مغرور نيستم، اعتماد به ‌نفس دارم

خوزه مورينيو هرگز از لنزهاي دوربين عكاسان دور نيست و سوژه‌اي هميشگي براي عكاسان و خبرنگاران ورزشي به شمار مي‌آيد.

به نوشته جام جم و به نقل از یورواسپورت؛ او از وقتي سرمربي اينترميلان شده، پيوسته با روزنامه‌نگاران ورزشي ايتاليا كشمكش داشته و البته براي رسانه‌ها مردي جذاب و خبرساز است. او سال 2007 از چلسي به اينترميلان پيوست. پيش از آن مربي تيم پورتو بود كه اين تيم را قهرمان ليگ قهرمانان كرد، اما با چلسي نتوانست به اين توفيق برسد.

تيم لندني را 2 بار قهرمان ليگ برتر كرد و حالا مي‌گويد اگر به او فرصت مي‌دادند چلسي را نيز مانند پورتو، قهرمان بزرگ‌ترين رويداد باشگاهي جهان يعني ليگ قهرمانان اروپا مي‌كرد. مورينيو كه تنها 46 سال دارد و در دنياي مربيگري يك مربي جوان به شمار مي‌آيد، تا به حال مربي 3 تيم بزرگ اروپايي بوده است.

خانواده دوست

مورينيو، شيفته مربيگري است و كارش را با جنجال و سروصدا دوست دارد. برخلاف دنياي فوتبال و مربيگري، زندگي خانوادگي آرامي دارد و مسائل فوتبال را به محيط خانواده نمي‌كشاند. او درباره حرفه مربيگري مي‌گويد: عاشق مربي بودنم و سالي كه پس از ترك چلسي بدون فوتبال بودم، برايم سال سختي بود؛ اما اعتراف مي‌كنم برخي قسمت‌هاي حرفه مربيگري جذاب نيست. فوتبال بخش ساده‌اي از زندگي من است، زيرا زندگي جنبه‌هايي دارد كه بسيار دشوارترند. مهم‌تر از همه اين‌كه دوست ندارم به زندگي شخصي و خانوادگي‌ام خللي وارد آيد و آن را از دست بدهم؛ البته مي‌دانم فوتبال وقت زيادي از من گرفته است. وقتي يك مربي در سطح بالاي فوتبال مي‌شويد مجبوريد از زندگي شخصي خود تا حد زيادي بزنيد. خانواده‌ام از اين موضوع ضربه خورده و تاوانش را مي‌دهد. بله فوتبال بر همسر و فرزندانم اثر گذاشته است. بزرگ‌ترين كارم اين است كه مطمئن شوم بهترين پدر براي بچه‌هايم هستم؛ اما وقتي حرفه مربيگري داريد، گاهي واقعا دشوار مي‌شود كه وظايف پدري خود را خوب انجام دهيد.


مربي خوبي‌‌ام

با اين كه مورينيو سوژه هميشگي رسانه‌هاي ورزشي است، اما اعتقاد دارد كه نمي‌خواهد سوژه باشد. در اين باره توضيح مي‌دهد: گرچه مردم مي‌گويند دوست دارم هميشه در رسانه‌‌ها و روزنامه‌ها مطرح باشم، اما واقعيت چيز ديگري است. اگر امكانش وجود داشت كه از مصاحبه با رسانه‌ها دوري كنم، همين الان اين كار را انجام مي‌دادم. خوب مي‌دانم كه مربيان و بازيكنان مجبور و متعهد به مصاحبه كردن هستند و من نيز تابع اين وضعم. من نمي‌خواهم يك ستاره باشم. مربيگري نمي‌كنم كه مشهور باشم يا عكس مرا در روزنامه‌ها چاپ كنند. اين بخشي از كار ماست و از آن گريزي نيست. براي من مصاحبه مطبوعاتي پيش از يك بازي، شروع بازي بعدي است و بايد از آن براي موفقيت تيم خود استفاده كنم. بايد بتوان ازهر فرصت و موقعيتي بهره گرفت.

مورينيو تاكيد مي‌كند آن تصويري كه از او ارائه كرده‌‌اند و مي‌گويند مردي خودخواه و متكبر است، درست نيست.

او در اين باره توضيح مي‌دهد: مردم اغلب اعتماد به نفس مرا با خودخواهي و تكبر اشتباه مي‌‌گيرند. من اعتماد به نفس دارم، زيرا ركورد موفقيت‌هاي كاري‌ام بسيار خوب است و بر اين باورم كه مربي خوبي‌ام.

