تيم بعدي خوزه مورينيو؛ بارسا يا رئال مادريد؟!

در مورد خوزه مورينيو، مربي مجرب و خبرساز تيم فوتبال اينترميلان ايتاليا و شغل و مقصد بعدي وي فرضيه‌هاي مختلفي وجود دارد.

به نوشته جام جم و به نقل از 4 Channel؛ يكي اين كه او به بارسلونا مي‌رود و جاي پپ گوارديولا را مي‌گيرد كه به رغم رساندن اين تيم به 6 جام مهم در سال پايان يافته 2009 از علاقه باشگاه‌هاي بزرگ انگليس و ايتاليا (منچستريونايتد و ميلان)‌ به خود بشدت ذوق زده شده است و چون يقين دارد نمي‌تواند فتوحات اخير خود در نوكمپ را تكرار كند، ترجيح مي‌دهد به باشگاهي ديگر برود و قراردادي كلان ببندد و كارش را از نقطه صفر در مكاني ديگر و با فشار روحي كمتر شروع كند.

راه دوم احتمالي براي آقاي خاص پرتغالي، رفتن به برنابئو و سرمربي شدن در رئال‌مادريد است. مانوئل پلگريني با اين‌كه در رئال ناموفق‌هم نبوده از يك‌سو نتوانسته است اين باشگاه را از زير سايه وسيع رقيب بزرگش (بارسا)‌ خارج كند و از جانب ديگر كاراكتر آرام وي به گونه‌اي است كه براي حاكميت كامل بر كهكشاني‌هاي پرمدعا مناسب نشان نمي‌دهد و آدمي جنجالي‌تر و نترس‌تر مثل مورينيو براي اين مهم بهتر جلوه مي‌كند.

در عين حال امكان دارد هيچ‌يك از اين دو حالت شكل نگيرد. سران بارسلونا تذكر داده‌اند كه ترجيح مي‌دهند اگر گوارديولا رفتني شد، دستيار جوان او را ارتقا بخشند و به سرمربيگري بگمارند. اين ادامه‌اي بر سياست و دكترين اخير باشگاه خواهد بود كه مي‌گويد بهتر است يك كاتالونيايي و از درون تشكيلات تيم را هدايت كند و مي‌افزايد كه اگر اين سيستم جواب مي‌دهد و كاتالونيايي‌ها اداره‌كننده بهتري براي آبي و اناري‌پوشان هستند، دستيار گوارديولا هم با حفظ ساختار كار او بهتر مي‌تواند اين تيم را كنترل كند تا يك نفر از خارج از تشكيلات بيايد.

رفتن يا نرفتن مورينيو 46 ساله به رئال نيز وابسته به جام‌هايي است كه رئال در پايان فصل مي‌برد يا تصاحب نمي‌كند. اگر اين تيم ليگ اسپانيا يا جام باشگاه‌هاي اروپا را فتح كند، بعيد است سرمربي شيليايي فعلي رئال رفتني شود. برگزاري فينال اين جام در برنابئو مساله‌اي است كه دلگرمي رئالي‌ها را در اين خصوص بيشتر كرده است و آنها معتقدند اگر به فينال برسند رقيب‌شان در اين مرحله هر كس باشد حتي بارسا تسليم خواهد شد.


اگر كافي بود ...

مورينيو كه يك‌سال و 7 ماه است اينتر را هدايت مي‌كند و اين تيم را يك بار ديگر درصدر جدول ليگ ايتاليا نشانده، دو مشكل عمده در اين كشور دارد. يكي اين كه خواسته و هدف اصلي سران باشگاه در استخدام خود را كه رسيدن به فينال جام قهرمانان باشگاه‌هاي اروپا و فتح آن است، هنوز عملي نكرده و اگر فتح اسكودتو كافي بود، ماسيمو موراتي مالك اينتر به روبرتو مانچيني، سلف آقاي خاص و سرمربي منچسترسيتي كه 3 بار اين عنوان را به سن‌سيرو برد، اكتفا مي‌كرد و دليلي براي استخدام مورينيو نمي‌يافت.

