مفري براي فرار از پاسخگويي؟

آقاي رئيس سفارش مي کند که خبرنگاران کمتر سراغ او بيايند؛ چون رئيس سازمان تربيت بدني کارش حرف زدن نيست و آمده است که آستينها را بالا زده و کار کند! کار کردن هم جار و جنجال و الزام به روي جلد رفتن با مصاحبه هاي آتشين ندارد.

به نوشته قدس؛ او عين اين سفارش را براي رؤساي فدراسيونها هم دارد، اينکه دل به کار بدهند و از مواجهه با خبرنگار جماعت بپرهيزند. از نظر آقاي رئيس فقط ستاره هاي ورزشي و مربيانشان هستند که صلاحيت مصاحبه دارند؛ چهره هايي که اتفاقاً براي ارباب جرايد هم جذاب هستند.

حق با آقاي رئيس است، اما تا قسمتي. آنجا که رؤساي عشق شهرت را که با همين رؤيا پا به حوزه ورزش گذاشته اند، دعوت به دل دادن به کار خود مي کند. تورق نشريات ورزشي نشان مي دهد، بسياري از اين مديران آن را به جولانگاه خود تبديل کرده اند. مصاحبه پشت مصاحبه. جنجال پشت جنجال و...

امروز هيچ کس مدير مرکز تحقيقات استراتژيک را نمي شناسد همين طور مدير فلان کارخانه عظيم يا حتي وزير تعاون، مسکن يا بازرگاني. اما مدير فلان باشگاه قعرنشين که تيمش با انبوهي از مشکلات و کاستي ها دست و پنجه نرم مي کند، هر روز ميهمان برنامه هاي تلويزيوني است و انگشت نماي مردم کوچه و بازار. يک ستاره ورزشي چقدر بايد زحمت بکشد و عرق بريزد تا به همان جايگاهي از شهرت برسد که يک مدير با حکم ساده اي و انتصاب به عنوان رئيس فدراسيون به آن دست مي يازد.

آيا اين مديران در شأن جايگاه ويژه اي که به دست مي آورند، هستند؟ و آيا آنان هم توجيه هستند که از زرق و برق رسانه اي پستهاي مديريت ورزش دست بشويند و تمام هم و غم خود را در پيشبرد اهداف مجموعه تحت امر خود گذارند؟

اگر اين معادله حل شود و بدانيم اگر فلان مدير تن به مصاحبه نمي دهد و سرش به ورزش گرم است، هم خواست رئيس جديد تأمين شده است و هم شايد خبرنگار جماعت، راحت تر از حق مسلم خود؛ يعني پرسش بگذرد و تنها به نقد بنشيند. اما اگر چنين نبود و نشد و مديراني که به سفارش رئيس تن به مصاحبه ندهند و شکستها يکي پس از ديگري از راه برسند چه؟ آيا آن وقت سياست جديد مفري براي فرار از پاسخگويي نخواهد بود؟

همين امروز علي کفاشيان به عنوان سخنورترين رئيس فدراسيون در کل ورزش خود را ممنوع المصاحبه کرده است تا هم خوش خدمتي خود را در لبيک گفتن به پيام سعيدلو نشان داده باشد و هم قسمتي از حاشيه هاي بسيار در حول و حوش مصاحبه هاي خود را جمع و جور کند.

واقعيت اين است که کفاشيان و امثال او ثابت کرده اند که براي پيشرفت و يا حداقل روند منطقي مديريت به اهرم فشار رسانه ها نياز دارند. چه بسيار مديراني که بدشان نيايد بدون تن دادن به پرسش و پاسخ و بعضاً مؤاخذه ارباب جرايد قهرمان را آن گونه که خود مي پسندند و به آن سو که خود صلاح مي دانند، برانند. آيا رئيس سازمان قصد دارد، حاشيه امنيتي را براي اين دست از مديران ايجاد کند؟