24 ميليارد؛ تفاوت مشهد با نصف جهان!

خبر هزار حرف در خود دارد: «تاکنون از محل بند ب ماده 117 به هر کدام از باشگاههاي سپاهان و ذوب آهن 12 ميليارد تومان پرداخت شده است.»

به نوشته قدس؛ غلامرضا شيران، مديرکل تربيت بدني اصفهان همه چيز را روشن کرد. خبري که از اصفهان رسيد، انگار از موفقيت سپاهان و ذوب آهن در ليگ برتر است. اصفهان به شهر اول فوتبال ايران تبديل شده و حالا راز اين موفقيت براي هيچ کس پنهان نيست. به حساب دو باشگاه متمول ليگ برتر، فقط 24 ميليارد تومان از سوي تربيت بدني اصفهان واريز شده است.

سپاهان و ذوب آهن به کدامين دليل نبايد در ليگي که نصف تيمهايش با بحران مالي مواجهند، صدرنشين باشند؟

مديريت با ثبات در سپاهان و حتي مديريت با ثبات در ذوب آهن (تا مقطعي که سعيد آذري مديرعامل ذوب آهن بود)، حضور موفق ترين مربي ليگ برتر در سپاهان و حضور منصور ابراهيم زاده در ذوب آهن که سياق خاص مربيگري اش را به رخ کشيده و با ستاره ها تيم نمي سازد، از جمله دلايل موفقيت سپاهان و ذوب آهن است اما فوتبال اصفهان ماجراي ديگري دارد که دو تيمش صدر جدول را مال خود کرده اند.

تمول سپاهان و ذوب آهن، رقابت را براي ساير تيم ها دشوار کرده است. اگر چه پرسپوليس و استقلال نيز از بودجه هاي دولتي هميشه بهره مي برند و در هزينه هاي آنچناني از تيم هاي اصفهاني چندان عقب نمي مانند اما در فوتبال دولتي ايران، اين تبعيض عجيبي است که دو تيم اصفهاني اين چنين متمول باشند و در شهرهاي ديگر، تيم هايي پرتماشاگرتر و جذابتر از سپاهان و ذوب آهن، هميشه با دغدغه هاي مالي روزگار بگذرانند.

ذوب آهن در فوتبال ايران که تيم بي تماشاگر است. سپاهان نيز دست کم در مقايسه با 10 تيم پرتماشاگر فوتبال ايران، بازي هواداري را مي بازد.

صنعت نفت، ابومسلم، ملوان، پگاه سابق (يا همان استقلال رشت اسبق که حالا به داماش فروخته شده و با بي تدبيري مديران داماش تماشاگرانش را از کف داده)، استقلال اهواز، شاهين بوشهر، نساجي و چندين تيم ديگر بيش از سپاهان و ذوب آهن تماشاگر داشته اند و دارند. آبادان، مشهد، بندرانزلي، رشت، اهواز، بوشهر، قائمشهر و حتي يزد و درود و... فوتبالشهرهاي مهمتري هستند. درباره تبريز هيچ نبايد گفت: تبريز فوتبال ايران را غافلگير کرده و بحث درباره تراکتورسازي و تماشاگرانش، توضيح واضحات است.

در ايران فوتبالشهرهايي مي شناسيم که وقتي يک تيم در ليگ يک دارند، 10 هزار نفر، گاهي 20 يا 30 هزار نفر را به ورزشگاه مي کشانند، در حالي که مقابل تيمهاي درجه دوم ليگ يک بازي مي کنند، نه مقابل استقلال يا پرسپوليس!

اين فوتبالشهرها، يک دهم نصف جهان جمعيت و وسعت ندارند اما فوتبال در اين شهرها يک پديده شناخته شده، مهم و پرشور است.

در اصفهان اما هيچ گاه شوري که در تماشاگران آباداني و تبريزي يا در رشت و بندرانزلي و مشهد وقائمشهر و... ديده ايم را نديده ايم.

دو تيم اصفهاني 24 ميليارد تومان از محل بند ب ماده 117 دريافت مي کنند و فوتبال مشهد، رشت، قائمشهر و... تا تعطيلي هم پيش مي رود. فوتبال اصفهان شايد به تعداد تماشاگران شهرهايي که تازه صاحب تيم شده اند (همچون همدان و قزوين) تماشاگر دارد اما بودجه هاي آنچناني دريافت مي کند و دو تيم متمول مي سازد.