نراتزوري فصل پيش در نخستين سال مربيگري مورينيو در اين باشگاه در مرحله يك‌هشتم نهايي جام قهرمانان اروپا به منچستريونايتد خورد و در مجموع دو بازي تن به باخت 2 بر صفر داد و حذف شد. امسال هم اينتر به رتبه دومي در گروه خود اكتفا كرد و در نتيجه در شروع مرحله حذفي به يكي از سرگروه‌ها برخورد كرده كه از قضا چلسي تيم سابق خود وي است. مي‌توان استدلال كرد كه چون مورينيو سازنده اين رقيب و طراح بزرگ چلسي بوده و مخلوق خود را بهتر از هر كسي مي‌شناسد بنابراين مي‌تواند سرنگوني آن را نيز از سوي تيم فعلي‌اش (اينتر)‌ طراحي كند. با اين حال عكس آن نيز صادق است و احتمال دارد اينتر كه ذاتا تيم كندي است، از عهده چلسي كه اينك با هدايت يك ميلاني سابق ديگر كارلو آنچلوتي به ميدان مي‌آيد، به لطف سرزندگي بيشتر خود دفاع غيرقابل اعتماد اينتر به سركردگي ساموئل، كوردوبا و لوسيو را بشكافد و به گل‌هاي مورد نظر براي صعود دست يابد، بخصوص كه ميزبان ديدار برگشت هم خواهد بود.


چرا ايتاليا نمي‌تواند؟

پيشتر گفتيم مورينيو در ايتاليا دو مشكل بزرگ داشته و دومين آن راضي نشدن وي از سطح تنزل كرده فوتبال ايتاليا و مدعي نبودن هيچ‌يك از باشگاه‌هاي آن در سطح اروپا و ستيز كلامي است كه او در اين خصوص با كساني داشته كه پيوسته مي‌پرسند چرا ايتاليا بر خلاف اوايل دهه 1990 و اوايل و اواسط دهه 2000 جام قهرمانان را قبضه نمي‌كند. البته مورينيو هميشه از جنگ‌هاي تصنعي با رقبا و جنجال‌هاي رسانه‌اي استقبال و شخصا آنها را ساماندهي و اجرا كرده است. زيرا مي‌خواهد با كشاندن بحران‌ها و انگشت‌هاي اتهام به سمت خود تيمش را از هر فشار رواني دور نگه دارد و اينتر بتواند راحت بازي كند و تيرها به جانب او شليك شود.

اما آقاي خاص به مرحله‌اي رسيده كه يقين آورده سطح بازي جاري در كالچو در حدي نيست كه او را در اجراي خواسته اروپايي سران باشگاهش ياري و به موفقيت برساند، اين فوتبال وي را به لحاظ رواني و حرفه‌‌اي راضي نمي‌كند. به همين سبب است كه مورينيو در مصاحبه‌هاي اخيرش حتي علاقه خود را براي بازگشت به ليگ انگليس نيز پنهان نكرده است.

او به سان گفته است: «من كسي نيستم كه علايق و سلايقم را پنهان نگه دارم. من هميشه ازكار در فوتبال انگليس لذت برده‌ام، بنابراين بديهي است كه دوست داشته باشم از نو در اين كشور شاغل شوم، اما اين كه اين اتفاق كي و چگونه مي‌افتد نمي‌دانم، در واقع هيچ‌كس نمي‌داند.»
هرچند ليورپول و منچستريونايتد خواهان جذب مورينيو هستند اما او مايل است ابتدا به اسپانيا برود

تعداد متقاضيان آقاي خاص در انگليس كم نيستند. ليورپول كه از رافا بنيتس قطع اميد كرده و اجبارا او را تا پايان فصل تحمل مي‌كند، بالقوه‌ترين خواستار وي است و منچسترسيتي هم قبل از جذب مانچيني او را مي‌خواست و اگر منچستريونايتد گوارديولا را جذب نكند، در زمان بازنشستگي الكس فرگوسن يكي از گزينه‌هاي بسيار محتملش، مورينيو خواهد بود كه در هيات رئيسه يونايتد هواداراني آشكار نيز دارد.

مورينيو در 3 سال و 3 ماهي كه سرمربي چلسي بود موفق‌ترين دوران حيات تاريخ اين باشگاه را رقم زد و به صبر 50 ساله پيراهن آبي‌هاي لندن براي فتح ليگ انگليس پايان بخشيد و مجموعا 5 جام برايشان صيد كرد و در استمفورد بريج بسيار محبوب شد اما طبيعت بشدت مستقل و جاه‌طلب او و تعارض آن با روحيات سنتي رومن آبراموويچ، مالك ميلياردر اما نه‌چندان آگاه و فني باشگاه باعث قطع همكاري في‌مابين شد و با اين كه هيچ يك از جانشينان او حتي يك‌پنجم وي موفق و محبوب نبوده‌اند، اما راه‌هاي رجعت وي به استمفورد بريج مسدود نشان مي‌دهد.

