بنجل خارجي يا آبروي باشگاه

اين خبر که استقلال کوششهايي را براي جذب دو بازيکن خارجي در پستهاي هافبک مياني و مهاجم تمام کننده آغاز کرده، نشانه اي است که بايد آن را تلاش براي تقويت تيم در آستانه مسابقات چمپيونزليگ آسيا ناميد، اما بلافاصله اسامي خارجي هاي ناکامي که طي سالهاي اخير به استقلال پيوسته اند در ذهن شنونده رديف مي شود!

به نوشته ایسنا؛ اولين بازيکن خارجي که در طول تاريخ باشگاه به استقلال پيوست، رفعت قلي اف، هافبک اهل جمهوري آذربايجان بود که هرگز نتوانست بازيکن مثمرثمري براي آبي ها باشد. با گذشت چند سال از اين تجربه ناموفق، استقلالي ها بازيکناني مثل گومز و فابريتسيو را جذب کردند که اين دو نيز عملکرد قابل قبولي در استقلال نداشتند و سپس لئوناردو کوئيکه آمد که او هم چنگي به دل نزد و پس از انتقال به بوندس ليگا البته اين سؤال را بر جا گذاشت که شايد استقلال روشهاي مناسبي را هم براي استفاده از بازيکن خارجي نمي شناسد.

سانجان ارشوويچ، هافبک اهل صربستان که در دوره سرمربيگري حجازي در فصل هفتم ليگ برتر به استقلال پيوست، شايد ضعيف ترين يار خارجي اين تيم به حساب آيد و حالا هم پائولو رينالدو که بيش از 400 هزار دلار براي استقلال آب خورده، حتي براي يک بازي در طول بيش از يک سال، 90 دقيقه بازي نکرده است.

تنها بازيکن خارجي موفق در استقلال طي همه سالهاي ماضي بي ترديد فابيو جانواريو است اما روش جذب اين بازيکن با همه ديگر خارجي ها متفاوت بوده است. جانواريو در فولاد اهواز توانايي هاي خود را اثبات کرد و در فصل قبل هم يکي از مؤثرترين ياران استقلال بود که گل قهرماني را هم زد، اما در فصل جاري ليگ، مرفاوي پست هافبک مياني طراح را به وي نسپرد و حالا استقلال به دنبال بازيکن خارجي جديدي است تا کمبودهايش را ترميم کند.

روش جذب بازيکن خارجي در ايران که استقلال نيز تاکنون به همان شيوه عمل کرده، اغلب توأم با زد و بندهاي مالي و بسيار ناموفق است.

نه فقط مديران برنامه هاي بازيکنان خارجي، بلکه باشگاه ها نيز برنامه مدوني براي شناسايي فني و آگاهي از وضعيت سلامتي جسمي بازيکناني که از خارج کشور خيال جذب آنان را دارند به دست نمي دهند. يارگيري از خارج از کشور اغلب کورکورانه، بسيار گران و فاقد کيفيت است و حالا که استقلال مي خواهد بزرگترين نقاط ضعف خود را پس از آسيب ديدگي جباري و اخراج کاظمي، اکبرپور و عنايتي، با جذب يار خارجي پوشش دهد، اين نکته اهميت بيشتري پيدا مي کند که استقلال به کدام روش عمل خواهد کرد.

آيا بار ديگر دو بازيکن خارجي که توانايي کافي براي بازي در سطح اول فوتبال ايران و ليگ قهرمانان آسيا را ندارند، جذب استقلال خواهند شد، يا براي اولين بار شاهد آن خواهيم بود که استقلالي ها با مطالعه و بررسي کافي اقدام به يارگيري خواهند کرد؟

بديهي است که بازيکن خارجي مناسب براي بازي در سطوح بالاي قاره آسيا هرگز ارزان قيمت نيست، اما بايد ديد چنانچه استقلالي ها بازيکن با کيفيتي را پيدا کردند به چه قيمتي با او قرارداد خواهند بست. آيا بار ديگر شاهد وارد شدن لطمه اي ديگر به اعتبار و برنامه هاي فني استقلال خواهيم بود، يا اين بار اتفاق آبرومندانه اي رخ خواهد داد؟