به خاطر عقاب برو آقای عابدزاده!

1 ) از وقتي خورشيد جواني ستاره بزرگ فوتبال ايران - احمدرضا عابدزاده- رو به غروب گذاشت و هواخواهان سينه چاکش دريافتند که آرام آرام بايد با مطمئن ترين سنگربان تاريخ فوتبال ايران وداع کنند، خيلي ها دل بستند به اين اميد که شايد عقاب بلامنازع آسمان آسيا، شاهيني ديگر را تحويل قفس هاي توري ورزشگاه هاي فوتبال بدهد.

به نوشته قدس؛ خيلي از مردم، گمان مي کردند احمدرضاي دوست داشتني آنها، حتماً مي تواند درصدي از توانايي هاي بي شمارش را به شاگردان مستعدش انتقال بدهد تا چه بسا در نسل نوي فوتبال ايران نيز شاهد درخشيدن «عابدزاده» اي ديگر باشيم، اما...

2 ) ديگو آرماندو مارادونا بايد مربي بزرگي مي شد، نه؟! قهرمان اساطيري فوتبال آرژانتين و فاتح مقتدر جام جهاني 86 که هنوز رگه هاي درشتي از محبت به او را مي شود فرسنگ ها دورتر از زادگاهش، در ناپل ايتاليا نيز جستجو کرد، خيلي از مؤلفه هاي ظاهري تبديل شدن به يک مربي موفق را داشت. او سالها در لباس تيمهاي مختلف باشگاهي و نيز پيراهن راه راه «آلبي سلسته» در نقش يک ليدر واقعي خوش درخشيده بود و خيلي از همبازيانش فرمانبردار محض او بودند. غير از اين، ديگوي پرخاشگر، محبوبيتي توصيف ناپذير داشت و به تنهايي مي توانست حمايت عمومي را براي هر تيم فوتبالي بيمه کند.

با تمام اين امتيازها اما، عاقبت کار مارادونا در دنياي مربيگري چه بود؟ همين حالا اگر از پسر بچه هاي آرژانتيني که تا يک سال پيش به پشتوانه هر آنچه از پدران خود شنيده بودند يا در آرشيو فيلمهاي ورزشي ديده بودند، مارادونا را ديوانه وار ستايش مي کردند بپرسي، ال ديگوي بزرگ را موجودي ضعيف، ناتوان، لجباز، شکستني و از همه بدتر «دست يافتني» توصيف خواهند کرد... مي داني که براي يک اسطوره، «زميني شدن»، ناقوس چندش آور مرگ است و همين اتفاق، همين حالا براي ديگو آرماندو مارادونا افتاده است!

3 ) سخن کاملاً ساده است. هر بازيکن بزرگ و ستاره درخشان نمي تواند يک مربي بزرگ و يک معلم کارآمد باشد. احمدرضا عابدزاده ستاره استثنايي تاريخ فوتبال ماست که تا ابد درخشش در دروازه تيم ملي و تيمهاي باشگاهي اش از خاطره ها محو نخواهد شد؛ اما همين آقاي سوپراستار، اين روزها در پرسپوليس مصداق تمام عيار يک «مربي بد» است که اگر نبود شناسنامه روشن و ستودني سالهاي بازيگري اش، تا به حال ده بار اخراج شده بود!

شايد تلخ باشد، اما حقيقت دارد که آينه تمام قد همه هنرهاي آقاي عقاب در تدريس فن دروازه باني، همين عليرضا خان حقيقي است که طي دو فصل اخير در پرسپوليس، نه تنها حتي يک گام به پيش نگذاشته، که به تنهايي بر باددهنده دهها امتياز حياتي سرخها در کوران رقابتهاي گوناگون بوده است؛ مردي که ايستادنش در دروازه هر تيمي، مهاجمان حريف را سر ذوق مي آورد و موجب روييدن گلهاي تماشايي و تاريخي مي شود!

حقيقي که انتظار مي رفت تحت تعاليم عقاب آسيا، به دروازه بان قابل اعتمادي تبديل شود، چيزي بيشتر از «کاريکاتور عابدزاده» از کار در نيامده؛ کسي که سعي مي کند با روپايي زدن هايش در درون دروازه، تداعي کننده روحيه بي مثال استادش باشد يا با «دايو» بستن براي توپهايي که 5 متر دورتر از تير دروازه به اوت رفته اند، روحيه بالايش را به رخ ديگران بکشد، اما در عمل نه چيز چنداني در چنته دارد و نه تنها يک مسابقه را مي توان بدون مرتکب شدن حداقل يک اشتباه فاحش و عجيب و غريب از سر بگذراند. آيا اين بود آن محصولي که عاشقان عقاب، سالها براي به ثمر نشستن آن چشم انتظار بودند؟!

4 ) اينکه تعليمات عابدزاده به عليرضا حقيقي، حتي اين قدر هم مثمرثمر واقع نشده که اين دروازه بان جوان بعد از 30 بار گل خوردن از فواصل 30 متر به بالا، راهکار پيش پا افتاده براي جلوگيري از اتفاقهاي مشابه در پيش بگيرد، البته يک طرف آفتهاي حضور عابدزاده در کادر فني باشگاه پرسپوليس است و از آن مهمتر، بخش ديگري است که شامل حواشي فراوان اين مربي دروازه بانها مي شود؛ سخن از عابدزاده اي است که يک روز با خوردبين درگير مي شود و روزي ديگر در مورد فوتبال اهواز حکم مي دهد که بايد «درش را گل بگيرند»!

آيا فردي با اين همه حاشيه ريز و درشت که اساساً حضورش در پرسپوليس با ناديده گرفتن حال مزاجي فعلي او، ترفندي نه چندان تميز از سوي داريوش مصطفوي براي کسب مشروعيت در بين هواداران بود، واقعاً مي تواند به پرسپوليس که بيش از هر زمان ديگري محتاج آرامش است کمک کند؟ جدا بعيد است.

5 ) برو آقاي عابدزاده، به خاطر «عقاب» برو! اجازه نده جوانان نسل فردا، تو را با مقياس «عليرضا حقيقي» بسنجند و به ياد بياورند که در دوران مربيگري تو، پرسپوليس روزهاي سياهي را سپري مي کرد. برو تا همان کاراکتر تکرار ناپذير فوتبال ايران باقي بماني و اسطوره اي که همچنان دست نيافتني است. با ادامه اين روند، بد جوري زميني و زمينگير مي شوي آقاي عقاب!