تیمی فاقد استراتژی و برنامه مشخص
هجدهمين دوره مسابقههاي دو وميداني قهرماني آسيا در حالي طي روزهاي 9 تا 14 نوامبر 2009 در استاديوم المپيك شهر گوانگجو چين برگزار شد كه اين دوره از رقابتها نيز همچون دوره گذشته (2007- اردن) تحتالشعاع تدابير ضعيف مقامات ارشد كنفدراسيون دو و ميداني آسيا قرار گرفت.
به نوشته ایران؛ فاصله بسيار كم اين مسابقهها با بازيهاي داخل سالن آسيا و به تبع آن تحليل توان جسماني بخشي از شركتكنندگان در اين دوره از رقابتها و برگزاري مسابقهها در فصلي كه تمامي رخدادهاي دو و ميداني در سراسر دنيا خاتمه يافته است و ورزشكاران دوران استراحت و آمادهسازي خود را طي ميكنند از جمله عمدهترين مسائلي بودند كه عملكرد ورزشكاران و سطح كيفي مسابقهها را تحت تأثير قرارداد به شكلي كه در هيچ يك از مواد برگزار شده اتفاق قابل توجهي حادث نشد و نتايج به دست آمده در سطحي بسيار معمولي بود كه اگر فرصتي باشد طي روزهاي آتي در اين خصوص و شرايط جديد دو و ميداني آسيا مطالبي را تحرير خواهيم کرد.
اما در پايان رقابتها تيم ملي دو ميداني چين با جهشي خيره كننده و درخشش در تمامي مواد برگزار شده اعم از دوها، پرشها و پرتابها و با كسب 18 مدال طلا، 19نقره و 10 برنز در رتبه نخست آسيا قرار گرفت و ژاپن نيز با كسب 12 مدال طلا، 5 نقره و 5 برنز و ارائه عملكردي تحسين برانگيز صاحب رتبه دوم آسيا شد، تيم ملي دو وميداني ايران نيز با كسب 2 مدال طلا، 2نقره و يك برنز بالاتر از تيمهاي مطرحي نظير بحرين، قطر، عربستان، قزاقستان، هند و تايلند قرار گرفت و صاحب رتبه ارزشمند سومي آسيا شد. رتبهاي كه به اعتقاد نگارنده حاصل درخشش بخشي از نفرات تيم ملي دو وميداني ايران در اوج دوران قهرماني آنهاست.
آنچه كه مسلم است نسل جديد دو و ميداني ايران كه به جرأت ميتوان آنها را بهترين تيم تاريخ دو و ميداني ناميد طي چندسال اخير به اوج دوران قهرماني خود رسيدهاند و براي بخشي از اين نفرات نظير احسان مرادي، سجاد مرادي، هادي سپهرزاد و حتي محمد صميمي موفقيت در مسابقههايي نظير آنچه كه در گوانگجو برگزار شد مسئلهاي كاملاً بديهي است و نميتوان آن را غيرمنتظره و شگفتانگيز تلقي نمود به اين دليل كه اين نفرات پيش از اين و در مسابقههاي مهم ديگري نظير قهرماني آسيا سال2005 و حتي رقابت جهاني، دانشجويان و المپيك نيز به نتايجي ارزشمندتر از گوانگجو رسيدهاند، اما به هر شكل همه دو و ميداني ايران موفقيت نفراتي همچون احسان حدادي، سجاد مرادي، هادي سپهرزاد و محمد صميمي نيست و نفرات ديگر اين تيم قدرتمند نيز بارها در مسابقههاي مختلف به نتايج در خور توجهي رسيدهاند.
اما تيم ملي دو و ميداني ايران از اين پتانسيل بالقوه كه سالها بخش مهمي از منابع دو و ميداني براي آنها هزينه شده است نتوانست به خوبي استفاده كند از طرفي نفراتي نظير امين نيكفر، كاوه موسوي، رضا بوعذار و حتي محسن رباني به دلايلي كه عمدهترين آن حضور در دو مسابقه مهم و با فاصله زماني بسيار اندك و همچنين تمرينات نامنظم و پراكنده حداقل طي يكسال اخير است نتوانستند در گوانگجو به نتايجي در حد انتظار برسند. امين نيكفر به رغم آنكه در بازيهاي داخل سالن آسيا با حد نصاب ارزشمند 77/19 به مقام قهرماني رسيده بود در گوانگجو بسيار متزلزل ظاهر شد و با پرتابي معادل 30/18متر در رتبه سؤال برانگيز هشتمي آسيا ايستاد.
در صورتي كه او با تكرار حدنصاب خود و حتي نتيجهاي ضعيفتر از آن نيز ميتوانست صاحب مدال شود همين مسئله براي كاوه موسوي و با درصد كمتري رضا بوعذار و محسن رباني نيز مصداق داشت. از طرف ديگر بخشي از نفرات اين تيم نظير احسان مهاجر شجاعي، روحالله عسگري، مهدي شاهرخي، محمد ارزنده، بهروز سيستانيپور و حتي ايوب آرمي نيز به دلايلي كه عمدهترين آن عدم تمركز بر فعاليتهاي قهرماني و حرفهاي توسط خود و ورزشكاران و نيز فقدان نظارت مطلوب بر عملكرد و روند تمرينات اين ورزشكاران مطرح و برجسته دو و ميداني از سوي فدراسيون بود، از همراهي تيم ملي باز ماندند.
در صورتي كه با توجه به شرايط مسابقههاي قهرماني آسيا در گوانگجو نفراتي نظير احسان مهاجر شجاعي در دو 800 متر، روحالله عسگري در 110 متر با مانع و مهدي شاهرخي در پرتاب وزنه حتي با آمادگي نسبي از شانس بالايي براي كسب مدال برخوردار بودند.
ورزشكاران پرش طول ايران نيز شانس حضور در جمع 6 نفر برتر آسيا را دارا بودند كه براي اين نفرات جوان و آيندهدار نتيجهاي قابلقبول محسوب ميشد. به همين دلايل بايد بپذيريم كه در فدراسيون دو و ميداني اهتمام جدي براي بهرهگيري از همه توان و پتانسيل موجود دو وميداني وجود ندارد وسازمان تيمهاي ملي اين فدراسيون هيچگونه استراتژي و برنامه مشخصي را براي حضور در مسابقههاي مختلف براساس اولويت و با درنظرگرفتن توانمنديها و قابليتهاي ورزشكارانش ندارد.
از طرفي به خواست كميته ملي المپيك با همه توان خود به بازيهاي نه چندان معتبر داخل سالن آسيا ميرود و از طرف ديگر بدون درنظر گرفتن شرايط ورزشكاران با همين ظرفيت در مسابقههاي قهرماني آسيا شركت ميكند بيشك تبعات چنين رويكردي براي دووميداني الف) عدم پشتوانه سازي و توجه صرف به قهرمانان كنوني دو و ميداني است كه تبعات آن در سالهاي بعد نمود خواهد يافت.
ب) از همين پتانسيل موجود نيز به خوبي استفاده نميشود، به همين دليل با توجه به در پيش بودن بازيهاي مهم و كاملاً استراتژيك گوانگجو 2010 در صورتي كه فدراسيون نتواند در شيوه آمادهسازي ورزشكاران بازنگري كند با توجه به شرايط كاملاً متفاوت آن مسابقهها درصد موفقيت تيم ملي دووميداني ايران تقليل خواهد يافت.
