چرا ما از روس‌ها فراری هستیم؟

تا چندی دیگر کشتی گیران تیم ملی کره جنوبی به مصاف تیم منتخب خاساویورت روسیه خواهند رفت.این در حالی است که ما هیچگاه از تورنمنت‌های سطح بالای روسها استقبال نمی کنیم.

به گزارش برنا؛ بی شک علیرضا دبیر در دسته باهوش ترین کشتی گیران تاریخ ایران و جهان جای دارد.او در دوران قهرمانی اش به بهترین شکل تمرینات و مسابقات خود را مدیریت می کرد و با تزی که داشت،در طول سال تنها در مسابقاتی که از پیش مدنظرش بود، شرکت می کرد.

دبیر که گذشتن از سد رقبای داخلی را یک اصل برای عضویت در تیم ملی می دانست،همه ساله رقابتهای انتخابی تیم ملی و جام تختی را برای محک زدن خود برمی گزید و سپس با شرکت در جام جهانی کشتی، مهیای حضور در مسابقات جهانی و المپیک می شد.

اعزام به روسیه اما از مواردی بود که قهرمان المپیک سیدنی خط قرمزی همیشگی روی این گزینه می کشید؛ولی آیا تا به حال به این موضوع اندیشیده ایم که چرا قهرمان بزرگی چون علیرضا دبیر هیچ رغبتی برای حضور در روسیه و رقابت با روسها نشان نمی داد و در عین حال سر بر آسمان افتخار کشتی دنیا می سایید؟



تقوی هم شرایط روزهای اوج دبیر را دارد

پاسخ سوال قبلی در این است که علیرضا دبیر موقعیتی ممتاز در کشتی دنیا داشت و همیشه در مسابقات جهانی و المپیک بالاتر از روسها روی سکوهای قهرمانی یا نایب قهرمانی می ایستاد(به غیر از دو سال آخر عمر قهرمانی دبیر که از دایره مدعیان خارج شده بود)

با این وجود نیازی نبود که او راهی تورنمنتهای سنگین روسها شود و با رقبایی که همگی کشتی بلد و در یک سطح هستند،کشتی بگیرد؛چرا که هم امکان داشت یکی از مدعیان جوان روس از سد قهرمان ایرانی عبور کند و نسخه پیروزی را تحویل سایرین دهد و هم آنالیزورهای تیزبین کشتی روسیه به بررسی دقیق عملکرد او بپردازند.

حالا مهدی تقوی چنین وضعیتی دارد و با توجه به اینکه حریف مستقیمش یعنی "رسول ژوکائف" را در مسابقات جهانی از پیش رو برداشته و در جام جهانی هم ذخیره ژوکائف را با قاطعیت شکست داده،نه تنها نیازی به حضور در تورنمنت روسها ندارد،بلکه باید از تورنمنتهای روسیه دوری کند.

با این تفاسیر سایر کشتی گیران ما نیاز به مبارزه با کشتی گیران روس در کشور آنها،دست و پنجه نرم کردن با تماشاگران و داوران روس و...دارند تا جو سنگین مسابقات جهانی 2010 که به میزبانی روسها برگزار می شود،آنها را شوکه نکند!

این شرایط سخت را رضا یزدانی در سال 2007 تجربه کرد و در حالیکه احساس می کرد مهیای تصاحب مدال طلای جهان شده است،تن به شکستی سنگین مقابل "گئورگی کتوئف" در کراسنویارسک داد و پس از بیداری از خواب غفلت،در مسابقات جهانی باکو رقابتی میلیمتری را به کتوئف واگذار کرد.

حالا هم کشتی گیرانی چون محمدی، گودرزی، ابراهیمی و معصومی که در دانمارک مغلوب کشتی گیران روس شدند، اگر در صدد جبران مافات هستند، باید در تورنمنتهای آتی کشور روسیه حضور یافته و پیش از آغاز مسابقات جهانی به تجربیات خوبی از مبارزه کردن در این کشور دست یابند.



محمدی تا حدودی درست می اندیشد

چندی پیش وقتی سرمربی تیم ملی کشتی آزاد کشورمان میهمان برنا بود،به او یادآوری کردیم که به خاطر میزبانی روسها در مسابقات جهانی آسال آینده، حضور آزادکاران ایرانی در تورنمنت های کشور روسیه لازم و واجب است؛اما از صحبت های او اینچنین استنباط کردیم که روی خوش نشان ندادن به تورنمنت های روسیه،شاید مفید تر از مبارزه مستقیم با آنها باشد.

از نظر نگارنده تنها در مواردی خاص باید برای کشتی گیران ایرانی نسخه "عدم اعزام به روسیه" را صادر و در باقی موارد باید از پنجه افکنی کشتی گیران ایران و روسیه در خاک این کشور استقبال کنیم.

بدین ترتیب با پرسیدن چند سوال از غلامرضا محمدی این مطلب را به پایان می رسانیم: از سومین رو در رویی صادق گودرزی با "دنیس چارگوش" چه کسی سود خواهد برد؟ دومین مصاف مراد محمدی و مسعود اسماعیل پور با "بسیک کودوخوف" برای کشتی گیران ایرانی-علی الخصوص اسماعیل پور-ضرری خواهد داشت؟ ابراهیمی اگر قصد حضور در وزن ششم و شکستن طلسم شکست ناپذیری گاتسالوف را دارد،نباید از انجام سومین مبارزه با قهرمان نامی روسها در خاک خودش استقبال کند؟

معصومی نباید با حضور در تورنمنت های روسیه،شیوه مبارزه با روسها را بیشتر و بهتر درک کند و مهر بازنده همیشگی مقابل آنها را از پیشانی خود پاک کند؟