هنری که ایوانف داشت و رضازاده ندارد

تعارف های متداول و برخی حمایت های سیاسی در چهره های درجه دو ورزشی و برخی قهرمانان كه نقد سیاسی را به نسیه اعتبار ورزشی می فروشند، وضعی را در اعتبار این بخش فرهنگی اجتماعی كشور پدید آورده كه دیگر برای علاقه مندان ورزشی قابل تحمل نیست.

به گزارش آینده، آسیب دیدگی وزنه بردار آتیه دار و غول ایرانی در مسابقه های قهرمانی جهان كره جنوبی، مهمترین نشانه ضعف علمی بدنه هدایت تیم های ورزشی كشورمان در میادین بین المللی است.

سال گذشته برخی لجبازی و بازی های سیاسی موجب شد كه علی دایی بازیكن سابق تیم ملی پس از یك سال مربیگری تیم فوتبال سایپا به سمت سرمربیگری تیم ملی فوتبال ایران منصوب شود.

بسیاری از كارشناسان معتقد بودند كه انتصاب دایی به مانند انتصاب قلعه نوعی یك فرصت سوزی است تا این چهره ها برای همیشه پرونده خود را در تیم ملی به دلیل كم تجربگی بایگانی كنند.

اما در مورد حسین رضازاده این گونه نیست، بیشتر از آن كه دیگران بخواهند، خودش پس از كنار كشیدن عجیب از مسابقه های المپیك تمایل زیادی برای مطرح شدن دارد، حال می خواهد در تبلیغات های اماراتی باشد یا در جمع های مدیریتی چهره های سیاسی ورزش و گرفتن پست و مقام.

حالا هم كه فدراسیون وزنه برداری پس از افشارزاده در رویای یك رئیس جدید است، قهرمان بازنشسته تیم ملی بدون تحصیلات علمی و ورزشی خاصی به دنبال مسئولیت های تیم ملی، قبای رئیس فدراسیون برای خودش می دوزد و برخی دولتی های حامی ورزش این طور القا می كنند كه چون آیان تاماش رئیس فدراسیون جهانی رضازاده را دوست دارد باید وی را به این مقام منصوب كرد!

آسیب دیدگی سعید علی حسینی كه سایت فدراسیون جهانی لقب غول ایرانی به او داده بود، نشان از بحران علمی در تیم ملی دارد كه برخی فكر می كنند با ژست های ایوانف بخت برگشته می توانند برای آن مدال بیاورند.

یكی از نكات بسیار جالب ایوانف سرمربی تیم وزنه برداری كه امثال رضازاده، باقری و . . . را به دنیای وزنه برداری معرفی كرد، دانش علمی ویژه او در این رشته بود.

بیشتر مربیان اروپای شرقی یكی از نكات مثبتی كه در كارنامه خود دارند، تخصص ویژه فیزیولوژی یا پزشكی در حوزه ورزش تخصصی خودشان است و بر این اساس ورزشكاران خود را با روش های مدرن آماده و كنترل می كنند.

یكی از هنرهای بزرگ ایوانف گرفتن خون از رضازاده و نگهداری آن تا شب مسابقه ها بود، این ترفند ایوانف در واقع یك اصل پزشكی داشت كه براساس قدرت PH خون رضازاده در زمان تمرینات سنگین یك واحد خونی از وی به امانت گرفته می شد و در زمان مسابقه های مهم این واحد خونی به وی تزریق می شد!

این حركت كاملا علمی و غیر دوپینگ تنها به دلیل شناخت ایوانف از توانایی بدنی و قدرت ویژه اندام وزنه بردار قوی هیكل كشورمان بود، به همین دلیل بود كه با رفتن ایوانف آسیب دیدگی های رضازاده شروع و بعد هم كه كار به خطر جانی و نقص عضو او و بازنشستگی ختم شد!

گویی مدیریت شلخته و یلخی نمی خواهد از سر ورزش به اصطلاح مدرن و حرفه ای شده ما دست بردارد، شاید هم میل مدیران بالا دست ورزش كه از 8 سال پیش دچار زلزله های ورود غیر متخصص ها شده، امروز علاقه ای به حضور چهره های توانمند و با سواد به این حوزه ها ندارند.

آسیب دیدگی سعید علی حسینی نكته ساده ای نیست، این می تواند نشانه خطرناكی از عاقبت ترسناكی باشد كه بخواهیم هر قهرمان دوره ندیده و مدعی را به منصب مدیریت و مربیگری منصوب كرده و آن گاه اعتبار بین المللی ورزش كشور را هزینه اشتباه مدیران و خود بزرگ بینی ستارگان كنیم!

اگر به اخلاق سیاسی های حاكم بر ورزش ایران كه در دهه 60 طلایی ترین دوران آن بود، نگاهی جدی بیاندازید متوجه می شوید، غروب ناگهانی علی دایی، امیر قلعه نوعی و حسین رضازاده شباهت زیادی به ماجرای 100 بازی ملی و حذف دستوری پنجعلی، قایقران، زرینچه و عابدزاده از تیم ملی فوتبال دارد.

در آن زمان چهره هایی كه امروز تاكید دارند اجازه كار كردن به آنها داده نمی شود، اعتقاد شدیدی داشتند كه ورزش هدف نیست و نباید گذاشت ورزشكار مطرح شود!

حالا نیز به روشی دیگر همان طرز فكر در حال سوزاندن چهره هایی است كه خیلی از آنها فقط در افتخارآفرینی موفق بوده و نباید وارد وادی سیاست و مدیریت شوند.

نگاهی به وضعیت چهره هایی مانند برادران خادم، علی دایی، قلعه نوعی نشان می دهد سرانجام دل انگیزتری در انتظار دبیر، ساعی، رضازاده و دیگر ستارگان خام شده به موقعیت های مدیریتی و مناصب ورزشی نمی باشد.