...و يک شبه مديون اين مديران شديم!

چند هفته اي است در برنامه «ورزش از نگاه دو»، جهانگير کوثري، ميهماناني را دعوت مي کند که درباره حضور مديران غيرورزشي در ورزش ايران، بحث کنند. اين بحث را نخستين بار واعظ آشتياني در اين برنامه آغاز کرد، وقتي مي خواست به محمد دادکان پاسخ بگويد. دادکان در 90 مطلق نگرانه مديران غير ورزشي را از ورزش رانده بود.

به نوشته قدس؛ در برنامه «ورزش از نگاه دو» البته بحث هايي که به قول جهانگير کوثري بحث هاي کلان ورزش است، هرگز به نتيجه اي نمي رسد. کوثري اين روزها تصور مي کند در بحث مديريت ورزش ايران پرونده اي فوق العاده را به مخاطبانش ارايه مي دهد، در حالي که پيش از اين نيز او در بحث فرهنگ ورزش مي خواست تأثيرگذار باشد و هرگز آن پرونده را خردمندانه پيش نبرد و چه خوشحال کننده بود که رهايش کرد.

ميهمانان جهانگير کوثري در بحث مديران غيرورزشي در ورزش، يکي به نعل و يکي به ميخ زدند و در آخرين برنامه، محمد يزداني خرم، رئيس فدراسيون کشتي تسبيح خود را از اين دست به آن دست پرتاب کرد و عجيب ترين ادعا را به زبان آورد و گفت؛ ورزش ايران- بخصوص فوتبال ايران- مديون مديران صنعتي است.

او گفت اگر اين مديران صنعتي در ورزش سرمايه گذاري نکنند، ورزش- بخصوص فوتبال- تعطيل مي شود. او گفت: يک لحظه تصور کنيد اين مديران به فوتبال بي توجه باشند. او از کارخانه هاي صنعتي حرف زد که اوضاع اقتصادي خوبي ندارند، اما منت بر سر ورزش مي گذارند و به سرمايه گذاري ادامه مي دهند.

يزداني خرم مبهوت مان مي کند. او کيش نمي دهد و مات مي کند. آيا او به عنوان يک مدير صنعتي يا دولتي با اين همه منت بر سر ورزش، در ورزش مديريت کرده است؟ محمد يزداني خرم به همه توصيه مي کند احترام مديران صنعتي را نگه دارند، اما توجيه مان نمي کند که در فوتبال دولتي ايران، چرا فوتبال مديون اين مديران صنعتي و دولتي است؟

فوتبال ايران مي تواند، خود يک صنعت باشد. فوتبال ايران مي تواند دخل و خرج کند و درآمدزا باشد، اما همه درهاي درآمدزايي به روي فوتبال بسته مي شود و حالا يزداني خرم فوتبال را مديون مديران دولتي و صنعتي مي داند. دولت براي خصوصي سازي در فوتبال ايران اقدام نمي کند؛ حتي اجازه نمي دهد گامهاي اول به سوي خصوصي سازي واقعي برداشته بود و فوتبال را با بودجه هاي دولتي اداره مي کند.

در اين ميان فوتبال چرا بايد مديون مديران درجه چندم صنعت باشد که بدون اطلاع از مديريت ورزش گام به اين عرصه مي گذارند و با دريافت بودجه هاي دولتي، فوتبال را چنين ناوارد و بي سامان مديريت مي کنند.

صنايعي که در فوتبال سرمايه گذاري مي کنند - يا در ورزشهاي ديگر- مديران درجه چندم خود را به مديريت ورزش مي فرستند، بودجه اي مي دهند و مدير، فقط هزينه ها را مديريت مي کند، شهرت را به کف مي آورد و خود را با خريد ستاره ها مطرح مي کند و با ستاره ها آنچنان عکس يادگاري مي اندازد که انگار با سرمايه شخصي اش تيمداري مي کند!


... و ما بايد مديون اين مديران باشيم!
... و ما بايد تصور کنيم اگر اين مديران به ورزش بي توجه باشند، مثلاً فوتبال ايران تعطيل مي شود!
حقوق فوتبال را به فوتبال بپردازيد، امکان خصوصي سازي را فراهم کنيد، درهاي درآمدزايي را بگشاييد، مديران درجه چندم صنعتي را نيز به صنعت برگردانيد!

مديران ناوارد صنعتي مديون فوتبال هستند. آنها پروژه اي در اندازه فوتبال را هرگز در صنعت مديريت نکرده اند، اينجا تجربه مي اندوزند، مشهور مي شوند، مدير لقب مي گيرند، از هزينه کردن اين همه پول لذت مي برند و لابد فردا مدعي مي شوند که ورزش را متحول کرده اند!

يزداني خرم در «ورزش از نگاه دو»، از همه مديران ورزش ايران از سالهاي جنگ تا امروز نام برد و به خدمات آنها اشاره کرد و تازه گفت، اين فقط يکي- دو مورد از خدمات آنهاست. اما يزداني خرم فراموش کرد بگويد محصول همه آن مديران ورزش ايران، اين ورزش ناموفق و بازنده است، اين ورزش که در راه حرفه اي شدن و خصوصي سازي هنوز اولين گامها را برنداشته و هنوز بايد مديون چند مدير درجه چندم صنعتي باشد، مديران صنعتي که در صنعت خصوصي يک روز مديريت نکرده اند و اگر مدير صنعتي لقب گرفته اند، در صنايع دولتي پست داشته اند و حالا مدعي مديريت شده اند.

مسأله ورزش ايران اين است که مديران غيرورزشي نه به خاطر تبحر در مديريت، بلکه با لابي هاي سياسي قدم به عرصه ورزش مي گذارند. راه نجات، ورزش خصوصي است. در ورزش خصوصي، هر کس که ايده اي براي ورزش داشته باشد، هر کس که اصول مديريت در اين حوزه را بشناسد، وارد مي شود و حکم اخراج بقيه را ورزش خصوصي خود به خود صادر مي کند.