چرا موراکامی می‌فروشد اما نویسنده ایرانی نه؟

چون اکثر نویسنده های ایرانی فلسفه درستی پشت آثارشون نیست. آقای موراکامی با تفکر وسیع دست به نگارش آثار سورئال و بسیار بدیع می زنه اما نویسندگان ایرانی هنوز تو داستان های خاله و خانباجی و دختر پسری گیر کردند.
البته باید بگم که نویسندگان رئالیست ما، در زمره بهترین ها هستند. که متأسفانه ضعف قدرت باعث شده که نتونیم این نویسندگان رو در جهان مطرح کنیم. همه ما گارسیا مارکز رو می شناسیم یا آلپا دسس (البته اینا رئال نمی نوشتند، به عنوان مثال گفتم) اما در دنیا نام احمد محمود نویسنده توانای ایرانی یا علی اشرف درویشیان یا عباس معروفی شناخته شده نیست!

عاشق سبک موراکامی هستم. کتاباشو می گیرم دستم تا چشمم سیاهی نره بیخیال نمیشم.

تا مشکل سانسور حل نشه ما نه نویسنده خوب خواهیم داشت نه کتاب خوب نه خواننده مشکل اصلی سانسور که نه اجازه میده کتابهای خارجی خوب ترجمه و وارد کشور بشه و نه اجازه میده نویسنده کتاب خوبی را تحویل خواننده ،خواننده هم مثل هرکالای دیگری تا جنس خوب دستش نرسه خرید نمیکنه

نویسندگان ایرانی با یکنوع خود سانسوری در نوشته هایشان مواجه هستند که توجه بیش از حد به ان قبل از چاپ برای جلوگیری از ممیزی واینکه از هر جمله وپاراگرافی یک مشکل برای نویسنده بعد از چاپ ایجاد نشود راه خلاقیت وپرواز فکر بسمت قله های خیال با فراغ بال را گرفته واین رقابتی ناعادلانه بین نویسنده دست وپا بسته ایرانی با خارجیست

ما ایرانی ها اهل مطالعه نیستیم
فقط بلدیم بپریم پشت ماشین بریم مسافرت...

همین و بس

جدای از خودسانسوری، مشکل بزرگ خیلی از نویسنده های ما نگاه بیش از اندازه به فرهنگ های آنسوی مرزها است. نویسنده ای در بافت فرهنگی ایرانی بزرگ شده است، اما می خواهد آثارش ارائه گر بافت فرهنگی کشورهای دیگری باشد، و نتیجه نوعی بی هویتی می شود. بر خلاف گفته نویسنده محترم، حتی سینمای ما هم هیچ توفیقی نداشته است. چند جایزه ای هم که برده است، بیشتر نشانگر ضعف این سینماست تا قوت آن، زیرا در مدتی که سینمای ایران چند جایزه برده است, شاید بیش از هزار فیلم درست کرده باشد، اما تنها تعداد بسیار معدودی از آنها جایزه ای برده اند، که به تعداد انگشتان دست هم نمی رسند. از قضا همین فیم های جایزه برده هم اگر جایزه ای نمی بردند، مطمئنا در سینمای ایران حتی پول ساخت خود را هم در نمی آوردند، و این ضعف سینما نتیجه ضعف داستان نویسی است. نگاه نوگرایانه افراطی همه چیز را در عرصه فرهنگ ایران، از شعر و داستان گرفته تا تئاتر و سینما را دارد از میان می برد، چون یا نمی تواند با مخاطب ارتباط برقرار کند، و یا در اصل فاقد محتوایی است که قابل انتقال باشد، دقیقت بگویم گنگ و بی معناست. نمونه آن اشعار نوی است که اگر هزار نفر آن را بخوانند، هزار تعبیر متفاوت از آن می کنند، البته منظورهم همه اشعار نو نیست، اما خیلی از آنها اینچنین هستند. این نگاه ویرانگر فرهنگ و ادبیات و سینما را سخت فرسوده و تهی کرده است.

جدا از بحث کم سوادی، پولی هم که گیر یک نویسنده می آید آنقدر نیست که بخواهد بدان بعنوان یک شغل نگاه کند!

خواننده قبل از گرفتن کتاب باید بدونه قراره چی از این کتاب بدست بیاره وقتی کتاب داستان صرف باشه یا حرف های تکراری بزنه مسلما خونده نمیشه بعد اغلب خواننده های ما نقد کتب رو از سایت های خارجی میگیرن و سایت داخلی قوی در معرفی کتاب و شناسیایی ذائقه نداریم