در تبادل سوخت هستهای با غرب باید منافع ملی لحاظ شود
«تابناک» ـ موضوع پرونده هستهای و مذاکرات فشرده یک ماه اخیر که با محوریت تبادل سوخت هستهای میان ایران و سه کشور آمریکا، روسیه و فرانسه انجام گرفته است، با حساسیت خاصی از سوی افکار عمومی دنبال میشود. در همین زمینه، محسن رضایی، دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام، در گفتوگوی اختصاصی با «تابناک»، به روشن کردن شرایط پیش روی در پرونده هستهای پرداخت.
دکتر رضایی در پاسخ به این که هماکنون پس از مذاکرات ژنو در دیدار نمایندگان ایران با گروه «5+1»، معامله سوخت هستهای در زمینه تأمین سوخت رآکتور تحقیقاتی امیرآباد و نیز به دنبال آن، تنظیم پیشنویس این قرارداد از سوی البرادعی در وین، این توافق میتواند به روند عادیسازی پرونده ایران در آژانس بینالمللی انرژی هستهای کمک کند، گفت: هرگونه توافق بینالمللی در زمینه قراردادهای هستهای، طبعا برای پیشبرد برنامه هستهای کشور مفید است و ایران باید با جدیت این گونه توافقات دوجانبه و چندجانبه در زمینه هستهای و تشکیل کنسرسیومهای منطقهای و جهانی را پیگیری کند.
وی افزود: سرعت پیشرفت علم و تکنولوژی هستهای، به گونهای است که نمیتوان در این مقوله «جزیرهای» رفتار کرد؛ برای نمونه، هماکنون در زمینه غنیسازی اورانیوم، سانتریفیوژهای نسل چهارم نیز در تولیدات صنعتی سوخت هستهای مورد استفاده قرار میگیرد و طبعا میتوان در توافقات هستهای، دانش فنی و بهینهسازی مصارف و هزینههای مالی پروژههای صنعت هستهای را به کار گرفت.
دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام، در پاسخ به این که آیا قرارداد سوخت هستهای و فرستادن 70 درصد اورانیوم تولیدی کشور ـ به میزان 1200 کیلوگرم ـ به روسیه و از آنجا به فرانسه برای تبدیل آن به میله سوخت ـ که در حال حاضر مطرح است ـ مطلوب به نظر میرسد، گفت: البته دولت ایران آشکارا مدعی است که چنین توافقی انجام نداده است. ما برای تأمین سوخت رآکتور امیرآباد، نیازمند سی کیلوگرم اورانیوم با درصد غنیسازی 20% هستیم که این سوخت میتواند دستکم بیست سال برای ما در رآکتور بازدهی داشته باشد تا بتوان از آن رادیو ایزوتوپهای پزشکی و همچنین تجهیزات رادیواکتیو برای سیستمهای حفاظتی و مصارف دارویی و میکروبزدایی و همچنین کشاورزی را تأمین کرد؛ بنابراین، با میزان 280 تا 350 کیلوگرم اورانیوم با غلظت 3.5 درصد ـ که در اختیار داریم ـ میتوان سوخت مورد نظر برای 20 تا 25 سال را برای رآکتور تحقیقاتی امیرآباد تأمین کرد و به این ترتیب، نیازی به تحویل بیش از این مقدار سوخت به کشورهای خارجی نیست.
رضایی در پایان این گفتوگو به این پرسش که نظر شما درباره فرستادن سوخت اورانیوم ایران به میزان 1200 کیلوگرم به روسیه و سپس به فرانسه چیست، اینگونه پاسخ داد: همان گونه که در پاسخ به پرسش پیش گفتم، از نظر من، تحویل بیش از 350 کیلوگرم سوخت 3.5 درصد به روسیه برای دریافت سی کیلوگرم اورانیوم 20 درصد ضرورتی ندارد.
تاریخ نشان داده متاسفانه روسیه به تعهدش پایبندنیست. آنها هم (با فرانسه) میله های سوخت بیشماری دارند. ابتدا آنها میله های سوخت غنی شده را تحویل دهند و سپس معادل آن را ایران بدهد. در غیر اینصورت همین اورانیم را از کف ما خارج خواهند کرد. چرا ذهنمان در مورد مسئله هسته ای شرطی عمل می کند.یک راه حل ساده ما در 5 مرحله اورانیوم با غنای 5 در صد می دهیم و با غنای 20 درصد دریافت می کنیم بدین صورت که قسمت اول از 5 قسمت را می دهیم آنها غنی می کنند و به ما 20 درصد تحویل می دهند سپس قسمت دوم را تحویل می دهیم و آنها 20 درصد می کنند و به ما تحویل می دهند در این صورت اگر آنها خلا ف وعده عمل کنند ما تنها یک بخش از 5 قسمت اورانیوم وطنی را از دست داده ایم و می توانیم آنها را به خلف وعده متهم کنیم و بدون شک آنها این کار را نخواهند کرد چون به اعتبار بین المللی آنها لطمه می زند
انشااله که بویی که میاد، بوی خیانت نباشه. چون اگه باشه، یعنی توی این چند ساله که این همه حق مسلم کردیم و این همه هزینه دادیم و متحمل رنج و سختی چه در زنگی فردی و چه زندگی اجتماعی و چه زندگی سیاسی و ... کشیدیم، یعنی همه ی این ها پر!! مطمئنا در صورت بروز چنین امری، مردم دولتمردان و سیاستمداران کنونی را به عنوان خائنین در طول تاریخ خواهند شناخت. آفرین به آقای رضایی و فکر درستشان همچنین آقای علی لاریجانی که در موفقیت هسته ای جای بسیار والایی دارند و نباید این زحمات و هوشمندی بالای ایشان در این زمینه فراموش شود. 