با 50 میلیون بدهد قرارداد می‌بندم

احسان حدادی، قهرمان پرتاب دیسک ایران که بعد از کسب چهارمین مدال آسیایی‌اش روی ابرها سیر می‌کند، خود را تا 5 سال آینده دست‌نیافتنی می‌بیند.

او می گویدکه 5 تا 10 سال طول می‌کشد که یک نفر از داخل ایران پیدا شود و رکوردش را بزند. از این نظر شاید بتوان او را با حسین رضازاده مقایسه کرد؛ وزنه‌برداری که رکورد جهان را در اختیار دارد اما در کمتر از یک سال از خداحافظی‌اش از وزنه‌برداری، جوانی پیدا شد که رکورد جوانان او را زد و حالا هم هر لحظه ممکن است رکورد بزرگسالان هرکول را بشکند.

او با رکورد 64 متر و 83 سانتیمتر. سومین بار بود که در قهرمانی آسیا مدال می‌گرفت و با یک دوره قهرمانی در بازی‌های آسیایی می‌شود چهار بار. اما بهترین رکوردی که او تا به حال زده‌ 69 متر و 32 سانتیمتر است و امیدوار است بتواند سال آینده این رکورد را بشکند.

به نظر می‌رسد در پرتاب دیسک ایران کمی دست نیافتنی شده‌است. با توجه به رکوردهایی که حدادی زده و رکورد برادران صمیمی، احتمالا به این زودی‌ها کسی نمی‌تواند رکوردش را بشکند. خود او می گوید:

رکورد من نزدیک 70 متر است، رکورد برادران صمیمی 65 متر. در پرتاب دیسک، 3-4 متر خیلی زیاد است. حالا امیدوارم آنها هم بتوانند بهتر پرتاب کنند اما رکورد من رکوردی است که در سطح جهان و المپیک مدال‌آور است. امیدوارم آنها به من برسند و من هم رکوردهایم بهتر شود. رکورد پرتاب دیسک 30 سال است که دست نخورده. خیلی کم پیش می‌آید کسی پیدا شود و رکورد بزند. حالا امیدوارم بالای 70 متر پرتاب کنم که رکورد بهتری باشد. الان در رکوردهای دنیا هم که نگاه کنید، رکورد من رکورد سی‌ام دنیاست. یعنی کلا 30 نفر در کل دنیا و از اولین روز شروع مسابقات پرتاب دیسک توانسته‌اند به رکوردی که من رسیده‌ام، برسند.

او که پارسال بیشترین قرارداد دو و میدانی را با مبلغ 30 میلیون داشته دیگرنمی‌خواهد دیگر در لیگ ایران شرکت کند. حدادی می گوید: من گفتم هر باشگاهی 50 میلیون بدهد می‌آیم شرکت می‌کنم. ندهند هم شرکت نمی‌کنم. چون اصلا نیازی به 20 میلیون یا 30 میلیونی که باشگاه‌ها می‌خواهند بدهند ندارم. با این پول می‌خواهند در 5 مرحله از لیگ شرکت کنم. ممکن است یک وقت هم آسیب ببینم. من وقتی دستم را جراحی کردم 25 میلیون پول عمل آن را دادم.

پولی هم از کسی نگرفتم. این تفاوت 20 - 30 میلیونی باشگاه‌ها با آنچه که من از آنها می‌خواهم، برای من پول زیادی نیست اما می‌خواهم ارزش کار بالا بیاید. دو و میدانی رشته سختی است. من پارسال در 5 تا گرندپری اول شدم و بهترین پرتاب‌گرهای دنیا را گرفتم. اصلا منظورم این نیست که بخواهم کلاس بگذارم و بگویم داخلی‌ها ضعیف هستند. اتفاقا آن‌قدر دوست دارم در لیگ ایران شرکت کنم. عاشق این هستم که بیایم کنار بچه‌ها و بگوییم و بخندیم و مسابقه بدهیم. سقف قراردادهای امسال 20 میلیون تومان بوده اما من چون در جایزه بزرگ‌های زیادی شرکت می‌کنم، این پول را درمی‌آورم. من اگر در یک گلدن لیگ شرکت کنم به اندازه کل مسابقات ایران پول درمی‌آورم. بنابراین دلیلی نمی‌بینم که در لیگ ایران شرکت کنم.

او درباره جوایز گلدن لیگ میگوید: اگر در گلدن لیگ اول بشوی 5 میلیون نایک می‌دهد، 5 میلیون به خاطر اینکه در مسابقات شرکت کرده‌ای می‌دهند، 5 میلیون هم به خاطر اینکه اول شده‌ای می‌دهند. یعنی از یک مسابقه حدود 15 میلیون تومان می‌گیری. سالی هم 60 تا مسابقه برگزار می‌شود که من اگر در 10 تا از آنها شرکت کنم حدود 150 میلیون تومان درمی‌آورم. من دنبال پول نیستم ولی دنبال جایی هستم که برای ورزشی که می‌کنم ارزش قائل باشند.

او حاضر نیست شباهت خود با رضا زاده را در مورد تمایلات مالی نیز بپذیرد: من اصلا پولکی نیستم. اگر بخواهم جایی بروم نمی‌گویم به من پول یا سکه بدهید اما می‌خواهم جایی کار کنم که برای ورزشکار ارزش قائل باشند.

متن کامل این گفت و گو در شماره چهل دوهفته‌نامه مشق‌آفتاب چاپ شده است.