گلايهای که به ضررشان تمام ميشود!
بي پولي به خاطر طلبکاري بابت چند ماه حقوق معوقه، تنها وجه اشتراک اين روزهاي ملي پوشان دو وميداني است که آنها را نسبت به وضعيت موجود و تأثير آن بر سخت شدن اداره زندگي ناراضي و شاکي کرده است. اين عرصه تا آنجا بر اعضاي تيم ملي دو وميداني تنگ شده که شکستن سکوت و انتقاد از نگرفتن حقوق را چاره کار ديده اند.
به نوشته قدس؛ رضا بوعذار دونده 004 متر و ملي پوش کشورمان که البته يک سالي است از دوران اوج و درخشش خود فاصله گرفته، يکي از منتقدان اين روزهاي فدراسيون دو وميداني به خاطر پرداخت نکردن به موقع حقوق ورزشکاران اين رشته است.
وي که پس از پايان رقابتهاي 9002 قهرماني آسيا (آبان ماه - چين) اعلام کرده بود 9 ماه را بدون حقوق گذارنده است، بازهم نسبت به شرايط اعتراض دارد چون همچنان بدون حقوق مانده است.
بوعذار که تمرينات اختصاصي خود را دور از تهران و در اهواز پيگيري مي کند، گفت: من به عنوان يک ملي پوش نبايد دغدغه اي غير از تمرين و آماده نگه داشتن بدنم داشته باشم. بويژه حالا که رويداد مهمي مانند بازيهاي آسيايي را در پيش داريم و پيش از آن هم بايد در رقابتهاي داخل سالن آسيا (اسفندماه - تهران) شرکت کنيم، اما مگر مي شود دغدغه مالي داشت و راحت تمرين کرد؟
اين دونده 004 متر کشورمان تأکيد کرد: وقتي من مجبور مي شوم براي امرار معاش و تأمين هزينه هاي زندگي بخشي از زمان خود را صرف کار در کارگاه شيشه بري کنم، چقدر زمان و انرژي برايم مي ماند تا تمرين کنم؟ کما اينکه از تمرين در چنين شرايطي هم به نتيجه مورد نظر نمي رسم. البته با تمام اين سختي ها تمرينات را دنبال مي کنم، اما اگر قرار است وضعيت اين گونه بماند، مسؤولان انتظار زيادي از من و امثال من براي مسابقات آينده نداشته باشند.
البته رضا بوعذار اولين ورزشکار دووميداني کاري نيست که نسبت به شرايط مالي در اين رشته اعتراض دارد. همان طور که پيش از اين عباس صميمي تنها که به عنوان مربي اختصاصي برادران خود - محمد و محمود صميمي تنها - در تيم ملي پرتاب ديسک کار مي کرد با مطرح کردن عمده مشکلاتي که يکي از آنها کمبودهاي مالي و نداشتن حقوق کافي بود، آذرماه گذشته به فعاليت يک ساله خود در تيم ملي پرتاب ديسک پايان داد و با فدراسيون دو وميداني قطع همکاري کرد.
پس از بوعذار هم ورزشکاراني بودند که نسبت به حقوقهاي معوقه اي که از فدراسيون دو وميداني طلب دارند، انتقاد کردند. مانند ليلا رجبي يا همان «تاتسياناچانکا» 62 ساله اهل روسيه و تبعه ايران که ادعا مي کند به خاطر بي حقوقي، چند ماه زندگي اش را به سختي اداره مي کند: چهار ماه است نه حقوق گرفته ام و نه پاداش مدالهاي آسيايي ام را گرفته ام. در حال حاضر تنها با پولي که همسرم (پيمان رجبي) از باشگاهش گرفته امرار معاش مي کنيم. البته هنوز اين مبلغ را هم به طور کامل نگرفته ايم، اما باز هم وضعيت براي ادامه زندگي بد نيست.
دارنده مدال برنز مسابقات قهرماني آسيا در گوانگجو با يادآوري اينکه دو ماه ديگر بايد در رقابت هاي قهرماني داخل سالن آسيا (تهران) شرکت کند، تصريح کرد: من که بدون توجه به شرايط کارم را انجام مي دهم. اما جالب است که مسؤولان هزينه نمي کنند، اما انتظار مدال هم دارند!
اين گونه گلايه هاي ملي پوشان دو وميداني اگر چه به حق بود و حتي باعث شد تا مسؤولان اين رشته خيلي جدي تر به فکر پرداخت بدهکاريها باشند، اما از نظر عيدي عليجاني تأثيرات ديگري هم خواهد داشت: در فدراسيون دو وميداني تلاشها در جهتي غير از رفاه ملي پوشان انجام نمي شود. اگر هم چنين مشکلاتي پيش مي آيد به خاطر مسائل ديگر است. مثل اينکه از نظر دريافت بودجه از سوي کميته ملي المپيک مشکل نداريم، اما مسأله اينجاست که هزينه ها زياد شده و تورم به نسبت سالهاي گذشته بالا رفته است. تا آنجا که اعتبارات به ميزان هزينه ها کافي نيست. يکي از دلايل عمده تأخير در حقوقها هم همين مورد است.
نايب رئيس فدراسيون دو وميداني اظهارداشت: به هر حال ما تلاشمان را براي رسيدگي به مشکلات مالي ملي پوشان ادامه مي دهيم. اما آنها که با ناديده گرفتن مشکلات موجود اين گونه انتقاد مي کنند بدانند که اين حرکت آنها در تصميم گيريهاي آينده فدراسيون تأثير داشته حتي به ضرر آنها تمام مي شود.
اينکه تأثير گلايه هاي ملي پوشان کي و کجا گريبانگير آنها شود، فعلاً مهم نيست. مهم اين است اين گلايه ها تأثير مثبت هم داشته است. چون مصطفي کريمي رئيس فدراسيون دووميداني وعده داده که بزودي حقوقهاي معوقه پرداخت مي شود: ظرف همين هفته حقوق فصل پاييز ملي پوشان پرداخت مي شود. البته اين تأخير دليل داشته است. چون در اين مدت طبق يک جدول در حال بررسي درصد افزايش حقوقها بوديم که بايد در کميسيون فدراسيون هم تأييد مي شد. اين را هم بدانيد که بيش از 001 روز از ورزشکاران نوجوان و بزرگسال در فهرست حقوق بگيرهاي فدراسيون هستند. رسيدگي به مسأله حقوقي تک تک آنها تا زمان نتيجه گيري زمان زيادي لازم داشت، ضمن اينکه تغييرات مديريتي در سازمان تربيت بدني هم تأثيرگذار بود.
