ابتکار مهرعلیزاده، این رشته را دیدنی کرد
بعضي از افتخارات، تاريخ مصرف دارد. يعني زمانش كه بگذرد ديگر از درجه اعتبار ساقط ميشود، بعضي ديگراما ماندگار است و براي هميشه با فرد ميماند. پيشكسوت ورزشهاي زورخانهاي با تواضع و افتادگي خاصي ميگويد: «در محله خانيآباد ساكن و هممحلهاي مرحوم تختي بودم. در زورخانه من كوچك و ناچيز آن بزرگمرد بودم و بابت اين موضوع هميشه به خود ميبالم كه در محضر جوانمردي چون تختي تلمذ كردهام.»
به نوشته همشهری؛ «محمد محمودي» اكنون در آستانه 72 سالگي يكي از قهرمانان و پيشكسوتان ورزش زورخانهاي ايران است كه افتخارات كم نظيري را طي 60 سال در كارنامه ورزشي خود جاي داده است. او با اشاره به صحبتهاي رهبر انقلاب مبني بر اينكه «ورزش باستاني كشور ما يك تاريخ و فرهنگ محسوب ميشود نه گوشهاي از يك فرهنگ» اظهار اميدواري ميكند كه روزي شاهد احياي جدي اين رشته اصيل ملي و مذهبي در كشورمان باشيم و جايگاه آن را آنطور كه شايسته است، پاس بداريم.
* پس از چوگان كه سالها پيش از كشور ما به سراسر دنيا راه يافت، اكنون ورزشهاي زورخانهاي دومين ارمغان ورزش ايران براي علاقهمندان ورزش در سراسر دنياست. ارمغاني كه گويا در اين سو يعني كشور خودمان مورد كم لطفي واقع شده است. همين طور است؟
بله. از چند سال قبل عزمي جدي براي شناساندن اين رشته اصيل ايراني به ساير كشورهاي جهان شكل گرفت و آقايان مهرعليزاده و اميرحسيني با برنامهريزي دقيق و همتي شايان علاوه بر احياي مجدد اين رشته در كشور خودمان با اعزام مرشد و مربي به كشورهاي ديگر زمينههاي صدور آن به 5 قاره جهان را فراهم آوردند و اكنون به جايي رسيدهايم كه ساير كشورها گوي سبقت را از ما ربودهاند و انصافاً بسيار زيباتر و شكيلتر از ما در اين رشته كار ميكنند. اكنون آنها مدعياند و كار ما اصلاً با آنها قابل قياس نيست،
* به عقيده شما چرا در اين مدت زمان كوتاه آنها تا اين حد از ما پيش افتادهاند؟
متأسفانه اختلاف نظرهاي موجود بين مسئولان ورزش زورخانهاي كشور و فدراسيون جهاني اين رشته عامل اصلي اين در جا زدن شد و اكنون با سر كار آمدن آقاي سعيدلو اميدهاي زيادي براي حل و فصل مشكلات موجود، بوجود آمده است.
* اين كه ما طي 2 سال اخير از حضور در مسابقات جهاني اين رشته امتناع ميكنيم، ريشه در همين اختلافات دارد؟
دقيقاً، همانطور كه ميدانيد آقاي مهرعليزاده، رياست فدراسيون جهاني اين رشته را بر عهده دارند و ابتكار ايشان و همكارانشان در اضافه كردن يك سري حركات زيبا و ديدني به اين رشته موجب شده تا ورزش زورخانهاي در آن سوي مرزها به رشتهاي لذت بخش و ديدني تبديل شود اما متأسفانه بر خلاف گفته مولا علي(ع) كه ميفرمايند: «فرزند زمان خويشتن باشيد» مسئولان اين رشته در داخل كشور حاضر به اعمال اين تغييرات نيستند و پيشرفت در اين رشته سنتي را نميپذيرند. نتيجه آن را هم كه خودتان ميبينيد، ركود در اينجا و پيشرفت در آن سو...
* كلكسيون افتخارات شما حكايت از همكاري ديرينهتان با شهرداري پايتخت دارد. گويا آخرين عنوان قهرمانيتان در حدود يك ماه قبل نيز به همين موضوع باز ميگردد. لطفاً درباره اين همكاري برايمان بگوييد.
بله. خوشبختانه من از سالهاي بسيار دور همكاري خود را با شهرداري تهران آغاز كردم و حدود 18سالگي با استخدام در شركت واحد، تربيت بدني آنجا را براي نخستين بار راهاندازي كردم و مسئوليت آن را بر عهده گرفتم. اكنون نيز به عنوان مربي در باشگاه آتش نشاني مشغول خدمتم و اخيراً هم در جام رمضان اين باشگاه را به مقام قهرماني جام پيشكسوتان رساندم.
شايد بيمناسبت نباشد كه در اينجا اشارهاي داشته باشم به توجه فوقالعاده دكتر قاليباف، شهردار محترم تهران و نيز سردار حاجي بيگي، رئيس اداره آتشنشاني نسبت به ورزشهاي زورخانهاي و بابت اين بذل توجه از آنها سپاسگزار باشم.
* ولي تا امروز كمتر پيش آمده بود كه در ورزش اصيل ملي و مذهبي زورخانه نامي از شهرداري تهران به گوش خورده باشد!
