احتياط در گرفتن آزمايش اعتياد!

1 ) فوتبال ايران به واسطه ساخت و بافتي که دارد، تقريباً هيچ گاه خالي از حاشيه نيست. بندرت مي توان مقطعي را از اين حوزه جدا کرد که در آن، دست کم يک بحث حاشيه اي به شکل جدي مطرح نبوده باشد.

به نوشته قدس؛ روزي دوپينگ، روزي ديگر رشوه يا تباني، روزي ناداوري و روزي هم تست اعتياد...!
آنچه در حال حاضر به عنوان مهمترين حاشيه مطرح در فوتبال کشورمان قد علم کرده، اهتمام سازمان ليگ فدراسيون فوتبال به گرفتن تست اعتياد از مربيان ليگ برتري است؛ موضوعي که تاکنون هم واکنشهاي تدافعي غليظي را از سوي برخي مربيان به دنبال داشته است.

محمودياوري آشکارا دادن چنين تستي را در شأن خودش نمي داند و حتي ناصر حجازي هم که فعلاً در بيرون از مرزهاي ايران به کار مشغول است، اعلام مي کند در شرايط مشابه هيچ گاه حاضر به تست دادن نمي شده است. اين، يعني آنکه گويا جنجال ديگري در راه است!


2 ) آيا دادن تست اعتياد، در شأن سرمربيان فوتبال کشور است؟ هرگز! موهبت شغل خوب، يکي از پاداشهايي است که جامعه به افراد سالم و بهنجار خودش اعطا مي کند.

در شرايطي که بهره مندي هر يک از شهروندان عادي يک کشور از يک سلسله مشاغل نه چندان مهم دولتي يا شبه دولتي و حتي خصوصي، مستلزم احراز عدم آلودگي آنها به مصرف موادمخدر است، چگونه است که برخي عناصر فعال در ورزش - عرصه اي که طبيعتاً بايد مهد سلامت و جوانمردي باشد- حاضر نيستند در ازاي دستمزدهاي کلاني که مي گيرند، به متوليان امر از بابت صحت مزاج خود اطمينان بدهند؟

آيا واقعاً قابل قبول است که يک مربي با قرارداد چند ده ميليوني، در حالي در بالاترين سطح فوتبال کشور مأمور هدايت و پرورش جوانان باشد که خودش در دام يکي از بدترين آلودگي ها و ناهنجاري ها گرفتار است؟

نکته مهم ديگر نيز اينکه اقدامي نظير گرفتن تست اعتياد از ورزشکاران و مربيان، محدود به مرزهاي ايران نمي شود و در بقيه نقاط جهان نيز رواج دارد. لابد دوستان معترض، داستان کريستوفر دام با بايرن لورکوزن را هنوز به ياد دارند؟!


3 ) اين همه اما، بدان معنا نيست که دقيقاً با تمام مفاد اخذ تست اعتياد از مربيان، با همه جزئياتش موافقيم. به نظر مي رسد اين طرح، يک اشکال دارد که به هيچ وجه هم قابل چشمپوشي نيست. در سراسر دنيا - يا دست کم در کشورهايي که سلامتي ورزشکاران را شرط ادامه فعاليت شان مي دانند- رسم بر اين است که باشگاه ها - رأساً- به تشخيص آلودگي احتمالي کارمندان خود مي پردازند و پيش از انعقاد هر نوع قراردادي، از پاکي آنها آگاه مي شوند.

فراموش نکنيم التزام عملي و واقعي باشگاه هاي بزرگ دنيا به همکاري با افراد سالم، در برخي مواقع کار را به فسخ قرارداد با ستاره هاي بزرگ مي کشاند؛ شبيه وضعيتي که براي آدريان موتو در چلسي پيش آمد. با اين مقدمات، واضح است که ورود آمرانه نهادي مثل فدراسيون فوتبال به وسط معرکه و مبادرت اين مجموعه به گرفتن آزمايش اعتياد از مربيان، امري پسنديده نيست که بوي دخالت و خودمحوري مي دهد.

آيا بهتر نيست فدراسيون فوتبال «باشگاه ها» را به ارائه گواهي عدم اعتياد مربيان يا حتي بازيکنان شان ملزم کند تا کار هم به صورت اصولي و «قاعده مند» انجام بگيرد و هم از وقوع رسواييهاي احتمالي جلوگيري شود؟!


4 ) مي ترسيم، مي ترسيم از اينکه به واسطه سؤ مديريت و کج سليقگي هاي احتمالي، تب و تاب اعتياد گرفتن - که کار مفيدي است- هم مثل هيجان بررسي تباني هاي صورت پذيرفته در فوتبال ايران يا مباحث مربوط به دوپينگ و ناداوري هاي تعمدي، از مسير اصلي اش دور شده و به مرور فروکش کند.

براي جلوگيري از اين آسيب و سير موضوع در روال طبيعي اش، به دوستان عزيز و متوليان محترم فدراسيون نشين توصيه مي کنيم کار را به صورت قانونمند دنبال کرده و از هيجان زدگي و هر نوع اقدام بي موقعي که حساسيت توده را برانگيزد، خودداري کنند.

فراموش نکنيم هر کار خوبي، اگر در شرايط نامناسب و به شکل بد صورت بگيرد، مي تواند نتيجه معکوس به دنبال بياورد. تست اعتياد بايد گرفته شود اما اين امر مستلزم دقت و وسواس فراواني است که مانع از خروج آن از شرايط طبيعي و سودمند شود. فضاي کنوني فوتبال ايران به اندازه کافي حاشيه دارد واي کاش دوستان در به انجام رسيدن اين مأموريت جديد، جو را از اينکه هست متشنج تر نکنند.