قالیباف: زمين هم اجازه جسارت ندارد

چند روز پيش براي عروسي پسر يكي از عزيزان به كرمان سفر كردم. از صبح در كرمان بوديم و تا زمان عروسي فرصت زياد بود. با جمعي از دوستان دور هم، از گذشته و دوران جنگ ياد مي كرديم.

باورش سخت بود كه از لحظه آشنايي ما با هم ٢٨ سال گذشته. انگار همين چند روز قبل بود. در ميان همين حرفها حاجي اسدي بلوتوثي را نشان داد. فيلم پيكر شهيد بزرگوار علي جوزداني را نمايش مي داد كه هنوز پس از گذشت سالهاي زياد سالم بود انگار همين امروز شهيد شده بود.

پسرم گفت چنين چيزي ممكن است. اگر جنازه در مكانهاي خاصي باشد آسيب نمي بيند. گفتم فقط اين نيست. يكي از دوستان ما آقاي محمدرضا قديمي در عمليات والفجر يك شهيد شد. جنازه اين شهيد بزرگوار در خط ماند و چند وقتي طول كشيد تا به عقب باز گردد.

وقتي جنازه را به عقب بازگرداندند با فرد ديگري اشتباه گرفته شده بود. چون نام و نام خانوادگي و اسم پدر و همه مشخصات آن يكي بود. براي همين جنازه اين شهيد در تهران دفن شد. چند سال بعد جنازه آن شهيد ديگر را پيدا كرده و متوجه شدند كه فقط شماره شناسنامه آنها با هم متفاوت است.

با هماهنگي هايي كه انجام شد تصميم گرفتند نبش قبر كنند و اين شهيد را به خانواده اش تحويل دهند. هنگامي كه قبر را باز كردند ديدند جنازه اين شهيد سالم است انگار كه همين ديروز آن را دفن كرده اند.

چه جايگاهي دارند اين شهدا. همانطور كه امام (ره) گفت نام اين افراد از روز اول در دفتر تاريخ نوشته شده. آنقدر بزرگوارند كه زمين هم جرات جسارت به پيكر پاك آنها را به خود نمي دهد. اينها بزرگ شده فرهنگ بسيج هستند. فرهنگ بسيجي كه ريشه در نهضت حسيني و فرهنگ عاشورا دارد.

فرهنگ اصيل بسيج است كه اينطور انسانهايي را مي پروراند. راه را گم نكنيم. بسيجي يعني خود را نديدن. بسيجي يعني فقط خدا را ديدن. همين ولاغير. اگر اينگونه بود به اعلا علييين مي رسيم وگرنه چه فرقي مي كند كه چه اسمي روي ما باشد. همه با هم يكي هستيم. بسيج يك فرهنگ است نه فقط يك اسم.

هفته بسيج را به همرزمان سابق و بسيجيان امروز كه رهروي راستين و تداوم دهنده همان مسير هستند تبريك مي گويم.

منبع: سایت شخصی محمدباقر قالیباف