با پورتو فاتح ليگ قهرمانان و با چلسي 2 بار فاتح ليگ برتر انگليس شدم. سپس به سريA آمدم و تيم خود را قهرمان فوتبال باشگاهي ايتاليا كردم. هر جا كه بودم موفقيت داشته‌ام. پس اين ركوردي است كه از آن بايد خوشحال و راضي بود.

مورينيو حرف‌هايش را چنين ادامه مي‌دهد: آيا مربي خوبي براي كار كردن با بازيكنان هستم؟ فكر مي‌كنم اين طور باشد. دوست دارم ارتباط نزديك و صميمانه‌اي با افراد اطراف خود داشته‌ باشم. مادامي كه با مردم خوب ارتباط داريد و درباره مشكلات با آنها صحبت و بحث مي‌كنيد، آنها از سپري كردن وقت خود با شما لذت مي‌برند. يكي از بدترين چيزها در ارتباطات انساني اين است كه ترديد داشته باشيد و در اطرافيان خود ترديد ايجاد كنيد.

برخلاف دنياي فوتبال و مربيگري، مورينيو زندگي خانوادگي آرامي دارد و مسائل فوتبال را به محيط خانواده نمي‌كشاند

من كسي هستم كه دوست دارد با او مخالفت كنند و ديدگاه‌هاي متفاوتي ارائه دهند، زيرا انساني به شمار مي‌آيم كه همواره با ديگران ارتباط برقرار مي‌كنم و مي‌دانم براي هر مشكل و مساله‌اي راه‌حلي وجود دارد.

البته بر اين نكته هم تاكيد مي‌كنم هر كس مرا آزرده كند، او را خيلي راحت مي‌بخشم. اين كار را در تمام دوران زندگي‌ام در فوتبال بويژه وقتي در چلسي بودم، انجام داده‌ام.


هدفم، قهرماني در اروپا

شكست اينترميلان در مرحله يك‌هشتم نهايي ليگ قهرمانان پارسال مقابل منچستريونايتد براي مورينيو ناخوشايند بود، زيرا او پيش‌بيني كرده بود تيمش تا مراحل بالاي ليگ بالا برود. در اين باره مي‌گويد: هدفم اين بود كه با اينتر فاتح ليگ قهرمانان شوم. اين هدف را همچنان دارم و در اين فصل به آن فكر مي‌كنم؛ البته مي‌دانم كه هدف دور و دشواري است. همه در ايتاليا متقاعد شده‌اند كه تيم من و ديگر تيم‌هاي سريA بخت چنداني در اروپا ندارند. اين مردم چيزي درباره بازي فوتبال نمي‌دانند. بعضي‌ها فقط به انتقاد كردن عادت دارند و از اين كار لذت مي‌برند. به آنها توجهي نمي‌كنم. همين وضع در پرتغال هم وجود داشت. وقتي تيم من يعني پورتو خوب بازي مي‌كرد، كسي نظر مثبتي به اين تيم نداشت و اصلا فكرش را هم نمي‌كردند كه پورتو قهرمان اروپا شود. همه منتظر سقوط تيم بودند و اين وضع را در ايتاليا هم مي‌توانيم ببينيم. ما در اين فصل، هنوز تيمي تازه در اينتر هستيم. احساس مي‌كنم با داشتن ساموئل اتوئو در خط حمله به تعادل بهتري رسيده‌ايم و پيشرفت كرده‌ايم. اين را در ليگ قهرمانان نشان مي‌دهيم.

مبارزه‌جويي بدون پول

زماني كه مورينيو در انگليس بود، مطبوعات آن كشور مجذوب وي شدند. آيا ممكن است به ليگ برتر برگردد و مثلا جانشين الكس فرگوسن در منچستريونايتد شود؟

شايد پس از آن هدايت تيم ملي پرتغال را به عهده بگيرد. شايد هم مربي يك تيم كوچك شود. او مي‌گويد: دوست دارم روزي در باشگاهي كار كنم كه منابع مالي كمي دارد، اما مبارزه‌جو براي هدف‌هاي بزرگ است. در پورتو، مبارزه‌جويي من كار كردن بدون پول و تنها با بازيكنان بومي پرتغال بود.

آنجا خيلي راحت تركيب تيم خود را تغيير مي‌دادم تا بهترين استعداد‌ها را وارد تيم كنم. از بازيكناني بهره گرفتم كه تجربه بين‌المللي نداشتند و جام و افتخاري بزرگ به دست نياورده بودند. هدف اولم كسب مقام قهرماني رقابت‌هاي باشگاهي پرتغال و هدف بعدي‌ام، فتح ليگ قهرمانان بود كه به هر دو هدف رسيديم.

شايد با منابع كوچك و محدود مشابه، هرگز چنين كار بزرگي تكرار نشود؛ اما هرگز كلمه‌اي است كه به آن گوش نمي‌دهم.