جایی برای صید صیاد خفاش شب

انتصاب مدیرکل تازه تربیت‏بدنی استان تهران، یادآور تمامی اتفاقاتی است که در طول یک دهه دهه اخیر در این اداره کل به وقوع پیوسته و این پرسش ابهام‏برانگیز را مجدداً قابل طرح می‏سازد که آیا الگوی ورزش کشور که بخش اعظمی از ظرفیت فنی و کمی ورزش کشور در آن نهفته، به سامان خواهد رسید یا در نگاهی خوشبینانه در طول چهار سال پیش رو، مدیر جدید بدون آنکه اسیر مشکلات مالی شود، گام‏هایی هرچند نمایشی را برای توسعه ورزش برخواهد داشت و به نتایجی نسبی خواهد رسید.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ ورزش استان تهران یک حیات خلوت بزرگ برای بسیاری از اشخاص در سال‏های متمادی به ویژه یک دهه اخیر بوده و اگر از یک معاونت سازمان تربیت‏بدنی -به عنوان پست محدود و ارزشمند ستادی- برای تصاحبش رقابت بیشتری نبوده، تکاپوی کمتری نیز میان مدیران برای نشستن بر کرسی اداره این مجموعه مشاهده نشده و  در اتاق مشاوران رئیس سازمان ورزش یکی از کورس‏های معمول در کنار تلاش برای تصاحب فدراسیون‏های بی‏مدعی یا کم‏مدعی، تلاش برای رسیدن به مدیرکلی تهران است.

برخی اوقات این اداره کل حکم پاداش را هم داشته، به گونه‏ای که مدیران کل پرسابقه پس از برجای گذاشتن عملکردی قابل قبول در ادارات کل استانی بزرگ همچون فارس، مازندران، اصفهان، خراسان رضوی یا خوزستان، در ملاقات‏های خصوصی با روئسای وقت ورزش، برعهده گرفتن مدیریت این حوزه را خواستار شده‏اند و البته پیش از طرح چنین درخواستی، واسطه‏هایی را برای تماس با رئیس و تایید و حمایت از خود، می‏تراشیدند که در برخی اوقات مقبول واقع می‏شد و حتی ابتداً پیشنهاد از سوی رئیس سازمان ورزش به مدیر داده می‏شد.

این جذابیت اگرچه با کاهش میانگین عمر مدیران کل تربیت‏بدنی این استان و همچنین قدرت گرفتن ورزش شهرداری تهران و برجسته شدن نقش این حوزه با حضور چهره‏‏ای همچون مصطفی آجورلو با شیوه خاص مدیریتی‏اش، کاسته اما همچنان رقابت سنگین و انگیزه‏های فراوانی برای در اختیار گرفتن این پست وجود داشته است و همواره از مدیریت در این حوزه به عنوان سپری کردن روزهایی برای تامین آتیه یاد شده است که عبارتی سربسته اما پرمفهوم است.

با این حال اداره کل تربیت‏بدنی استان تهران هیچ‏گاه نتوانسته شاهد حضور مدیری باشد که علاوه بر برخورداری از انگیزه، از ظرفیت مدیریتی بالا برای ساماندهی و بهبود شرایط نه چندان جالب حاکم بر ورزش استان نیز بهره ببرد و اینچنین بوده که تعداد قابل‏توجهی از مدیران کل منتصب برای این بخش، پس از مدتی تقلا و رسیدن به این نقطه که توان ایجاد دگرگونی در این حوزه را ندارد، اسیر روزمرگی و در برخی اوقات تخلفات مالی و اداری سنگینی شده که نفس مدیریتش را در تهران به شماره انداخته و با علنی شدن این تخلفات از صحنه مدیریت ورزش به کلی حذف شده است.

آخرین شخصی که در چنین شرایطی از صحنه ورزش حذف شد، حتی از این سوابق نیز برخوردار نبود و با اندک سوابق غیرمرتبطش به این حوزه آمد تا همانگونه که بسیاری از موضوعاتی که در مورد آنها تعریف و تمجید می‏شود، توخالی از آب درمی‏آیند، این آقازاده نیز که به زعم عده‏ای مطهر وارد شد، با کوله‏باری تخلف به گوشه بازداشتگاه برود و مشخص شود این اداره کل جایی است که حتی شخصی که مدعی حضور میان صیادان خفاش شب است، می‏تواند در این اداره کل به فضاحت تمام به صیدی برای سربازان گمنام امام زمان مبدل شود.

به زعم عده‏ای نشستن بر روی صندلی مدیریت ورزش استان تهران و آلوده نشدن، خود یک هنر است، چه رسد به آنکه مدیری بر روی این صندلی برنامه بلندمدت، میان مدت و کوتاه مدت تدارک ببیند و شاید همین امر باعث شده بود، مدیران کمتری در کورس آخر، در پی رسیدن به این اداره کل تربیت‏بدنی باشند و میدان را برای اندک مدعیان جدی باقی مانده خالی کنند و در آخر سيدرضا افتخاری که حتی یک روز سابقه مدیریت استانی را در کارنامه نداشت با چهره‏ای فوتبالی حکم مدیرکلی را دریافت کند.

