زیبایی‌شناسی حقارت

پائولو کوئیلو می‌نویسد: «از دست دادن هر انسانی که دوستش می‌داشتم آزار‌دهنده بود، اگرچه اکنون متقاعد شده‌ام که هیچکس، ‌کسی را از دست نمی‌دهد». شاید بتوانیم جمله بالا را به حال و روز هوادارانی سنجاق کنیم که تیم محبوبشان در بدترین شرایط ممکن به دست مربیان ناکارآمد به حقارت کشیده می‌شود و تنها بدنی نیمه‌جان از آنها باقی مانده است.

به نوشته وطن امروز؛ فلسفه پرداختن به زیبایی‌شناسی حقارت به ما می‌آموزد که چگونه درباره قدرشناسی از آنهایی که روزی روزگاری علایق‌مان را به افتخارات رساندند احترام كنيم و حالا مي‌فهميم عده‌ای دیگر که تازه به جرگه زندگی وارد می‌شوند هرگز نمی‌توانند جای خالی آنها را پر کنند.

زیبایی‌شناسی حقارت در فوتبال به ما می‌آموزد همیشه نباید نیمه خالی لیوان شکست‌ها و حذف شدن از تورنمنت‌های مختلف را ببینیم، این مساله چراغی است برای روشن شدن اینکه به این مطلب نزدیک شويم که آیا به از دست دادن مربیانی چون لیپی، بیل‌شنکلی، فلیکس ماگات، دل‌بوسکه و ... فکر کرده‌ایم؟ البته اگر از سومی و چهارمی تا حدودی فاکتور بگیریم، فکر می‌کنید 2 نفر اول چرا نزد هوادارانشان به اندازه یک «قدیس» ستایش می‌شوند؟

این همان زیبایی‌شناسی حقارت است؛ ‌موضوعی که اگر به آن درست پرداخته شود عامل قدرشناسی را در نزدمان زنده نگه می‌دارد و بدون شک به همین دلیل است که از جمله معروف رمان‌‌نویس برزیلی به این شکل وام گرفتیم؛ از دست دادن انسانی که دوست داشتم آزاردهنده بود و باید این جمله را روی دیوار نقاشی کنیم.


نقطه سر خط
یووه باز هم شکست خورد ... نقطه سر خط!
نمی‌دانیم باید بگوییم چیرو فرارا شورش را درآورده یا پسرانش؟ البته فرارا هیچ‌گاه نتوانست در حد و اندازه‌های یک پدر ظاهر شود، چون تقریبا هم‌سن و هم‌قد بازیکنان است! کمی درباره این جمله فکر کنید. واقعا یک علامت سوال در ذهنتان نمی‌چرخد؟ به نظر می‌رسد چیرو خودش باید نامه استعفایش را بدون زور امضا کند و روی میز بلان بگذارد. یا اینکه...

یا اینکه خودش را در اتاق شخصی‌اش حلق‌آویز کند! البته راه اول به مراتب آسان‌تر است، چون هواداران بیانکونری دیگر به مرز دلزدگی رسیده‌اند و این فرازوفرود‌ها که فرود‌هایش به مراتب از فراز‌هایش بیشتر است حوصله سر بر شده و اگر قرار باشد منطقی هم فکر کنیم می‌بینیم زمین و زمان دست به دست هم داده تا یووه به فکر یک تغییر بزرگ باشد.

البته اگر قرار باشد نیمه پر لیوان یا همان زیبایی‌شناسی حقارت را در نخستین بخش این مقاله با متهم ردیف اول بررسی کنیم، می‌فهمیم که هواداران حالا می‌توانند قدر یووه لیپی و آن ستارگان نامی‌‌اش را بدانند. آنها به خوبی فهمیده‌اند که هر کسی نمی‌تواند روی صندلی داغ محبوبشان جا خوش کند، این سکان را فقط باید به دست ناخدایی داد که لیاقتش را دارد، به همین دلیل است که می‌نویسم یووه باز هم شکست خورد... نقطه سر خط ... درباره باقی ماجرا خود طرفداران به تفکر بنشینند!


حریق در برف
رافا بنتیس از آن دسته مربیان پوست‌کلفتی است که انگار هرچه تیمش ببازد یا مساوی کند حتی «ککش» هم نمی‌گزد! حذف مفتضحانه از لیگ قهرمانان، حذف از جام اتحادیه و نتایج کاملا تحقیر‌آمیز در لیگ برتر.

خُب، فکر می‌کنید برای به حقارت کشیدن مجموعه‌‌ای با این عظمت چه چیزی کم بوده که رافا آن را با قلم‌موی نقاشی‌اش به دیوار آنفیلد نکشیده است؟‌ اگر قرار باشد برای او دادگاهی تشکیل داده و پرونده رافا را مقابل هیات‌منصفه که همان هواداران هستند بررسی کنیم، می‌بینیم علاوه بر همه ناکامی‌های این فصل، باید فراری دادن مهره‌های باارزش از مرسی ساید که حالا می‌توانستند عصای دست او باشند را نیز اضافه کنیم.

