بر سر رافائل نادال چه آمده است؟
مرد شماره يک تنيس دنيا درعرض شش ماه ، هيکل تنومند خود را آب رفته ديد و امروز تنها شبحي از تنيسوري که روزي رافائل نادال نام داشت، در زمينهاي تنيس برجاي مانده است. تنيسور اسپانيايي در اين شش ماه به حدي از نظر جسماني ضعيف و محو شده که ديگر هيچ حريفي قبل از رويارويي با او ترس و دلهره به خود راه نمي دهد.
به نوشته قدس؛ تا ماه مي گذشته و شکست برابر فدرر در فينال هامبورگ، رافا نادال مرد شماره يک دنيا بود که براي کسب گرنداسلمهاي متعدد کمين مي کرد. جسم پرتوان او مثل يک مجسمه صيقل داده شده به نظر مي رسيد. ولي نادال در رقابتهاي مسترز لندن برابر جوکوويچ، داويدنکو و سادرلينگ حرفي براي گفتن نداشت و در شش ست مغلوب همه حريفان خود شد. در زمين آبي رنگ 02 آرنا، رافا حتي مرد شماره يک دنيا هم نبود. او در مسترز سال 2009 با حقارت هرچه تمام از اين مسابقات کنار رفت، بي آنکه حتي يک ست از حريفانش گرفته باشد. نادال ديگر خودش نيست. هيکل او هيچ شباهتي به گذشته ندارد.
همه معتقدند که عضلات او آب رفته اند ولي خود تنيسور اسپانيايي نظر ديگري دارد: " اشتباه مي کنيد. من همچنان 86 کيلو هستم. ولي چون تي شرت آستين کوتاه مي پوشم و ديگر رکابي تنم نمي کنم، شما عضلات مرا نمي بينيد " نادال دروغ مي گويد يا اينکه اين يک خطاي چشم است؟ مشکل رافا اين است که تنيس او هم ديگر شباهتي به گذشته ها ندارد.
فورهندهاي او قدرت سابق را ندارند، بک هندهايش تقريبا هميشه اسلايس هستند و کاملا مشخص است که انرژي و تواني در بدن او ذخيره نشده است. از ماه مي گذشته تا امروز نادال نتوانسته حتي يک ست از هشت تنيسور برتر جهان بگيرد و به هيچ عنوان و افتخاري دست پيدا نکرده است.
ناتواني او در دلايل متعددي خلاصه مي شود. مصدوميتها در وهله اول: آسيب ديدگي زانو، نادال را به دو ماه توقف و دوري از ويمبلدون مجبور کرد. نادال در يو اس اوپن هم ناکام بود. جدايي والدين او هم ضربه روحي سختي به تنيسور اسپانيايي وارد کرد و افسردگي خفيفي برايش به بار آورد. بعد از مدتها حضور بي وقفه در صدر رنکينگ جهاني، در رولند گروس در کمال ناباروي مغلوب سادرلينگ شد.
سادرلينگ اولين کسي بود که شايد تا حدي اعتماد به نفس نادال را از او گرفت. و نادال تنيسوري است که براي هرامتياز تا جايي که مي تواند عرق مي ريزد. او صرفا در انتهاي زمين مثل فدرر پادشاهي نمي کند.
به نظر مي رسد که او خود را با يک رژيم اجباري مواجه کرده است. در نگاه ظاهري به نظر مي رسد که نادال بين 5 تا 8 کيلو از دست داده است. ولي اين را فقط افراد نزديک به او مي توانند تاييد کنند. با توجه به مشکلات زانوي او، شايد نادال قصد داشته با کم کردن وزنش، فشار ممکن را به حداقل برساند و دوران تنيس خود را طولاني تر کند. ضمن اينکه نبايد سن و سال او را هم فراموش کرد. او يک پسر 23 ساله است که با جدايي والدينش با يک شوک اساسي روبرو شده است.
ولي در اين ميان يک فرضيه مشکوک ديگر هم وجود دارد وآن کابوس دوپينگ است. خيليها مي گويند که نادال زياد دوپينگ مي کند. ولي معمولا اين تنيسورها مرتب تحت کنترل هستند و نادال مدتهاست که از جسمي تنومند برخوردار بوده و هست. براي همين دوپينگ کردن او کاملا غيرمنطقي به نظر مي رسد.
نادال در اوايل امسال به کنترلهاي مکرر دوپينگ اعتراض کرده و اخيرا هم از آغاسي که به دوپينگ اعتراف کرده، انتقاد کرده بود. او در گفت وگويي با ال پاييس گفته بود: "من وجدان راحتي دارم. جوان هستم. ورزش را دوست دارم و هرگز به دوپينگ روي نمي آورم و اجازه نمي دهم مواد نيروزا زندگي و سابقه کاري مرا ويران کنند. من مشکلي با روزنامه نگاران ندارم. آنها مي توانند هرچه مي خواهند بنويسند. من با اين شرايط کنار مي آيم براي اينکه يک چهره شناخته شده هستم. اگرچه شخصي که اين چيزها را مي نويسد، دنبال کسب قدرت است. من اگر با کنترلهاي ضد دوپينگ مخالفت مي کنم دليل آن اين است که از خودم مي پرسم: "
چرا بايد با من مثل يک تبهکار برخورد شود؟ هرچه باشد درآن جسم روحي نهفته... روحي که اين روزها بيش از هرزمان ديگري آزرده وآشفته به نظر مي رسد.
