تشرین: "ببخشيد خانم كلينتون!"
روزنامه تشرين چاپ سوريه در تحليلي تحت عنوان "ببخشيد خانم كلينتون!" به بررسي موضعگيري اخير وزير امور خارجهي آمريكا و تناقض اين موضعگيريها با شعارها و وعده و وعيدهايي پيشين باراك اوباما، رييس جمهور اين كشور پرداخته است.
در اين تحليل آمده است: چنانچه حرف كلينتون در اسراييل مبني بر اين كه توقف شهركسازيها شرط ازسرگيري مذاكرات صلح بين فلسطينيان و اسراييليها نيست موضعگيري نهايي دولت آمريكا باشد پس اين دولت جوابي كامل و كافي به وعدههاي مسالمت آميزش داده و نشان داده است كه هيچ گونه تغييري در سياستهاي دولت قبلي آمريكا در قبال منطقه بوجود نيامده است و آنچه كه باراك اوباما از تغيير، شرايط متفاوت تحولات و تلاش براي تحقق صلح در منطقه گفته است حرفي گذرا بوده نه سياست دايمي آمريكا.
تشرين مينويسد: اوباما و تيمش بسيار از تغيير، مذاكره و صلح در منطقه سخن گفتهاند و رييسجمهور آمريكا متعهد شد كه تلاش جدياش را براي پيشبرد صلح در منطقه به كار ببندد و سرآغاز اين تلاشها را متوقف ساختن شهرك سازيهاي اسراييل اعلام كرده بود. اين همان گفتهاي بود كه به صورت آشكار در سخنراني اوباما در دانشگاه قاهره مطرح شد اما اكنون چه تغييري ايجاد شده كه كلينتون چنين اظهاراتي را در خصوص شهرك سازيها مطرح ميكند؟
در ادامه اين تحليل ميخوانيم: شهرك سازيها تغيير نوعي اشغالگري است؛ به اين ترتيب كه موجب آوارگي تعداد بيشتري از فلسطينيان از سرزمينشان و تحكيم حضور اشغالگران در اراضي تحت اشغال ميشود. به اين ترتيب حقايقي جديد به مردم سرزمينهاي تحت اشغال تحميل ميشود كه اشغالگران از اين شرايط براي حمايت از اشغالگريها، طرحهاي توسعهشان و يهودي سازي بيتالمقدس استفاده ميكنند، شرايطي كه آمريكاييها نيز كاملا از آن مطلع هستند و به دليل عمق روابط استراتژيكشان با اسراييل از جزييات اين موضوع اطلاع دارند.
تشرين ميافزايد: شهرك سازيها يعني كشاندن تعداد بيشتري از شهرك نشينان يهودي به اراضي اشغالي، همانطور كه در حال حاضر نيز بيش از 75 هزار شهرك نشين از سال 2003 تاكنون به كرانه باختري آمدهاند تا اراضي فلسطيني تحت سيطرهي خود را با قدرت هر چه تمامتر به شهركهاي يهودي نشين جديد تبديل كنند.
در ادامه اين تحليل ميخوانيم: با چنين شرايطي چطور ميتوان از تحقق صلح سخن گفت و آيا خندهدار نيست كه هيلاري كلينتون ميگويد توقف شهركسازيها شرط ازسرگيري مذاكرات صلح نيست؟ حقيقت اين است كه آنچه كلينتون در اسراييل بيان كرده بخشي ديگر از عقبنشينيها از موضعگيريهاي دولت باراك اوباما در قبال فرآيند صلح خاورميانه است و ثابت ميكند كه حرف و حديث يك چيز است و عملكرد و واقعيت چيز ديگر. بويژه آنكه موضوع در ارتباط با اسراييل باشد. در اين جا بايد اين سوال را مطرح كنيم كه چه تفاوتي بين گفتههاي كلينتون با اظهارات آويگدور ليبرمن، وزير خارجه تندروي اسراييل در خصوص شهرك سازيها وجود دارد.
در پايان اين تحليل آمده است: آنچه كه به طور خلاصه ميتوان در اين خصوص گفت: اين است كه شواهد ثابت ميكند اسراييل خواهان صلح نيست و دولت اوباما نيز از آن حمايت ميكند. پس به اين ترتيب ما تنها ميتوانيم بگوييم: ببخشيد خانم كلينتون!
