به لطف هواپيمايي، سفر 3روزه، 5روزه شد!
يكي از بينندگان «تابناك» در مطلبي از ناهماهنگي در هواپيمايي كشوري، درباره سفر سه روزه خود به چابهار كه به پنج روز تبديل شد، آورده است: صبح روز چهارشنبه 1/12/86 اينجانب و تعدادي از دوستان از طريق پرواز بندرعباس- چابهار به قصد سفر سهروزهاي عازم منطقه آزاد چابهار شديم. پرواز رفت قرار بود سر ساعت 7 صبح انجام شود كه به دليل مسائل امنيتي مسافرت رئيسجمهور به بندرعباس، با تأخير دوساعتهاي انجام گرديد. در اين ميان وجود مه در فرودگاه بندرعباس، دليل تأخير پرواز از سوي خلبان عنوان شد!
جدا از بازار كمرونق چابهار، به رغم آب و هواي بسيار عالي و مردم خونگرم و مهماننواز چابهار اين سؤال براي اينجانب مطرح بود كه چه نوع فعاليتهايي از سوي مسئولان محترم براي رونق اين منطقه آزاد تجاري انجام گرفته است؟
درددل اينجانب مربوط به پرواز برگشت در روز جمعه مورخ 3/12/86 ميباشد. در حالي كه با عجله فاصله 50 كيلومتري هتل محل اقامت تا فرودگاه چابهار را طي كرديم تا سر موعد مقرر به فرودگاه برسيم، با ممانعت نيروي انتظامي مستقر در فرودگاه مواجه شديم. جواب بسيار ساده بود: «به علت غبار محلي و بدي آب و هوا، هر دو پرواز چابهار به زاهدان ـ تهران و تهران باطل اعلام شد».
به همين سادگي! و بعد از گذشت دو ساعت، در حدود ساعت 15، كليه مسافران از محوطه فرودگاه به بيرون راهنمايي شده و درهاي ورود و خروج قفل گرديد. نه توضيحي كمتر و نه بيشتر! توضيح اينكه حول و حوش ساعت 13 هواپيمايي كه از «مسقط» عازم چابهار شده بود در فرودگاه نشست و با سوار كردن مسافران، دوباره به عمان بازگشت.
در اين ميان قول يكي از مسئولان هواپيمايي مبني بر احتمال پرواز فوقالعاده براي فردا، كمي آدمي را دلگرم كرد. با تماس هاي مكرر، يك دستگاه مينيبوس دوباره از منطقه آزاد به فرودگاه آمده و ما را به هتل برگرداند.
صبح شنبه با اميد فراوان تماسهاي مختلفي با دفتر هواپيمايي انجام گرفت. ساعت 7 صبح، 8، 10، 11، 13، 14 و نهايتا 14:30. در اين ميان دوستان به فرودگاه هم مراجعه كردند. با اينكه پروازهاي روزانه به طور منظم انجام شد ولي دريغ از پرواز فوقالعاده. كسي حاضر به جوابگويي نبود. در اين ميان از يكي از مسئولان هواپيمايي پرسيدم كه تقصير ما چيست كه اينجا ماندهايم؟ در جواب گفت، تقصير ما هم نيست، اگر توفان نميشد، پرواز هم باطل نميشد!؟ با دفتر فرماندار محترم هم تماس گرفته شد. رئيس دفتر فرماندار گفتند كه ايشان در زاهدان هستند و معاونش هم نيست. در ضمن اين امر ربطي هم به فرمانداري ندارد. مديرعامل منطقه آزاد هم در مسافرت خارج از كشور بود. دفتر هواپيمايي در تهران هم جوابگو نبود. واقعا گيج شده بوده بوديم كه چكار بايد كرد؟ تا 15 فروردين جاي خالي براي پرواز تهران نبود. مسافت 2000 كيلومتري تا تهران هم حدود 30 ساعت با اتوبوس طول ميكشيد.
