غرب به‌دنبال تعليق محترمانه است

پيش از اجلاس وين، اجماع در مواضع هسته‌اي كشور به وضوح روشن بود. اما آنچه در جريان اين نشست پيش آمد و اتفاقات پس از آن، براي نخستين‌بار انتقادات را به حوزه هسته‌اي كشاند. اين نقدها بيشتر به نحوه توافق ايران با غرب درباره خريد سوخت از كشور‌هاي فرانسه، روسيه و آمريكا برمي‌گشت. گفت‌وگوي همشهري با حشمت‌الله فلاحت‌پيشه، عضو كميسيون امنيت ملي مجلس رادر اين‌باره بخوانيد:

* آخرين تحول در موضوع هسته‌اي اين است كه غرب بازهم انگشت اتهام را به سمت ايران نشانه رفته و شروع به فضاسازي كرده كه ايران از توافقاتش در وين بازگشته است؟ اين فضاسازي‌ها براي چيست؟

من معتقدم بهتر بود اصلا موضوع درخواست سوخت براي رآكتور 5 مگاواتي تهران، در جلسه ايران با گروه1+5 مطرح نمي‌شد چون جلسات ايران با اعضاي 1+5 ماهيتي سياسي دارد اما پيشنهادي كه از سوي ايران در اين جلسات مطرح شد ماهيتي كاملا فني داشت؛‌

از آن جهت كه طبق اساسنامه آژانس آن دسته از كشورهايي كه تعهدشان به اساسنامه آژانس اثبات شده، مي‌توانند به راحتي از طريق آژانس براي خريد سوخت درخواست داده و از كشورهاي عضو باشگاه هسته‌اي كه داراي توان غني‌سازي‌ سوخت هستند سوخت هسته‌اي دريافت كنند.

* آيا غرب به مفهوم فرانسه، انگليس و آمريكا، در اين معامله تلاش دارند ايران را به سمت تعليق سوق دهند؟

كشورهاي1+5 مشخصا فرانسه، انگليس و آمريكا، پيشنهاد ايران را محملي قرار داده‌اند براي اينكه طرح سانتريفيوژهاي خالي را كه قبلا به ايران پيشنهاد شده و ايران نپذيرفته بود به‌گونه‌اي عملياتي كنند، اينها تلاش‌شان بر اين است كه بين دو‌سوم تا سه چهارم از 1500كيلو سوختي كه ايران تا به حال غني‌سازي‌ كرده است را از ما بگيرند، به روسيه ببرند، روسيه 20 درصد غني‌سازي‌ كند، به فرانسه بفرستد و فرانسه ميله‌هاي سوخت به ايران تحويل بدهد.

آنها ادعاهاي ممنوعه درباره ايران مطرح مي‌كنند و معتقدند اگر سوختي وارد ميله سوخت شود امكان استفاده‌اي غيراز استفاده سوختي از آن وجود ندارد. به هر حال اگر ما اين سوخت را از كشور خارج كنيم، عملا سوختي نداريم كه به سانتريفيوژها تزريق كنيم، پس مجموعه‌اي از سانتريفيوژهاي ايران به‌صورت خالي بايد بگردد و اين يعني تعليق محترمانه!

* آيا پاسخ ايران بر پيش‌نويس توافقنامه به منزله رد توافقنامه است يا بايد آن را به حساب بازي شطرنجي گذاشت كه در مقابل حركت غرب صورت گرفته است؟

ايران به اين بازي بايد از چند زاويه وارد شود: حفظ چرخه سوخت و افزايش مداوم ذخيره سوخت هسته‌اي برايمان جزء اولويت هاست، يعني حتي اگر قرار باشد ايران در يك معامله بخشي از سوخت را بدهد، نبايد بخش زيادي از سوخت خود را به دست غرب بسپارد و نبايد به‌گونه‌اي عمل شود كه ذخيره سوختي ايران نقصان پذيرد.

* آيا در اين بازي، آژانس به‌عنوان تنها مرجع صلاحيت دار براي رسيدگي به پرونده هسته‌اي ايران، خود را كنار كشيده و به بازي سياسي غرب تن داده است؟

الان توپ در زمين كشورهاي غربي است و 1+5 بايد پاسخ مناسب را به ايران بدهد، اگر غرب پاسخ مناسبي به ايران ندهد اين فرصت براي ايران فراهم است كه طبق حقوق خود، در چارچوب اساسنامه آژانس به سمت غني‌سازي‌ 20درصد پيش رود يعني بتواند سوختي را كه در حال حاضر دارد، غني‌سازي‌ كند.

طبيعتا ما نمي‌توانيم هرگاه يك درخواست فني را مطرح ‌كنيم منتظر يك هجمه سياسي يا يك بازي سياسي از سوي غرب باشيم، بنابراين بايد به لحاظ فني از همين حالا اين امكان را براي خودمان فراهم كنيم و آژانس هم كه تا به حال اين همه براي ايران تكليف تراشيده، بايد براي يكبار هم كه شده قابليت خود را در اعطاي سوخت هسته‌اي به ايران تاييد كند.

منبع: همشهري آنلاين