وقتي فوتبال دولتي است، آيا دولت نبايد فوتبال را در شهرهايي که فوتبالشهر شناخته مي شوند، گسترش دهد؟

آيا به تيم هاي مشهدي، نصب اين مبالغي که به سپاهان و ذوب آهن تعلق مي گيرد، تا امروز رسيده است؟ آيا فوتبال رشت که چيزي تا تعطيلي اش باقي نمانده، از آن بودجه ها بهره اي برده است؟ آيا فوتبال انزلي بايد هميشه (به جز اين چند وقت اخير) درگير بودجه هاي اندک باشد؟
در فوتبال اصفهان، قرارداد 400 ميليوني يا حتي 700 ميليوني، چشم کلي را گرد نمي کند اما در فوتبال شهرهايي مثل انزلي، رشت، مشهد، قائمشهر و... قرارداد 150 ميليوني يک اتفاق شگفت انگيز است.

چرا؟ به اين سؤال بايد سازمان تربيت بدني پاسخ بگويد. به اين سؤال بايد وزارت صنايع پاسخ بگويد که سهم فوتبال از صنعت را آنجا که فوتبال اهميت بيشتري دارد، هزينه نمي کند.

اصفهان، يکي از فوتبالشهرهاي شاخص ايران است اما شهرهاي کوچک تري با امکانات کمتري و با بودجه هاي بسيار اندک، جمعيت بسيار بيشتري را هر لحظه مي توانند به ورزشگاه بياورند.

پگاه وقتي در ليگ يک تيمداري مي کرد، 15 هزار نفر را در ورزشگاه 12 هزار نفري دور تا دور خود مي ديد. در فوتبال رشت، تيمي داريم به نام «سپيد رود» که حتي اگر بودجه اداره يک تيم در ليگ يک را داشته باشد، به يک تيم 15 هزار نفري تبديل مي شود.

در قائمشهر، وقتي فوتبال کمي جدي گرفته مي شود، 8 - 7 هزار تماشاگر را در ورزشگاه مي بينيم. در بندرعباس، وقتي يک تيم در ليگ يک دارد و در کورس صعود قرار مي گيرد، همه بندرعباس را عاشق فوتبال مي بينيم و 12 - 10 هزار نفر به ورزشگاه مي آيند، در يزد، ماجرا همين است. در لرستان، در گلستان، در آبادان، در اين سو و آن سوي ايران. اما 24 ميليارد تومان به سپاهان و ذوب آهن تعلق مي گيرد، به دو تيمي که تعداد تماشاگران شان، (هر دو تيم با هم) به تعداد تماشاگران برخي تيمهاي ليگ يکي نيست! در اصفهان اما سرمايه گذاري ادامه مي يابد.

مقايسه فوتبال اصفهان با اين هزينه هاي سرسام آور با فوتبال شهرهاي ديگر با هزينه هاي ناچيز، بايد در زمينه ديگري نيز انجام شود. فوتبال اصفهان در سالهاي اخير يک محرم نويد کيا داشت. نويد کيا شاخص ترين بازيکن فوتبال اصفهان در ساليان اخير است و اين روزها احسان حاج صفي اصفهاني ديگري است که در تيم ملي تازه جايي پيدا مي کند و نمي کند.

اما از فوتبال شهرهايي که يک دهم اصفهان در ساليان اخير بودجه نداشته اند، هميشه نسل به نسل بازيکناني درجه اول به فوتبال ايران معرفي شده است، فوتبال خراسان، گيلان، خوزستان، مازندران و حتي فارس بيش از فوتبال اصفهان به فوتبال ايران ستاره تقديم کرده اند اما ستاره هاي تيمهاي ديگر به اصفهان کوچ مي کنند تا سپاهان و ذوب آهن به صدر برسند. تيمهايي که پرتماشاگر هم نيستند. (ذوب آهن که بي تماشاگر محسوب مي شود!)

آيا در ورزش دولتي ايران، هيچ کس به اين نکات توجه ندارد؟ جام را دو دستي به فوتبال اصفهان هديه کنيد. با 24 ميليارد فقط از يک بند و يک ماده، قهرمان نشدن يک اتفاق عجيب است!