براي افشين قطبي که خوب دروغ مي گويد؛ کجا رفته بودي سرمربی؟

قدس؛ امروز مي توانيم به خانه افشين قطبي برويم. مردي که پس از حدود 01 روز مسافرت اروپا، به تهران بازگشته و حالا احتمالاً نيازمند استراحتي چند روزه است تا بار خستگي سفر تفريحي اش را از روي شانه هاي خود بردارد!

قطبي که انگار به واسطه شکست دادن تيم درجه چهارمي آسيا، نيازمند استراحتي در اروپا بود، چه حرف تازه اي براي جامعه فوتبال ايران دارد؟ آيا بايد منتظر بود تا باز هم به مربيان ايراني وصله اي تازه بزند و مدعي شود نمي توان کنار آنها کار مفيدي انجام داد يا در گفتگويي تازه با خبرنگار شبکه بي بي سي فارسي، ادعا کند در روزهاي حضورش در ايران، امنيت و آرامش نداشته است!

مي توان از کميته تيمهاي ملي و البته مهدي تاج که به صورت کلي صرفاً در روزهاي پيروزي، در رسانه ها مبدل به مرد شماره يک فوتبال ايران مي شود، پرسيد؛ ملاک مرخصي بي موقع به سرمربي تيم ملي چه بود؟ دستاورد قطبي در روزهايي که او ليگ را در داغ ترين روزهايش رها کرد، به هلند رفت و همراه دستيارانش تعطيلات کريسمس را سپري کرد، براي تيم ملي ايران چيست؟ آيا تصميمات همين امروز مسؤولاني که ادعا مي کنند فوتبال ايران ديگر قطب درجه اول فوتبال دنيا نيست، فردا اسباب يک سرشکستگي ديگر را در فوتبال ملي کشورمان به همراه نمي آورد؟

افشين قطبي بابت پيروزي مقابل سنگاپور 01 روز مرخصي تشويقي مي گيرد و شايد اگر عربستان و ژاپن را شکست دهد، مهدي تاج و دوستانش در فدراسيون فوتبال، او را به استراحتي يک ساله در سواحل جزاير قناري بفرستند.

اما نبايد فراموش کرد همين مردان که امروز تصور مي کنند وظيفه سرمربي تيم ملي، نه تماشاي دقيق و مو به موي تمامي بازيهاي ليگ که صرفاً تمرين دادن و بازي کردن است، منتقدان درجه اول فدراسيون محمد دادکاني بودند که روزي روزگاري نه چندان دور، اوج شکوفايي فوتبال ايران را رقم زده بودند.

دادکان از نگاه مديران امروزي فدراسيون که يا در انديشه تثبيت موقعيتهاي اقتصادي خود هستند و يا در فکر لابيهاي بزرگتر سياسي، ديکتاتورمابانه فدراسيون را اداره مي کرد. يکي از نمونه هاي بارز در اثبات ديکتاتوري او، ضبط کردن پاسپورت سرمربي تيم ملي، يعني برانکو ايوانکوويچ در گاوصندوق خود بود.

برانکو قراردادي داشت که او را ملزم مي کرد مثل يک کارمند عادي دولتي و همچون کارگري که در کارخانه هاي ايران کار مي کند، صاحب مرخصي هاي ساليانه باشد. او نه براي سوم کردن ايران در جام ملتها از دادکان مرخصي تشويقي گرفت و نه بابت راهيابي به جام جهاني، صاحب امتيازاتي بالاتر از آنچه در قراردادش به ثبت رسيده بود شد. نيازي نيست تفاوتهاي عيار مربياني چون برانکو و قطبي را مثال بزنيم که در حقيقت تاريخ، ميزان صلاحيت هريک از اين دو را براي نشستن روي نيمکت تيم ملي نشان داده است.

برانکو در ايران مي ماند و با همان سيستم و پروسه اي که تاج و کفاشيان نامش را ديکتاتوري مي گذارند، ليگ را مي ديد و آقاي قطبي در روزهايي که بايد آستينها را براي ساختن تيم ملي بالا بزند، راهي کشوري مي شود که صرفاً براي عيش و نوش او ميزبانش شده است!

نتيجه تماشاي ليگ با چشمهاي برانکو مشخص بود. قطبي هرگز نمي تواند از دل ليگ بازيکني مانند آندرانيک تيموريان را کشف کند. او هرگز ابومسلم، شاهين، پاس همدان، سايپا و ساير تيمها را به چشم خريدار نديده و نمي تواند مانند برانکو از دل آنها بازيکناني مانند تيموريان، کاظميان، کعبي، نکونام، نصرتي و... به تيم ملي تحويل دهد. پس ناگزير روبه روي خبرنگاران و مردم مي ايستد و ادعا مي کند سطح فوتبال ايران نه تنها بين المللي نيست که نازل تر از سطح آسيا قرار گرفته. نتايج او، به پذيرش جامعه نيز کمک مي کند.

***
فدراسيون فوتبال با ساز افشين قطبي مي رقصد! مديراني که کمترين شناخت و آگاهي از فوتبال ندارند، امروز با يک برد مقابل سنگاپور چنان به وجد مي آيند که قطبي را به حال خود رها مي کنند... حتي امروز که او در ايران است هم نمي توان اميدوار بود که او تمامي بازيهاي ليگ را زير ذره بين ببرد! چگونه مي توان با اين مربي و اين مديران، به آينده اميدوار بود؟!