درس های رونالدو برای فوتبالیست های ایرانی

در فاصله‌ای کمتر از یک ماه کریستیانو رونالدو با درو کردن همه جایزه‌های ممکن ورزشی و قهرمانی‌های همراه با مادریدی‌ها به یکی از اسطوره‌های دست نیافتنی دنیای فوتبال بدل شده است. 

پیش‌بینی می‌شود حداقل در یک دهه آینده کمتر فوتبالیستی پیدا شود که بتواند به گرد پایش برسد. آخرین جایزه را پنجشنبه شب با خود به خانه برد. رونالدوی افسانه‌ای با این هجمه از موفقیت و جام و مدال و عنوان چه تغییری کرد؟ از نظر فنی افت کرده؟ مغرور شده؟ انگیزه های فردی‌اش را از دست داده؟ به یک بازیکن خطرناک برای مربی تیمش بدل شده که می تواند بانی یک باند علیه سرمربی تیم باشد و زیرآب کادر فنی را بزند؟ در رفتارهای اجتماعی اش تغییرات منفی داشته؟ به خود این اجازه را می دهد که دام های رنگینی برای دختران دوستدارش پهن کند؟

 هیچ یک از این اتفاقات نیفتاده است. رونالدو روز به روز پیشرفت می‌کند، بیشتر در خدمت تیم قرار می‌گیرد، برنامه‌های خیریه‌اش را بدون «شوآف» دنبال می‌کند، زندگی سالمی خارج از شخصیت فوتبالی‌اش دارد، علیه هیچ مربی و بازیکن و داوری مصاحبه نمی‌کند، و هر روز که می‌گذرد پخته‌تر و با تجربه‌تر رفتار می‌کند تا پازل اسطوره بودنش را تکمیل کرده و در اوج باقی بماند.

فوتبال ما هم چنین اسطوره هایی به خود دید. کم هم نبودند. ولی الان کجا هستند؟ دوران بازنشستگی پیش از موعود را سپری می‌کنند و فراموش شده‌اند یا همچنان اسطور‌گی و دست نیافتنی بودنشان را حفظ کرده‌اند؟ روزانه چند مصاحبه می‌خوانید که اسطوره‌ها و ستاره‌های ما یکدیگر را نشانه نگرفته باشند و علیه هم صحبتی نکرده باشند؟ چقدر وقتی به عرش رسیدند توانستند مواظب خودشان باشند تا همان بالاها باقی بمانند؟ اما شاهد بودیم که نتوانستند و خیلی زود با مغز به فرش آمدند و تنها سایه ای از خود به جا گذاشتند. همین اتفاقات پنج هفته رقابتهای لیگ برتر را زیر ذره بین ببرید و ببینید که بازیکنان ما تا چه اندازه با رونالدو فاصله دارند.

شاید گناه بازیکنان نیست، گناه به دوش مربیانی است که وقتی تصمیمات داوری به مذاق شان خوش نمی‌آید قشونی برای آرام کردن آنها لازم است. این مربی چه دستاورد اخلاقی برای بازیکن دارد؟ از نظر فنی که می بینیم هیچ عایدی برای فوتبال مان در پی ندارد. ما حتی نتوانستیم در طی این سالها رابطه ای صحیح بین مربی و بازیکن بسازیم. چون خانه از پای بست ویران است. 

رونالدو اگر به اسطوره بی بدیلی تبدیل شده زیر دست اسطوره های بزرگی هم رشد کرده و آب دیده شده. رونالدو فرهنگ فوتبال را با تک تک سلولهای مغزش درک کرده و آن را بخشی از زندگی خود کرده. رونالدو زندگی اش را با فوتبال هماهنگ می کند نه اینکه فوتبال را در کنار زندگی اش داشته باشد. فرق ما با رونالدو در همین نکات ظریف است. ما کسی را نداشتیم که برایمان رونالدو بسازد.