فدراسيون ايالت خودمختار!

قدس نوشت؛ نقدي که روزي روزگاري نه چندان دور از سوي همين رؤساي فدراسيون فوتبال بر مديريت محمد دادکان وارد مي شد، سختگيري هاي وي بر زير مجموعه اش و نظارت بيش از حدي بود که بر تک تک اتاقها و کميته هاي فدراسيون فوتبال داشت. همان سختگيري هاي دادکان در روزهاي مديريتش، نه تنها مورد ستايش مرداني که براي رسيدن به اتاقهاي مديريتي فدراسيون فوتبال چنگ و دندان تيز کرده بودند، قرار نگرفت که حتي با هجمه اي بي پايه همراه بود.

محمد دادکان جاي خود را به همان مردان داد. علي کفاشيان که به عنوان قائم مقام سازمان و بعدتر در قامت دبيرکل کميته ملي المپيک، خود را به يکي از منتقدان دادکان مبدل کرده بود، بر جاي او نشست و البته مهدي تاج (که دقيقاً در روزهاي ناکامي و شکست تيمهاي ملي خود را از انظار پنهان مي کند و در زمان اعلام تبريک به رژيم صهيونيستي به سايه ها فرار مي کند) توانست تا اتاق نايب رئيسي پيش برود.

اين بهترين فرصت بود براي ايجاد فضاي دوستانه و هچل هفتي که همان مديران در پي اش مي دويدند. آيا امروز از وجود چنين فضاي مديريتي در فوتبال ايران لذت نمي بريد؟

طبيعي است که در فدراسيوني که مهدي تاج تمامي وقت خود را متوجه مصاحبه با رسانه ها يا تشکيل جلسه در اتاق رئيس- زماني که علي کفاشيان در ساختمان فدراسيون فوتبال حضور ندارد- مي کند و رئيس هم کمترين توجهي به ايرادهاي وارد بر زيرمجموعه اش ندارد، نمي توان متوقع شد که مسؤول کميته روابط بين الملل فدراسيون فوتبال براي عرض تبريک به رژيم اشغالگر قدس، نامه تبريک به فدراسيون فوتبال اسرائيل ارسال نکند!

طبيعي است وقتي اشتباه هاي داوري به اوج خود رسيده و علي کفاشيان با خنده از کنار همه چيز مي گذرد، نبايد انتظار عملکردي مطلوب را از کميته داوران داشت. طبيعي است وقتي روابط عمومي فدراسيون فوتبال از اصول اوليه کار رسانه اي کمترين شناختي ندارد، تمامي مراودات و ارتباطاتش با اصحاب رسانه دچار چالش مي شود تا جايي که او به دليل قهرهاي کودکانه اش با خبرنگاران، از ارسال نمابرها به تعداد زيادي از روزنامه (که مهمترين وظيفه اوست) خودداري مي کند.

طبيعي است وقتي محمد عظيم زاده مسؤوليت خود را فراموش مي کند و به جاي مذاکره با فدراسيونهاي خارجي، اين مسؤوليت را به دوش قطبي مي اندازد تا سرمربي تيم ملي هم از طريق واسطه ها و دلالهايش در پي يافتن آژانسهاي نقل و انتقالات و تيم يابي بدود، نمي توان انتظار داشت نامه تبريک فدراسيون فوتبال به دست رژيم صهيونيستي نرسد!

اوج وقاهت جايي شکل مي گيرد که مسؤولين فدراسيون فوتبال، از عظيم زاده گرفته تا کفاشيان و تاج که يکي مي خندد و ديگري پشت خنده رئيس اش پنهان مي شود، حتي بابت چنين اشتباهي از مردم ايران عذرخواهي نمي کنند! نکته جالب اين است که لابه لاي هيچ يک از اظهارنظرها، به جز فرار از مسؤوليت و لاپوشاني و وارونه کردن حقيقت، نه پشيماني مي بينيم و نه تلاشي براي جبران!

فدراسيون فوتبال، اين مهد کودک دلخواه رئيس و نايب رئيس، پس از تمامي فجايعي که در روند نتيجه گيري تيم ملي به بار آورد و بدون ارائه کوچکترين برنامه اي براي آينده، به پيش مي رود، حالا به چنين نتيجه اي رسيد که بايد نه به صورت رسمي که جداگانه از سوي هر مقام مسؤول به تمامي کشورهاي حاضر در دنيا، سال جديد ميلادي را تبريک بگويد.

***
کفاشيان گفته بود نبايد از شکستهاي تيم ملي ترسيد! انگار امروز نوبت ترسيدن از رفتارهاي مسؤولان فدراسيون فوتبال است! مسؤولاني که با دو دست ميزهاي رياست خود را چسبيده اند و نه تنها استعفايي نمي نويسند که حتي حاضر به يک عذرخواهي شفاهي هم نيستند!