گزینه جدید مدیریت هنرهای نمایشی و محرومیت شهرستانی‌ها از جشنواره

بنام خدا
اینجانب بعنوان یکی از هنرمندان و اساتید تئاتری کشور که سالیان بسیاری است که با مسائل و مشکلات تئاتری کشور آشنائی دارم نکات زیر را بعرض می رسانم و امیدوارم مسئولان کنونی وزارت ارشاد با دقت بیشتری به انتصاب افراد در جایگاه مدیر کلی هنر های نمایشی اقدام نمایند:

1- تئاتر کشور دارای مشکلات فراوانی است که از آنجمله می توان به مسئله ی کمبود سالن تئاتر در وهله ی اول ، عدم وجود فرصت اجرای نمایش برای هنرمندان و و فارغ التحصیلان که این امر موجب بیهوده بودن مراکز آموزشی تئاتر و نابود شدن فارغ التحصیلان و از بین رفتن هزینه های سنگین آموزش عالی کشود می گردد و همچنین مشکلات عدیده ی دیگری که در این مقال نمی گنجد. از این رو نیاز به مدیری آشنا و برنامه ریز و فعال و دارای ارتباطات گسترده با مراکز علمی و هنرمندان و مدیران کل در استانها می باشد.

2- مدیران پیشین مرکز هنر های نمایشی تاکنون سه دسته بوده اند: برخی همچون دکتر علی منتظری که همگان او را بهترین مدیر مرکز تا کنون می شناسند، نماینده و مدافع حقوق هنرمندان در دستگاه وزارت ارشاد و دولت بودند، از اینرو جامعه ی هنری کشور و همگان از وی به نیکی یاد می کنند در این دسته نیز می توان به دکتر نشان که صداقت اش زبانزد خاص و عام می باشد ، اشاره نمود. ایندسته از آنجا که رضایت هنرمندان را کسب نموده و از اینطریق آثار ارجمندی از خویش بجای گذاشته اند، مورد تائید مسولان وزارتخانه نیز بوده اند.
دسته ی دوم نماینده ی وزارت ارشاد در بین هنرمندان بوده که از این افراد بسیاری را می توان نام برد که جهت حفظ حرمت افراد از آن چشم پوشی می کنیم ، ایندسته همیشه مورد ظن و دلگیری هنرمندان بوده که موجب شده آنان از سیستم دولت و دستگاه اداری بشدت ناراضی باشند و در ادوار مختلف این موضوع را نشان داده اند و حتی به مجلس شکایت برده اند ، این دسته از افراد در حقیقت مورد تائید وزارت و مسئولان مربوطه بوده اند اما کوچکترین آبروئی نزد هنرمندان ندارند. دسته ی سوم افرادی بوده اند که فقط به منافع شخصی خود اندیشیده اند، این دسته که کم هم نبوده اند، نه در میان هنرمندان و نه در میان مسئولان وزارت خانه برای خود آبرو کسب کرده اند. ایندسته از افراد بیش از هرچیز از طریق رسانه های وابسته به خود فقط به فکر تبلیغات و بزرگ نمائی کار های خویش و وارونه نشان دادن مشکلات و مقصران بوجود آمدن مشکلات بوده اند. بنابراین عاقلانه این است که مدیر آینده از نوع دسته ی اول باشد و برای این موضوع کافی است در میان هنرمندان یک نظر سنجی ساده انجام شود.

3-از مهمترین مسائل مبتلابه مرکزهنر های نمایشی از قدیم تا کنون : پارتی بازی ، عدم شفافیت در مسائل مالی ، باند بازی ، عدم شفافیت در اصول نظارتی ، تمرکز هنر تئاتر در تهران، خلاصه کردن هنر تئاتر کشور در مجموعه ی تئاتر شهر ، عدم برخورد صادقانه با هنرمندان ، بستن دهان منتقدان با قرارداد های چند ده میلیونی به قیمت نادیده گرفتن بسیاری از هنرمندانی که صادقانه مشغول آفرینش بوده اند، شامورتی بازی با هنرمندان از طریق پاس دادن و وعده های دروغین و دادن آدرس های غلط به آنان و .... می باشد.

4- اینک اکثر بزرگان و هنرمندان تئاتر کشور بشدت منتقد دولت و وزارت ارشاد می باشند و اگر می بینیم با تمام مشکلات برخی از آنان همچنان بکار تولید می پردازند نه از روی موافقت با مدیر کل فعلی یا سیاست های حاکم بر وزارتخانه ، بلکه از روی ناچاری و برای جلوگیری از حذف شدن از کار تولید می باشند، اگر مسئولان وزارتخانه لحضه ای قدم رنجه فرمایند و به میان هنرمندان تئاتر ، البته نه آنانی که مدیرکل محترم انتخاب می نماید، بیایند و با آنان گفتگو کنند ، متوجه خواهند شد که دل ها چرا پرخون است ، بی شک اگر بفکر آینده ی مسئولیت خویش باشند و حقیقتا در فکر توسعه و ارتقائ جایگاه تئاتر در کشور باشند این توصیه ی خیرخواهانه ی بنده را گوش خواهند داد. گوش دادن به مشاوران و افراد پیرامونی که در گود تئاتر نیستند برای مسئولان فعلی وزارتخانه آنرا رقم خواهد زد که برای مسئولان پیشین رقم زد، بی آبروئی نزد هنرمندان و به تبع آن نزد کسانی که آنان را تماشاگران تئاتر می نامیم.


5- گزینه های مطرح شده در این خبر هرچند که مورد احترام می باشند، لیکن نگاهی به کارنامه ی آنان در استانها و در میان هنرمندان نشان می دهد که هیچیک از آنان برای تئاتر کشور و وزارتخانه مناسب نیستند.

در پایان مسئولان وزارتخانه و تصمیم گیرندگان را ارجاع میدهم به این سخن حکیمانه ی سعدی بزرگ :

نشستن با بزرگان رنجه دارد، لیک بزرتگی در جهانت می نشاند.

با تقدیم احترام
دکتر اسماعیل شفیعی