با این حال این باعث نمی‏شود از مدیر تازه‏وارد صرفاً توقع سلامت داشت و قید برنامه‏محوری را زد و قطعاً تنظیم طرح موثری براي سازماندهی و توسعه ورزش استان با ملاحظه میزان امکانات موجود و امکانات نرم‏افزاری و سخت‏افزاری مورد نیاز و ترسیم نحوه استفاده از امكانات و تجهيزات برای تقلیل شرايط نامناسب خدماتي در حوزه همگانی استان تهران به حداقل ممکن، تزریق اعتبارات و امکانات برای تقویت ورزش قهرمانی در سطح استان و بهبود شرایط مدیریتی و اجرایی ورزش در این حوزه وسیع از ضروریات است.

شهر تهران و سایر شهرهای حومه که استانی به همین نام را شکل داده از نابرابري امكانات ورزشي رنج مي‏برد و مديريت كنوني آن با اين واقعيت روبرو شده است كه خدمات به شكل ناعادلانه در ميان ساكنين شهر تقسيم شده است. لذا سياست هاي عمومي با هدف ارتقاي سلامت جسماني و رواني شهروندان توأما بايد با اين عدم تساوي مبارزه كند و راه‏هايي جهت ارتقا بيابد که تلاش وسیع برای توسعه اماکن ورزشی در استان تهران یکی از این روش‏ها است.

متاسفانه به واسطه وجود تعدادی مجموعه ورزشی بزرگ در تهران، در نزد افکار عمومی چنین متبادر شده، که سرانه ورزش استان تهران قابل توجه است، حال آنکه در این شاخصه این استان از بسیاری استان‏های کوچک نیز سطح پایین‏تری دارد و شاید آخرین استانی که در کشور به سرانه یک متر مربع فضای ورزش دست یابد، مرکزیت کشور خواهد بود، چرا که احداث حداقل 12 میلیون متر مربع فضای ورزشی برای این استان سرمایه‏گذاری و طرح عظیمی را شامل می‏شود که همتی برای تحقق آن تاکنون مشهود نبوده و حتی اوضاع آنثقدر خراب است که عمده هیات‏های ورزشی استان تهران به عنوان متولیان مدیریت بر رشته‏ها در استان هم از دفاتر استاندارد برخوردار نیستند!

توسعه و بهبود شرایط ورزش استان تهران به طور حتم صرفاً پیامدهایی همچون کاهش فقر حرکتی و توسعه نشاط اجتماعی را نخواهد داشت، بلکه با خود پيامدهاي اجتماعي، اقتصادی، فرهنگي، اخلاقي و آموزشي متکثری به همراه خواهد آورد که گستره آن فضای کشور را شامل خواهد شد و برنامه‏های اجرایی موفق در این بخش قطعاً به عنوان الگو و مدل برای سایر استان‏ها جهت دستیابی به موقعیت ایده‏آل به کار گرفته و مورد اقبال مردم سایر استان‏ها به واسطه عینیت یافتن آثار این برنامه‏ها در استان تهران خواهد بود.

بدين سان لازم است در كميسيون نوع نگاه‏ها، سياستگذاری‏ها و برنامه‏ريزی‏های برای اداره کل تربیت‏بدنی استان تهران و سازمان‏های رسمي و ذينفع در ورزش تهران مشخص گردد و از سوي ديگر برنامه های اجرايی طرح ريزی شده، اجرایی گردد و در قالب حرف باقی نماند. بی‏شک در این مسیر مهم‏ترین وعده داده شده، سپردن ورزش همگانی به انضمام امکانات تعلق یافته به این حوزه به شهرداری‏ها است که شهرداری تهران بارها اعلام آمادگی کرده و معاون ورزشی رئیس‏جمهور نیز اخیراً بر اجرای ان تاکید ورزیده و تنها طی پروسه واگذاری به عنوان مقدمه‏ای برای واگذاری در سایر شهرها باقی مانده است.

به نظر می‏رسد واگذاری ورزش همگانی استان به شهرداری‏های استان تهران از جمله شهرداری پایتخت که به انضمام امکانات و اعتبارات تخصیصی هر سال به ورزش همگانی استان است، به دلیل کاهش اعتبار و امکانات و فضای مانور، بخش قابل توجهی از فضای معتدل وقوع تخلفات مالی که باعث می‏شود تا در اداره کل تربیت‏بدنی استان تهران هر چند مدت یک بار عده‏‏ای با دستبند مسئولیت‏شان را ترک کنند نیز عملاً حذف شود و با کاهش امکانات و اعتباراتی که می‏توان از آنها سوءاستفاده کرد، حواشی چند سال اخیر ورزش این استان همچون حجم امور مدیریتی‏اش کاهش می‏یابد و دیگر به زعم عده‏ای، مدیریت بر اداره کل تربیت‏بدنی استان تهران یک رانت بزرگ برای منتفع شدن به قدر طول عمر چند پشت مدیرکلش معنا پیدا نمی‏کند.