"صلاح مملکت خویش خسروان دانند اما؛"

حبیب اله بهرامی یکی از کاربران «تابناک» در مطلب ارسالی خود آورده است:

صلاح مملکت خویش خسروان دانند اما؛ حفظ میزهای مسوولیت به چه بهایی؟!

درباره وظایف و رسالت مهم نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی نمی خواهم قلم فرسایی کنم و چیزهایی را قلمی کنم که خود نمایندگان فوت آبند!

از قدیم هم گفته اند: «صلاح مملکت خویش را خسروان دانند» و بس! ما نه جزو خسروان هستیم و نه اصلح که بخواهیم وارد جرگه خسروان شویم! اما در جرگه خودمان می‌تازیم! البته نه به دیگران. اگر هم گرد و غباری از محل تاخت و تازمان برخیزد به جان دل می خریم و راضی نمی‌شویم که به کسی آسیبی برسد.

همین که هر از چندی، دستی به قلم می‌بریم و بر روی کاغذ می‌‌چرخانیم، نه به خاطر تعریف و تمجید بی خودی از فردی است و نه زیر سوال یا پرسش بردن فردی دیگر، آن هم به خاطر منافع شخصی.

همان گونه که خسروان صلاح کار خویش را می دانند ما هم در جرگه خودمان، صلاح کار خودمان را ـ که چه بنویسیم، چگونه بنویسیم و برای که و چه بنویسم ـ می دانیم.

اگر این هفته، پایمان را در کفش های بزرگ نمایندگان مجلس کرده ایم نه به خاطر نداشتن کفش است یا جلب توجه که ما هم بزرگیم و می‌توانیم خودی نشان دهیم و هر شخصی را که دلمان خواست زیر سوال ببریم! که شاعر فرموده است: «بزرگش نخوانند اهل خرد / که نام بزرگان به زشتی برد»

همان گونه که نمایندگان وظایف و رسالتی در برابر مردم و کشور دارند و سعی می‌کنند که به نحو احسن انجام وظیفه کنند؛ ما هم رسالتی داریم که کم و بیش و بسته به توانایی و استعداد و خلاقیتمان تلاش می‌کنیم که در زمان‌های مختلف به منصه ظهور برسانیم.

روی سخن نگارنده با اکثریت نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی (چه اصولگرا، چه اصلاح طلب و غیره) که فقط به رسالت خطیرشان می‌پردازند و منافع عموم را به خاطر شخصی خود، دوستان و آشنایان شان نادیده نمی‌گیرند، نیست. اما عده بسیار اندکی هستند که منافع عموم اولویت دوم کارشان است!

این عده، اگر در دوران زمامداری خود، با فرمانداران، شهرداران، بخشداران، رئیسان و مدیران دستگاه‌های اجرایی مشکل پیدا کردند. هر چند که حق با آنها باشد، نباید تمام هم و غم خود را برای حذف این افراد از دستگاه‌های مربوط صرف کنند!

نباید به استانداران، معاونان، و وزیران فشار آورند تا نسبت به برکناری این مسئولان اقدام کنند. اگر از مسئولی خوشمان نیامد، نباید پاشنه‌های در دفترهای مسئولان استانی و کشوری را از جا بکنیم تا آن افرادی که مد نظرمان است را بر سر کار بیاوریم!

آیا درست است که به استانداران و دیگر مسئولان کشوری، برای رسیدن به خواسته‌های شخصی‌مان، فشار آوریم؟! آیا درست است که مسئولی از کوچه و خیابان بشنود که برخی از مسئولان استان قصد دارند که او را برکنار و فرد دیگری را جایگزین آن کنند؟!

با این وجود، آیا آیین‌های تودیع برای این مسئولان فرمایشی نخواهد بود و ما ارزش و قدر آنها را در طول خدمتشان دانسته‌ایم؟!

چرا برخی استانداران برای این که زیر تیغ حملات عده‌ای از نمایندگان قرار نگیرند و میزهایشان را از دست ندهند، بدون تحقیق و بررسی از عملکرد برخی دستگاه‌ها و تلاش مسئولانشان، نسبت به تعویض و جابه جایی آنها اقدام می‌کنند؛ به ویژه اگر مسئولی بهترین عملکرد را در شهرستانی داشته باشد.

به راستی، از دست دادن میز و عنوان مسئولیت برای ما ـ که بدون تحقیق به خواسته‌های شخصی برخی نمایندگان ترتیب اثر می‌دهیم و مسئولان خدمتگزار و با ایمان را برکنار می‌کنیم ـ چه قدر مصیبت‌آور است؟! آیا خدا از کارمان راضی خواهد بود؟!

جداً که مصیبتی است این عنوان‌ها و پست‌هایی که برای از دست ندادنشان، به دست دادن با دستانی می‌پردازند که برای خود می‌رویند، نه برای دست در دست هم نهادن و به کمک هم، میهن خویش را آباد کردن!