بازی دو سر بُرد احمدی نژاد با اصولگرایان: تحمیل هزینه؛ بردن منفعت!

محمود احمدی نژاد را هر چقدر هم که بخواهیم جدی نگیریم، در دو موضوع، کاملا حضوری جدی دارد: اول هزینه هایی که بر جریان اصولگرا تحمیل کرد و دوم منافعی که از جریان اصولگرا برد و آن را به منفعت شخصی تبدیل نمود.

به گزارش «تابناک»؛ هرچند محمود احمدی نژاد، مدعی است اصولگرا نیست، خوشبختانه در عالم واقع شاخص هایی وجود دارد که این ادعا را به داوری نشاند. یکی از این شاخص ها، ترکیب کابینه محمود احمدی نژاد است؛ مثلا در کابینه احمدی نژاد اگر اصولگرایی وجود نداشت و یا اگر اصولگرایی وجود داشت، در اقلیت بودند و یا حتی بیشتر، اگر اصولگرایان و اصلاح طلبان و مستقلان، کابینه احمدی نژاد را تشکیل می دادند، می توانستیم بگوییم احمدی نژاد اصولگرا نیست.

اما احمدی نژادی که از سوی شاخه آبادگران اصولگرایان به جامعه معرفی شد و صد درصد کابینه اش را اصولگرایان تشکیل دادند، چگونه می تواند ادعا کند که اصولگرا نیست! آیا احمدی نژاد با کابینه صد در صد اصولگرا، اصلاح طلب است؟ مستقل است؟ یا اعتدالی؟

حتی در کابینه دوم احمدی نژاد و در اوج اختلافاتش با برخی افراد و نهادها، کابینه اش همگی اصولگرا بودند؛ تنها تفاوت کابینه اول و دوم او در این بود که در کابینه اولش برخی اصولگرایانی بودند که استقلال هویتی و شخصیتی هم داشتند که پس از مدتی از همان کابینه کنار گذاشته شدند؛ در دولت دوم او هم همه وزرا، اصولگرایانی بودند که البته توانستند خود را با شخصیت احمدی نژاد هماهنگ کنند.

احمدی نژادی که عموما هر چه نامطلوب هست، انکار می کند، چه هزینه هایی بر اصولگرایان تحمیل کرد و چه بهره هایی از آنان برد؟ محمود احمدی نژاد در دوره هشت ساله اش طیفی از اصولگرایان نو ظهور و عموما بی تجریه را سوار قطار مدیریت کشور کرد که این گروه به احمدی نژاد وابستگی تام و تمام دارند؛ افرادی که اگر روزی بنا باشد، بین نظام سیاسی کشور و احمدی نژاد انتخاب کنند، وی را ترجیح می دهند.

بقیه افرادی که در دولت احمدی نژاد بودند، پیش از او هم در بدنه مدیریتی کشور اما در سطوح پایین تر بودند که اکنون از او جدا هستند. این تنها مزیت احمدی نژاد برای اصولگرایان بود! ایجاد طبقه نوینی که او را بر نظام ترجیح می دهند!

اما تحویل کشوری با تورم بالای 40 درصدی، سیاست های مردم فریبانه، تحریم های فلج کننده، مدیریت ضعیف؛ ارائه سیاست ورزی همراه با خرافه و بزرگتر از همه آنان، مسائل پس از انتخابات 88، ارثی بود که وی برای اصولگرایان بر جای گذاشت؛ ارثی که اصولگرایان از آن خلاصی ندارند. تشکیل مجالس هشتم، نهم و دهم همراستا با احمدی نژاد و به وجود آوردن جریان های افراطی از همین مجالس به همراه اقدامات غیر عقلایی، همچنان با اصولگرایان همراه خود بود. آنان حتی اگر بگویند در این باره باید خود احمدی نژاد پاسخگو باشد و باید با او مناظره برگزار کنند، فایده ای ندارد، چون دولت او متشکل از اصولگرایانی بود که اکنون برای کاندیداهای ریاست جمهوری اصولگرایان فعالیت می کنند. علاوه بر این، مردم همه آن سال ها را با حمایت اصولگرایان از احمدی نژاد تجربه کرده اند!

اما احمدی نژاد مورد حمایت اصولگرایان، منافعی هم در دوران هشت ساله خود به دست آورد که تقریبا هیچ حجمی از این منافع به سبد اصولگرایان واریز نشد و همه آنان در حساب خود احمدی نژاد ذخیره شد؛ یارانه از جمله مواردی بود که مشخصا منافع آن از جهت به دست آوردن رأی مردم، به حساب احمدی نژاد گذاشته شد و انتخابات اخیر ریاست جمهوری نشان داد که مردم آن را از هیچ کاندیدای اصولگرایی دیگری قبول نمی کنند و به او رأی نمی دهند؛ آنان یارانه را متعلق به احمدی نژاد می دانند و مضرات آن برای نظام اقتصادی کشور را به پایاصولگرایان می نویسند.

نمونه دیگر این مسکن مهر است که همه مزیت آن باز برای احمدی نژاد باقی مانده و مردم از اصولگرایی دیگری این را نمی پذیرند، ولی ورشکسته شدن نظام بانکی برای تزریق بی رویه منابع بانکی و چاپ پول و استقراض از بانک مرکزی را به حساب اصولگرایان گذاشته اند.

در عالم سیاست، هزینه هایی که یک فرد بر جریان تحمیل می کند، لزوما به حساب آن جریان نوشته می شود؛ اما منافع حاصل از دوران قدرت او، لزوما به جیب شبکه حامیانش واریز نمی شود و تنها خود او می تواند از این منافع بهره ببرد! در این صورت، فردی مانند احمدی نژاد که هزینه را بر اصولگرایی تحمیل کرده و منفعت را از آن خودش، می تواند اکنون رودرروی اصولگرایان بایستد و مدعی شود، آنان بدون او نمی توانند در این کشور رقابت سیاسی کنند.