شايد ضعف اطلاعرساني در اين زمينه عامل اصلي باشد ولي جالب است بدانيد دكتر قاليباف تا امروز دستور احداث و راهاندازي چندين زورخانه جديد در شهر تهران را صادر كردهاند. ضمن اينكه شهرداري تهران تاكنون تعمير و بازسازي چندين زورخانه قديمي را نيز به انجام رسانيده و با اين حركت گام بلندي براي حفظ و اعتلاي اين رشته ورزشي برداشته است.
در حال حاضر نيز زورخانهاي با نام پيشكسوتان و به همت شهرداري تهران و اداره آتشنشاني پايتخت روبروي بيمارستان روزبه در حال احداث است كه براي ورزشكاران اين رشته موجب دلگرمي و خوشحاليست.
* در همين منطقه خودمان چطور؟ به جز زورخانه فرحزاد امكان پرداختن به اين رشته در نقاط ديگر منطقه و جود دارد يا خير؟
تا همين چند سال پيش ورزشهاي زورخانهاي بيشتر در مناطق جنوبي شهر رونق داشت اما خوشبختانه و با تلاشهاي صورت گرفته اخيراً در مناطق شمالي شهر و از جمله همين منطقه خودمان طرفداران خاص خود را يافته است.
برنامههايي كه طي چند نوبت در پارك پرواز به منظور آشنايي اهالي با اين رشته زيبا اجرا و با استقبال و توجه خوبي هم روبرو شد. مطمئناً اگر شرايط و امكانات پرداختن به ورزش زورخانه در منطقه گسترش يابد، مخاطبان بيشتري به سمت و سوي آن جلب خواهند شد.
* آقاي محمودي در تمام رشتههاي ورزشي، ورزشكاران با عبور از يك مرز سني مشخص، ديگر قادر به ادامه كار در سطح قهرماني و حرفهاي نيستند و ناچارند جاي خود را به جوانترها بدهند. ولي شما در سن 72 سالگي هنوز هم افتخارآفريني ميكنيد و حرفهاي زيادي براي گفتن داريد!
اين مطلبي كه شما به آن اشاره كرديد شايد تنها يكي از نقاط تمايز ورزش زورخانه از ساير رشتههاي ورزشي باشد. در اين رشته برخلاف بيشتر رشتهها حتي براي شروع كار هم هيچ محدوديت سني و جود ندارد و علاقهمندان با هر سن و سالي ميآيند و وارد گود ميشوند و كار خود را دنبال ميكنند.
من به عنوان يكي از اعضاي انجمن ديابت ايران افتخار ميكنم كه به شما بگويم با كمك اين ورزش بر دياليز فائق آمدم و بيماري را شكست دادم و امروز حتي پرانرژيتر از گذشته فعاليتهايم را ادامه ميدهم.
ضرب مرشد در فرحزاد
قدمت زورخانه فرحزاد به حدود صدسال قبل باز ميگردد. يعني همان روزهاي كه فرحزاد تنها دهي كوچك در حاشيه تهران بود. با اين وجود با نگاهي گذرا در مييابيم كه بسياري از قهرمانان و پيشكسوتان اين رشته در همين مكان مراحل رشد و ترقي را پشت سر گذاشتهاند و به افتخارات بزرگي نائل آمدهاند.
در طي تمام اين سالها هيئتامناي اين زودخانه تحت هيچ شرايطي نخواستند كه اين مكان اصالت و قدمت خود را از دست بدهد و به رغم درخواست افراد مختلف، حاضر نشدند كه اين زورخانه تغيير كاربري پيدا كند. در حال حاضر حدود 200 نونهال و نوجوان در زورخانه فرحزاد اين ورزش زيبا و اصيل كشورمان را دنبال ميكنند و مهارت هر يك از آنها در حدي است كه خود ميتوانند به عنوان يك مربي مسلط به طور مجزا به فعاليت بپردازند.
شايد جالب باشد كه بدانيد در تمام شبهاي ماه مبارك رمضان، زورخانه فرحزاد پذيراي ورزشكاران اين رشته از تمام مناطق شهر تهران است و ضرب مرشد تا ساعات ملكوتي سحر همچنان به گوش ميرسد...
آداب پهلواني
ورزش زورخانهاي آداب و سنتي خاص دارد كه با تأسي به بزرگمردي همچون علي بي ابيطالب ¨ع و پهلوانان و دلاوراني همچون پورياي ولي، خلق و خوي مردانگي و مروت و جوانمردي را در ورزشكاران برميانگيزد و به گونهاي خاص به آنها نيرو ميبخشد. اين خصائل نيكو در قالب اشعار و داستانهايي بصورت آهنگين و به همراهي ضرب زورخانه براي تهييج ورزشكاران در هنگام ورزش از سوي مرشد خوانده ميشود.
ورزشكاران هماهنگ با موسيقي مرشد به ورزش ميپردازند و حركات زيباي گروهي يا فردي را به نمايش ميگذارند. سنت حاكم بر اين ورزش به ورزشكاران ميآموزد كه درخت هر چه پربارتر شود، افتادهتر ميشود. از همين رو در ورودي تمام گودهاي زورخانه به گونهاي كوتاه است تا افراد ناچار شوند براي ورود سر خود را خم كنند به عبارتي منيتشان را بيرون بگذارند و آنگاه وارد گود شوند...
