پارک شهدای "هواپیمای سی 130" تبدیل به بانجی جامپینگ شد!

در اقدامی عجیب و باورناپذیر، محوطه و فضای سبزی که تحت عنوان بوستان و پارک برای شهدای خبرنگار سانحه هوايی هواپيمايی سی 130 احداث شده بود، تبدیل به محلی برای ایجاد یک سرگرمی جدید در مجموعه ورزشی انقلاب شد تا بدین شکل اوج ارج نهادن به مقام شامخ شهدا که در راه اعطای اطلاع‏رسانی جان خود را نثار کرده بودند، را شاهد باشیم و تاسف دوچندانی خورد.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ 15 آذرماه 1384 روز تلخی برای جامعه خبری کشور بود؛ سقوط یک فروند هواپیمای سی 130 ارتش و شهادت جمع کثیری از خبرنگاران جان بر کف که در راه اطلاع‏رسانی خون دادند، غم بزرگی را بر دوش جامعه خبری کشور گذاشت که هنوز به فراموشی سپرده نشده است.

این سانحه واکنش‏های متعددی را نزد عوام و خواص در پی داشت و مراسم متعددی و حرکت‏های فراوانی در راستای گرامیداشت یاد این عزیزان و حفظ آثاری از ایشان انجام شد که یکی از آنها، احداث پارکی کوچک در بخشی از محوطه مجموعه ورزشی انقلاب با قدری درختکاری در این محوطه بود؛ اتفاقی که برای خانواده‏های شهدا ارزشمند و فرصتی برای ماندگاری و به یادآوری این عزیزان محسوب می‏شد.

عمر این پارک اما چندان طولانی نشد و به شکلی عجیب درختانی که در این قطعه زمین کاشته شده بود خشک شد تا آهسته آهسته این زمین با غیب شدن تابلوی پارک مذکور، تغییر کاربری داده و تبدیل به زمینی برای ورزش "بانجی جامپینگ" یا سقوط آزاد شود که در آن تماشاگران با طناب‏های ارتجاعی که به قوزک پایشان می‏بندند، از ارتفاع چند ده متری به پایین می‏پرند و سقوط را به قیمتی قابل توجه تجربه می‏کنند.

اگرچه ایجاد زمینه این فعالیت تفریحی در مجموعه ورزشی انقلاب امری قابل قبول است اما چرا باید تفریحات روی پارکی بنا شود که یادواره شهدای خبرنگار کشور بوده است؟ آیا یک قطعه زمین کوچک جای کسی را گرفته بود که اینچنین با شهدا برخورد شد؟

هادیانی در مواجهه با این پرسش‏ها مدعی می‏شود: "آنجا برای این فعالیت مناسب بود. آن چند درخت که آنجا کاشته شده بود، به دلیل اینکه نهال‏ها زمان بدی کاشته شد، نگرفت و تماماً خشک شد و ما هم دنبال جایی برای زمین بانجی جامپینگ می‏گذاشتیم ... حالا تابلو (پارک شهدا) را پنجاه متر بالاتر می‏گذاریم، مهم نیست! یک وقت در محله‏ای بوستانی نیست، فضای سبز لازم دارد و می‏گوییم حیف است که از بین برود ولی آنجا که همه‏اش بوستان است و تنها یک اسم گذاشته بودیم! حالا یک مقدار آن سوتر که یک مقدار درخت هم دارد، صندلی برایش می‏گذاریم و آنجا را اسم می‏گذاریم!"


این اظهارات چنین متبادر می‏سازد که جایی که چنین نامی به خود می‏گیرد، شانیت پیدا نمی‏کند و می‏توان هر روز تابلوی پاک شهدا را جدایی نصب کرد و چند عدد صندلی نیز کنار آن کاشت! آیا نمی‏شد در جایی دیگر بانجی جامپینگ را بنا کرد و این محوطه با درختکاری مجدد احیاء می‏شد؟ آیا این حرکت قابل دفاعی است که مورد پیگیری قرار گرفته یا برای جبران این اقدام بی‏سابقه عذرخواهی از تمامی بازماندگان این شهدا که این پارک برای از دست رفتگانشان بنا شده بود و بازگردادن پارک شهدا به حالت اولیه ضرورت است؟ چشم انتظار عکس‏العمل مسئولانیم.