مالاريا مهم تر است يا جام جهاني؟!

1 - بچه هاي تيم ملي نوجوانان، يک بار ديگر خبرساز شده اند. ماجراي ابتلاي دو تن از بچه هاي «علي دوستي» به مالاريا، اين روزها به يکي از سوژه هاي اصلي فوتبال پرخبر ايران تبديل شده است. اين همه، در حالي است که همين تيم و اجزاي تشکيل دهنده اش چندي پيش به واسطه درخشش در مسابقات جام جهاني نوجوانان، يک بار ديگر در کانون خبرها و توجهات قرار گرفته بودند.

به نوشته قدس؛ اگر آن روز رسانه ها به نوجوانان ايراني مي پرداختند، چون توانسته بودند تيم بزرگي مثل هلند را به زانو درآورند، امروز وسايل ارتباط جمعي يک مرتبه ديگر سراغ از آن تيم گرفته اند، چون پشه آنوفل در نيجريه زحمت مکيدن خون بازيکنان ما را کشيده است!

از همه عذاب آورتر اما، اين است که گويا مالاريا بيشتر از توفيق فني نوجوانان به مذاق رسانه ها خوش آمده است و مايلند بيشتر به آن بپردازند...

2 - متأسفانه فوتبال ما بيش از آنچه بتوان تصورش را کرد رو به «گيشه اي شدن» آورده است. در واقع مرضي که در شرايط کنوني به جامعه فوتبال سايه انداخته، به حاشيه رانده شدن متن، براي خوشامد مخاطب است. بيننده، خواننده و شنونده فوتبالدوست در درجه اول ترجيح مي دهد در سطوح و لايه هاي اوليه حوادث و رخدادها غوطه بزند و رنج سفر به عمق و محتوا را به خودش ندهد. در اين شرايط، اين وسايل ارتباط جمعي فکور و خلاق هستند که بايد دست خيال و انديشه مخاطب را بگيرند و او را به سمت «اصول» هدايت کنند.

با اين همه - متأسفانه- به نظر مي رسد در شرايط کنوني، فوتبال ما به بيماري «سطحي نگري» رسانه هايش مبتلا شده و وسايل ارتباط جمعي، در جاي آنکه بر باور مخاطبان خود استيلا پيدا کنند و آنها را به حوزه هاي عقلاني تر بکشانند، دنباله رو سلايق سطحي اين گروه شده اند. به همين ترتيب است که اين روزها پشه آنوفل، صعود به مرحله حذفي جام جهاني را به کناري رانده و به صدر اخبار تکيه زده است!

3 - اگر چه تلخ، اما حقيقت آن است که صعود تيم ملي نوجوانان به مرحله حذفي جام جهاني- که در نوع خودش اولين نمونه در تاريخ فوتبال ايران و طي همه رده هاي سني به شمار مي آمد- چنان که بايد مورد توجه رسانه ها قرار نگرفت و مثل هميشه زير سايه اخبار زردي مثل حواشي امثال نيکبخت واحدي و يا مصاحبه هاي رنگ و رو رفته افشين قطبي پنهان ماند.

حالا اما ابتلاي دو تن از بچه هاي آن تيم به مالاريا، دستاويز توجهي گسترده به اين تيم پايه اي شده است؛ آنچه نشان مي دهد فوتبال ما همچنان درگير اصالت دادن به حاشيه هاي کم ارزش و سطحي است. ادامه اين رويکرد در طولاني مدت ذائقه عمومي هواداران فوتبال در ايران را چنان به ابتذال مي کشاند که ديگر رفته رفته مباحث استراتژيک، بنيادين و اصولي مجالي براي طرح شدن نمي يابند.

در اين ميان، کيست که نداند مغفول ماندن بحثهاي پايه اي و اصولي، لطمه اي جبران ناپذير به آينده اين حوزه مي زند و راه را بر اصلاح عيوب مي بندد؟

4 - اگرچه تغيير رويکرد از حاشيه به متن در ابتدا مي تواند براي مخاطبان دافعه داشته باشد و احتمالاً به از دست رفتن اقبال عمومي بينجامد، اما در نهايت سودش را به بدنه فوتبال مي رساند و حتي به رونق خود وسايل ارتباط جمعي منتهي مي شود. شايد اکنون وقت آن رسيده باشد که چشم و گوشهاي مردم در مبادي ارتباطي، اندکي عمقي نگرتر رفتار کنند و از دل تيمي که يک موفقيت بزرگ و ارزشمند را به دست آورده، به نيش يک پشه حساسيت نشان ندهند!