شايد گزينه آخر آقاي خاص، ماندن اجباري در اينتر و ادامه تلاش براي قانع كردن كساني باشد كه نمي‌فهمند چرا سري A نزول شديد فني كرده و به همين سبب از فتح جام‌هاي اروپايي عاجز است.


فقط احترام متقابل

روابط وي با ماسيمو موراتي هم در اين فصل نوع خاصي بوده است. بعد از شكست 2 بر صفر چندي پيش اينتر در زمين بارسلونا در جام قهرمانان اروپا، زماني كه مورينيو به وضوح به برتري تيم گوارديولا در آن شب اعتراف كرد و تيمش را سزاوار باخت دانست به موراتي برخورد و در مصاحبه‌هايش گفت كه از تمامي اينتري‌ها انتظار برخوردي حرفه‌اي‌تر و حرف‌هايي منطقي‌تر را دارد و بلافاصله افزود كه سرمربي تيمش نيز در اين تعريف مي‌گنجد، با اين‌كه اينتر بعدا توسط ارنستو پائوليلو مدير اجرايي خود تاكيد كرد كه برخلاف شايعات رايج، ماندن يا رفتن مورينيو هيچ ربطي به نتيجه‌ گرفتن يا نگرفتنش در جام باشگاه‌هاي اروپا ندارد.

موراتي نيز با تغيير دادن حرف‌هاي قبلي‌اش درخصوص عدم خريداري يك مهاجم جديد براي ميان‌فصل، فرمان استخدام گوران پاندف مهاجم چپ‌پا، مقدونيه‌اي و ناراضي لاتزيو را صادر كرد اما به نظر مي‌رسد روابط مورينيو و مالك اينتر صرفا بر نوعي احترام متقابل استوار است و گرم نيست و آقاي خاص حاضر نيست زياد با موراتي بجوشد.

مورينيو، پاندف را براي اين مي‌خواسته كه ساموئل اتوئو مهاجم كامروني تيمش به قصد شركت در جام‌ ملت‌هاي آفريقا 2010 مثل سالي مونتاري هافبك غنايي تيم راهي اين جام شده و يك ماه از سن سيرو دور مي‌ماند. مورينيو از اين نيز عصباني است كه چرا ريكاردو كوارشما، مهاجم هموطنش كه اينقدر روي او حساب باز كرده بود؛ چرا نتوانسته بدرخشد و بر توان تهاجمي تيم بيفزايد و يكي از بدترين خريدهاي دو فصل اخير كالچو برآورد شده است. مانسيني برزيلي هم كه تابستان سال پيش با دنيايي اميد از رم خريداري شده در اينتر هرگز چيزي جلوه نكرده است كه در جالو روسي بود.


هدف اول

به‌رغم تعريف آقاي خاص از ليگ انگليس شكي نيست كه هدف اول او چيز ديگري است و وي ترجيح مي‌دهد به اسپانيا برود و مربي يكي از دو قدرت سنتي فوتبال اين كشور شود. او و جيوواني تراپاتوني ايتاليايي تنها مربياني هستند كه توانسته‌اند در سه ليگ از 8 ليگ A (درجه اول) اروپا صاحب عنوان قهرماني شوند.

مورينيو اين كار را با پورتو در پرتغال، با چلسي در انگليس و با اينتر در ايتاليا انجام داده است و اگر در اسپانيا نيز اول شود، پرونده شخصي‌اش را كامل كرده و اولين مربي تاريخ مي‌شود كه در 4 ليگ از 8 ليگ فوق به قهرماني رسيده است. او مي‌داند احتمال انجام اين كار با تيمي بجز بارسا و رئال در ليگ اسپانيا بسيار كم است و در نتيجه وقتي والنسيا او را در اواسط فصل 2008 - 2007 خواست، نپذيرفت و بنابر اين منتظر جديدترين تحولات در نوكمپ و برنابئو است.

در اين حدفاصل او وقت دارد بختش را همچنان در اينتر بيازمايد و يك قهرماني ديگر در كالچو را بجويد و براي نبرد با تيم سابقش چلسي در اروپا برنامه بريزد. اين كاري است كه مورينيو حتي اگر در زمينه آن اكراه داشته باشد، مجبور به انجام آن در روزهاي باقي‌مانده زمستان امسال است.