دریغ از یک چکاپ عمومی

سلسله اتفاقات به وقوع پیوسته در ورزش کشور که آخرین بخش آنها به آنچه بر ناصر حجازی گذشته بازمی‏گردد، چنین باورعمومی‏ را تداعی می‏سازد که سلامت ورزشی‏ها به عنوان حوزه‏ای که به ارتقاء سلامت و نشاط به عنوان کارکرد اصلی‏اش شهره است، از سایر حوزه‏ها به مراتب پایین تر است و این واقعیت جای تامل دارد.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ فدراسیون پزشکی ورزشی تنها فدراسیون ورزشی درآمدزا است که سالیانه رقمی چند میلیارد تومانی از محل بیمه ورزشکاران کشورش به حسابش واریز می‏شود که در قبال دریافت این حق بیمه‏ها تنها خدماتی که ارائه می‏دهد درمان تا سقف مشخص برای ورزشکارانی که تنها در محیط ورزشی و در حین فعالیت ورزشی مصدوم شده باشند و همچنین پرداخت سقفی از دیه قربانی است.

با توجه به این سبک خدمات منحصر به فدر فدراسیون پزشکی ورزشی، ورزشکاران در خارج از محیط ورزش هر اتفاقی برایشان به وقوع بپیوندد (حتی اگر منشا ورزشی داشته باشد)، می‏بایست یا از بیمه‏های خدمات درمانی و تامین اجتماعی استفاده کنند و یا از خدمات درمانی آزاد بهره بگیرند و مدیریت‏های پیشین فدراسیون پزشکی تا جایی که توانسته دایره ارائه خدماتش را بسته‏تر گرفتند تا آنچه به عنوان بازده مالی بیمه ورزشکاران باقی می‏ماند، سرسام آور باشد و بیمه ورزشی تقریباً تنها بیمه‏های متصل به بدنه شبه دولتی باشد که به نسبت سرمایه‏گذاری، سودی کلان را برای خود کنار می‏گذارد.

این خدمات حتی شامل "چکاپ" عمومی ساده نیز نمی‏شود و دریغ که حتی این خدمات نیز برای اهالی ورزش اعم از قهرمانان و پیشکسوتان و همچنین خانواده ایشان در نظر گرفته نمی‏شود و به همین دلیل زمانی شدت بیماری برخی ورزشی‏ها مشخص می‏شود که ایشان به واسطه التهابات حاصله و یا برحسب اتفاق و برای سایر امور به پزشک مراجعه کرده باشند.

ناصر حجازی یکی از همین اسطوره‏ ها است که وقتی در اسلواکی برای پیگیری امور اقامت تست‏های پزشکی داد، حجم بالای گلوبول‏های سفید و سرعت بالای لخته‏سازی خونش برای پزشکان اسلواکی یک نتیجه را به هرماه داشت و آن وجود یک بیماری خطرناک در بدن او بود تا حجازی در تعطیلات برای معاینات دقیق به تهران مراجعه کند و این معاینات به معالجاتی گره بخورد که امید می‏رود، پایانش بهبودی بیماری سرطان حجازی باشد.

آیا واقعاً در مملکتی که ورزش آن بودجه‏ای چند صد میلیارد تومانی دارد و خدمات درمانی نیز اعتبارات کلان اقتصادی برایش تعریف شده، بیماری یک پیشکسوت باید برحسب اتفاق مشخص شود و یا باید برای حفظ سلامت امثال حجازی، هرچند مدت پیشکسوتان در کنار قهرمانان از همه نظر مورد معاینه قرار گیرند؟ چرا باید اهالی ورزش تا هنگامه مرگ صاحب ندارند؟

در کنار این، مصیبتی نیز که سرمربی تیم ملی تکواندو دچارش است گواه ضعف‏هایی است که در طرح بیمه ورزشی وجود دارد. مهماندوست که دو فرزندش دختر و پسرش به دلیل وخامت اوضاع از بابت بیماری شدید خونی شرایط دشواری پیش رو دارد، این روزها غرورش را زیرپا گذشته و بی‏محابا برای تامین هزینه‏های درمان فرزندش کمک می‏خواهد و البته هیچ مرجعی زیر بار پرداخت هزینه‏های مربوطه نمی‏رود که فدراسیون پزشکی ورزشی نیز از این قاعده مستثنی نیست. حال در این شرایط چه توقعی از مربی که باید تیم ملی تکواندو را برای حضور در بازیهای آسیایی گوانگ ژو مهیا کند، می‏توان داشت؟

جالب تر آنکه همین خدمات اندک فدراسیون پزشکی ورزشی نیز با حفظ سوابق همراه نیست و بیمه خدمات درمانی ورزشی از معدود بیمه‏هایی که برای خدمات گیرنده، هیچ سابقه‏ای لحاظ نمی‏شود و دریافت کارت بیمه سالیانه برای شخصی که ده سال از این خدمات استفاده می‏کند با فردی که برای نخستین بار از چنین امکانی بهره می‏برد، هیچ تفاوتی ندارد.

به نظر می‏رسد تغییر ساختار و رویه فدراسیون پزشکی ورزشی یک اولویت ضروری باشد تا این مجموعه از حالت یک بنگاه اقتصادی که تعرفه‏هایش نیز با هیچ یک از دو استاندارد موجود برای تعیین تعرفه خدمات درمانی نیز تطابق ندارد، به یک مجموعه که بخش اعظم دریافتی‏اش از ورزشکاران صرف هزینه‏های درمانی شود، مبدل شود؛ اقدامی که بعید است با توجه به تامین برخی هزینه‏های ورزش از پولی که برای درمان از ورزشکاران گرفته می‏شود، تحقق یابد.