شاید اگر سران باشگاه سرشان به پرداخت بدهی‌های سرسام‌آور گرم نبود او حالا باید بار‌ها از لیورپول اخراج می‌شد! اما گویی قرار نیست ژیلت و هیکس [مالکان آمریکایی لیورپول] مبلغ قرارداد و غرامت را به داخل جیب کت او بگذارند و بگویند خداحافظ رافا! در اینجا نیز از لحاظ پرداختن به جهت زیباشناسی حقارت باید اضافه کنیم هواداران لیور‌پول تازه به این مساله‌ رسیده‌اند که ای‌کاش بیل‌شنكلی دوباره زنده شود تا آنها شاهد به حقارت کشیده شدن تيم محبوبشان توسط رافا نباشند!


بازی مسخره‌ها
آخر هم بعد از گذشتن 18 هفته از شروع لالیگا هنوز نفهمیدم سران متمول رئال براساس چه متر و معیاری تیمی که با فرمت هجومی برای فصل بسته می‌شود را باید در اختیار مربی‌ای قرار دهند که از تفکرات فوتبال دفاعی استفاده می‌کند. آیا او واقعا مهندس راه و ساختمان است و آمده تا رئال را به جایگاه اصلی‌اش هدایت کند؟ اگر فلورنتینوپرس و تمام دار و دسته مدیریتی‌اش چنین فکری کرده‌اند، در کمال احترام باید بگویم کاملا مضحک است!

برای روشن شدن موضوع اگر می‌توانید یک بار دیگر ویدئوی بازی رئال برابر بیلبائو را تماشا کنید. نمایش پسران او در «سن ‌مامس» را باید به بازی «مسخره‌ها» تشبیه کنیم، چون کهکشانی‌های رئال حتی از زدن یک گل عاجز مانده بودند. ببینید، در اینجا تعداد دفعات حمله تیم و خطراتی که آنها روی دروازه بیلبائو ایجاد کردند اصلا مهم نیست!

این موضوع برایمان اهمیت دارد که مجموعه‌ای با این همه ولخرجی‌های تابستانی‌اش در مجموع 2 دیدار آخر خود 5 امتیاز مهم را از دست می‌دهد. این مساله واقعا فاجعه است و مقصر اصلی کسی نیست جز مانوئل پیگرینی با آن تفکرات رادیکالی‌اش که معلوم می‌شود دست‌بردارشان نیست. در اینجا باید پرسید که چرا کریس رونالدو 94 میلیون یورویی پس از سال جدید هنوز نتوانسته حتی یک گل به ثمر برساند؟ مانوئل پیگرینی را هم جزو آن دسته از مربیانی قرار می‌دهیم که با روش‌هایش رئال را به تباهی می‌کشاند، او یک مربی آکادمیک و کاملا محافظه‌کار است.


تقریباً تاریک
چه کسی فکرش را می‌کرد «آرمین‌ فه‌» که روزی روزگاری (مه 2007) اشتوتگارت را به یکی از قله‌های مرتفع فوتبال آلمان رساند و توانست جاي پاهای جیووانی تراپاتونی را پاک کند، امروز چنان بلایی بر سر وولفسبورگ، قهرمان فصل گذشته بوندس‌لیگا بیاورد که بهترین مکان جدول برایشان خانه «نهم» باشد. آخرین شکست تحقیر‌آمیز پسران آرمین فه برابر اشتوتگارت فضای تقریبا تاریکی را برای فاتح فصل پیش بوندس‌لیگا به وجود آورد.

شکست 3 بر یک در ورزشگاه «مرسدس‌بنز آر‌نا» اشتوتگارت، به هواداران سرسخت «وولف» [گرگ‌های خاکستری] ثابت کرد که «فه» با مجموعه‌ای که ستارگانی مانند ادین ژکو، گرافیته و میسیموویچ را در اختیار دارد نمی‌تواند کاری از پیش ببرد. البته از نظر آمار و ارقام بعد از بازی، وولفسبورگ توپ و میدان را در اختیار داشته ولی فکر می‌کنید در این شرایط چه می‌شود که آن 3 گل را دریافت می‌کنند!

برای او و شاگردانش همه‌چیز از آن شکست مضحک 4 بر 2 مقابل هامبورگ شروع شد و بعد از آن تقریباً دیگر روند حرکت آنها در بوندس‌لیگا حالت سینوسی، البته منفی به خود گرفت! به هر صورت آرمین فه ‌را باید جزو آن دسته مربیانی بدانیم که با روش‌هایش قهرمان فصل پیش بوندس‌لیگا را به تباهی کشید. آخرین شانس «گرگ‌ها» به بازی جمعه‌شب این هفته برابر هامبورگ متصل است.