نهايتا با مساعدت و تلاشهاي پيگير يكي از مسئولان زحمتكش هواپيمايي و موافقت مسئولان پايتختنشين، هواپيماهايي با ظرفيت بيشتر در روز يكشنبه مورخ 5/12/86 به منطقه اعزام شد كه 120 نفر مسافر سرگردان به تهران برگشت داده شدند. ما هم از اينكه با 48 ساعت تأخير به خانه بازميگشتيم، از اينكه مجبور نشديم تأخير بيشتر و يا سفر سيساعتهاي داشته باشيم! خوشحال و خندان بوديم و اين همه مسئوليتپذيري بعضي از دوستان و مديران عزيز كشورمان، به عنوان خاطرهاي به ياد ماندني بر ذهنمان نقش بست!
متاسفانه این معضل در بخش حمل و نقل هوایی ما در حال نهادینه شدن می باشد . اگر دولت برای هر 1 ساعت تاخیر پرواز هواپیمایی را موظف به پرداخت غرامت به مسافران کند،شاید دیگر شاهد این امر نباشیم.البته از این مطلب که ابتدا باید زیرساختهای مناسب برای پروازهای منظم فراهم شود نیز نباید گذشت. با سلامبنده هم متاسفانه مسافر همين پرواز به مقصد چابهار بودم و سفر 3 روزه ما به 5 روز تبديل شد.5 روز پر اضطراب و بلاتكليفي بدون حتي كوچكترين جواب منطقي. خودم شخصاً در روز شنبه به دفتر ايران اير در چابهار رفتم ولي با كمال تاسف هيچ كس پاسخگو نبود و خيلي راحت و با خونسردي تمام ميگفتند ما هيچ كاري نمي توانيم بكنيم. رئيس شعبه ايران اير در چابهار هم در محل نبود و بنده به دفتر سرپرست .... رفتم و ايشان هم علاوه بر همدردي اعلام كردند كه ايران اير هيچ كاري نمي تواند انجام دهد چون اساساً هواپيمايي ندارند كه جايگزين ( فوق العاده ) براي 120 مسافر سرگردان كه ظاهراً هيچ اهميتي براي شركت ايران اير ندارند بفرستند و فقط اين توصيه را كردند كه فردا ( يكشنبه ) از صبح بايد به فرودگاه برويم تا شايد در ميان مسافران مارا به تهران منتقل كنند.
همین داستان رامادرست درهمان تاریخ درسفرقشم داشتیم که این روش برخورد یکطرفه تصمیم گرفتن وپاسخگونبودن وتنهاچیزی که مهم نیست وقت وزندگی مسافر،ظاهراازخصوصیات اساسنامه کاری این سازمان است .ازهمه جالبتراین بودکه [جریمه اضافه بارودردسرهای آن رابادقت تمام انجام دادندولی وقتی به تهران رسیدیم گفتندکه بارهای خودرافردابیاییدبگیرید چندین مسافرداروهای ضروری خودراداخل ساکهایشان داشتند دومسافردیگر، ماهی سوغات خریده بودندو..خلاصه بعدازپیگیری وتلفن های فراوان به قشم وتهران ساعت 12شب فردای آنروزبارخودراتحویل گرفتیم .کوتاهی ازخودمابودکه خواستیم برای اولین باریکی ازجزایرکشورمان راببینم. با سلام من هم يكي از افرادي بودم كه بعلت كنسل شدن پروازهاي روز جمعه 3/12/86 از چابهار به تهران با مشكل روبرو شدم و مجبور شدم مسير 10 ساعته چابهار- زاهدان را مثل تعداد ديگه اي از مسافران با اتوبوس طي نمايم تا با يكي از پروازهاي زاهدان – تهران به محل زندگيم برگردم. چون اولين پروازي كه از چابهار براي تهران جاي خالي داشت مربوط به فروردين 87 بود.
نكته جالب توجه آنكه يكي از مسئولين هما در چابهار امكان درنظر گرفته شدن پرواز فوق العاده رو نامحتمل اعلام كردند، چون اصلا هواپيمايي براي پروازهاي فوق العاده وجود ندارد. الان كه اين مطلب رو خواندم خوشحال شدم كه بالاخره گروهي از مسافران توانسته اند در روز يكشنبه از چابهار با هواپيما به تهران برگردند.