نساجي مازندران را چه كساني نخ نمامي كنند
اظهارات چند روز گذشته دبير مجمع نمايندگان مازندران در مورد اينكه برخي نميخواهند در دولت احمدينژاد نساجي مازندران احيا شود و همچنين پرده برداري از جذب نيرو بدون ضوابط قانوني و به نام خود كردن تمامي اقدامات در احياي اين كارخانه توسط برخي از افراد و گروهها سوالاتي را در ذهن مردم مازندران بوجود آورده است.
به گزارش خبرنگار "دريانيوز" پس از اظهارات گلايه آميز فرماندار قائمشهر از برخي افراد كه تلاش مي كنند احياي نساجي را به نام خود تمام كنند و همچنين درخواست نماينده آمل مبني بر برگزاري جلسه ويژه مجمع نمايندگان مازندران و بررسي چرايي سرمايه گذاري يك ترك تبار اينك موضوع احياي نساجي وارد فاز جديدي شده است .
گويا اين روزها تار و پود نساجي مازندران بدجوري به هم تنيده شده و سخت مي شود گره هاي آن را از هم جدا كرد.
اين روزها مازندراني ها بيش از آنكه در جريان مراحل ساخت كارخانه نساجي مازندران قرار گيرند از سوي مسئولين به اين سمت سوق داده مي شوند كه چه فرد يا گروهي مي خواهد اين موضوع را به نام خود تمام كند؟ و اين يعني غلبه حاشيه بر متن.
تصور مردم از بر اين است كه اينك نساجي در گرداب بازيهاي سياسي گير افتاده و به برگ برنده قدرتمندان تبديل شده است.
اين نفع كوچك براي مديران مازندراني دخيل در اين موضوع به باخت مردم، دولت و رييس جمهور كه گفته بود نساجي را احيا مي كنم منتهي مي شود.
اين كارخانه، حيات قائمشهر و مازندران است و با اين اقدامات مسئولين مازني عليه هم شايد تصميم گيرندگان اصلي پايتخت نشين ناگهان تغيير رويه دهند و ....
كسي منكر برخورد با خلاف قانون نيست اما به اين مسئولين پيشنهاد مي كنيم تا جاي ممكن اين گونه موضوعات را رسانه اي نكنند چون رسانه اي كردن بايد در وهله آخر و پس از همه نوع اقدامات جهت جلوگيري از تخلف مي بايست صورت گيرد. رسانه اي كردن، ذهن مردم منتظر احياي نساجي را مشوش مي نمايد.
روي سخن با تمام مسئولين تاثيرگذار است مازندران در شرايط تاريخي فوق العاده اي براي يك جهش اقتصادي قرار گرفته است و تا كي بايد تاوان اين بازيهاي سياسي و عدم تعامل اشخاص تصميم ساز در استان را بدهد؟
باعرض سلام.این موضوع مهمی است که در استانهای مازندران و گیلان و گلستان کمتر به پتانسیلهای علمی و طبیعی آنها توجه میشود.
3 استان که در واقع بهشت سبز ایران می باشند بخاطر زمینخواری و زدوبندهای نفوذیها به انحراف رفته و از یک برنامه ریزی هدفمند بدور میباشد.
بطوریکه هر فردی ایرانی نفوذ و پول و حتی چیزی نداشته باشد به منابع طبیعی و زراعی منطقه تعرضهای گسترده ای کرده که اندک توجه ای به آنها خطرات و آسیبهای را ملاحظه خواهدکرد.
شهرهای ریز و درشت و بدقواره به همدیگر وصل شده و بدون هیچ نظارت و کنترلی و حتی متخصصی که بدون زدوبند نظر منطقی بدهد یافت نمیشود.
کشورداری بدین شکل ره به ترکستان هست و باید دلسوز بود و با مدیریت قوی به داد مناطق پرحاصل شتافت.ضعف مفرط این استانها نداشتن صنایع غذایی و کشاورزی مدرن که بتواند خیل عظیم بیکاران استانهای یادشده را از این وضع اسفبار نجات دهد.
کجایی ای دوست که همدردی میخواهد و بس.!!!