روایت عشق و اندوه با سکوت و «اشاره»

عزاداران ناشنوا و کم شنوای دلباخته حسین، پای منبرش، چشم به دست های او می دوزند تا برای آنها سخنرانی و نوحه سرایی کند. این روحانی 27 ساله بهترین لحظه های زندگی اش را سخنرانی و همراهی با ناشنوایان می داند و معتقد است آنها با گوش دل حرف هایش را می شنوند و با همه وجود برای ائمه مطهر اشک می ریزند
اینجا خبری از طبل و سنج نیست. بلندگوها هم ساکتند و صدایی از آنها در نمی‌آید. اصولاً چیزی برای شنیدن وجود ندارد. ضیافت دیدار است و تنها و تنها باید نگاه کرد؛ آن هم به یک نقطه! نگاه‌ها همه به دهان کسی دوخته شده است که با حرکات دست و اشارات صورت، واقعه کربلا را بازگو می‌کند. صامت‌ترین هیأت عزاداری کشور پیش روی‌مان است. جایی که همه بی‌صدا اشک می‌ریزند و آرام آرام به نقطه اوج می‌رسند. اما اوج عزاداری، یعنی همان لحظاتی که سیلاب اشک از چشم‌ها می‌جوشد و بر گونه‌ها جاری می‌شود، خود پرده‌ای می‌شود مانع دیدن. یادمان نرود، این جا باید ببینی تا بتوانی دریابی و حس کنی؛ از همین روست که دست‌ها بلافاصله به سمت صورت می‌رود برای ستردن اشک ها. چاره‌ای هم نیست. کسی نمی‌خواهد از کلام راوی در روایت روز عاشورا عقب بماند. هر حائلی میان آنها و سخنران-حتی اگر اشک ناگزیرشان باشد- مزاحمی است که باقی قصه را از آنان می‌گیرد. پس باید به سرعت اشک‌ها را از چشم‌ها پاک کنند و دوباره چشم بدوزند به دهان و حرکت دست‌های راوی...

همه نگاه‌ها به دهان و دستان روحانی مجلس دوخته شده بود. تا اشک از چشم می‌جوشد، عزاداران بلافاصله گریه را از چشم پاک می‌کنند تا بقیه نوحه را از دست ندهند. این گوشه‌ای از مجلس عزاداری ناشنوایان است. محمدی می‌گوید: منبر من منبر صامت است اما به شخصه اشک‌هایی را که از چشمان عزاداران ناشنوا جاری می‌شود، در کمتر مجلسی دیده ام. چشم تنها ورودی ذهن آنهاست و این عزیزان باید با همان چشمی که می‌بینند
در روز تاسوعا و عاشورا همراه با ناشنوایان دسته‌های عزاداری به راه می‌اندازیم و من با زبان اشاره برای آنها نوحه سرایی می‌کنم و آنها نیز با سینه زنی عزاداری می‌کنند. «اشک» زبان آنهاست که از سر سوز دل‌شان جاری می‌شود. سال گذشته وقتی دسته عزاداری در استان گیلان به راه افتاد، تعدادی از مسئولان شهر با قدردانی از این حرکت به ما گفتند شما حال و هوای شهرمان را عوض کردید. نوحه سرایی برای ناشنوایان بسیار سخت و دشوار است زیرا نمی‌توان از آرایه‌های ادبی استفاده کرد و از کنایه گویی و لفافه گویی هم خبری نیست و باید خیلی شفاف وقایعی را که اتفاق افتاده است، بیان کرد. متأسفانه با وجود اینکه مسئولان صدا و سیما معتقدند در بین 16 گروه معلول، برای ناشنوایان خوب کار کرده‌اند به عقیده من ضعیف عمل کرده‌اند. ناشنوایان ما صرفاً یک بخش خبری مخصوص خود در تلویزیون دارند و یکی دو برنامه که در آنها مترجم را در گوشه تلویزیون قرار می‌دهند! این کل سهم ناشنوایان ما از تلویزیون است.