"تحمل شكست؛ ظرفيت پيروزي!"

یکی از کاربران "تابناک" در مطلب ارسالی خود آورده است:

شايد بتوان گفت خرداد هشتاد و هشت و اتفاقات پس از آن دومين رخداد پس از جنگ تحميلي بود كه جمهوري اسلامي ايران را دچار بحران ساخت.

نگاهي به اين وقايع انسان را متوجه اين مطلب مي سازد كه انقلاب ايران در شروع سومين دهه از حيات خويش از نوعي عدم پختگي سياسي سياستمداران خويش و جريانهاي فعال رنج مي برد.

اين امر در رفتارهاي طرفين درگير در انتخابات به خوبي قابل مشاهده است. نخستين موضوعي كه پيش از انتخابات نظرها را به خود جلب مي نمود ايجاد فضايي پرتنش مبتني بر اتهام سازي؛ تهمت و تخريب بود كه موجب سردرگمي مردم نيز گرديد.

بايد اذعان داشت زنده نگاه داشتن اين فضا پس از انتخابات و تا به امروز از سوي گروهي مشخص دنبال مي شود. اما اوج عدم پختگي نيروهاي سياسي پس از انتخابات نمايان گرديد. جناح شكست خورده كه با همراه سازي بخشي از نيروهاي اجتماعي فكر شكست را از ذهن برون ساخته بود، هرگز اين شكست را برنتابيد و با پيش كشيدن تقلب در انتخابات سعي در پاك كردن صورت مساله داشت.

تحمل نكردن شكستي ديگر از سوي اين جناح از عوامل بروز اتفاقات ناگوار پس از انتخابات بود. البته ذكر اين نكته ضروري است كه رفتار، گفتار، اعمال و جهت گيري برخي از نهادهاي سياسي و سياسيون شائبه تقلب را قوت بخشيد؛ ولي مسلما تقلب آن هم با اين گستردگي امری عقلاني به نظر نمی رسد.

در آن سو طيف پيروز انتخابات درصدد اثبات فرضيه هاي بود كه طي چهار سال از سوي مخالفين مطرح مي شد: فقدان ظرفيت پيروزي! اتكا به راي بيست و چهار ميليوني، غروري كاذب در دل شخص پيروز ايجاد كرد. اين پروسه به نشنيدن صداي معترضين و در برخي موارد به خاموش كردن صداي معترضين منتج شد. سخنان معروف ايشان در بيست و چهارم خرداد و عدم صدور مجوز به تجمعات نشانگر موضوع فوق است.

شايد امروز نبش قبر قضايا به صلاح نباشد، ‌اما آنچه كه باعث نگارش اين سطور گرديد بررسي نقاط ضعف جريانهاي سياسي جمهوري اسلامي ايران و ارائه راهكاري در جهت پيشگيري از تكرار اين حوادث است.

اين روزها سخن از فصل الخطاب قرار دادن قانون و تبعيت از توصيه هاي رهبري براي برون رفت از فضاي ايجاد شده به ميان مي آيد؛ اما آيا این به تنهایی تضمين كننده آن هست كه در آينده شاهد اين حوادث نباشيم؟ چرا همواره به دنبال مسكن هستيم، پيش گيري عقلاني تر از درمان نيست؟ چگونه مي توان از وقوع وقايع مشابه به آنچه در ماه هاي اخير روي داد، جلوگيري نمائيم؟

بدون ترديد تنها جريانهاي سياسي مي توانند با تلاش در جهت رسيدن به پختگي از بروز چنين مسائلي جلوگيري نمايند. موضوعي كه بيش از پيش بايد مورد توجه قرار گيرد درك اين مطلب است كه چه راست و چه چپ، چه اصلاح طلب و چه اصولگرا جزئي از نظام جمهوري اسلامي ايران هستند و تنها با اتحاد است كه ايراني سربلند خواهيم داشت. شايسته نيست كه پس از گذشت سه دهه از انقلاب، گروهها يكديگر را دشمن خود و يا نظام خطاب قرار دهند. اختلاف گروهي نبايد به افتراق ملي بينجامد؛ چرا که دشمن در كمين است!

ظرفيت سازي در ميان تمامي جريان هاي دوستدار انقلاب اسلامی الزامي است. گروه و شخصي نبايد وجود داشته باشد كه از شكست هراسان شود و براي تامين منافع گروهي و همچنين براي به فراموشي سپردن آن به هر عملي حتي سرپيچي از قانون و تبيعيت نكردن از رهبري متوسل شود.

همچنين ديگر نبايد خبر از شخص يا گروهي باشد كه پيروزي اين انديشه را به او الهام كند كه اوست كه انقلاب را به پيروزي رسانده است! و آراي مردم توانايي دور زدن قانون و اركان نظام حتي رهبري را به او داده است.

پختگي احزاب، ‌گروه ها و جريانهاي سياسي كه ايراني سربلند، ‌آباد و آزاد را در پي خواهد داشت مستلزم بسياري از بايدها و نبايد هاست. به اميد روزي كه منافع فردي و گروهي فداي منافع ملي گردد.

*میثم شیخ الاسلام
کارشناسی علوم سیاسی
عضو انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه آزاد قم.