در انتظار بازگشت عدالت به شمال پایتخت

ورزش کشور در حالی بستر تحقق شعارهای علی سعیدلو رئیس جدید دستگاه ورزش شده که موانع متعددی بر سر راه این شعارها که یکی از مهم‏ترین آنها عدالت‏محوری در ورزش کشور است، مشهود است اما همتی برای برداشتن این موانع که برخی از برجسته‏ترین و در معرض دیدترین آنها در پایتخت ملموس‏تر است و به واسطه نابخردی برخی اشخاص و جریان‏ها به شکاف طبقاتی دامن زده، وجود دارد؟

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ در حالی که ورزش ایران با رشد شدید بودجه عمرانی برای توسعه اسیع مااکن ورزشی در چهارچوب تکالیف محوله به دولت در برنامه چهارم توسعه روبرو است، همچنان بخشی از امکانات ویژه ورزشی در برخی شهرهای بزرگ علی‏الخصوص تهران در تعداد انگشت‏شمار و یا حتی واحدی از اماکن ورزشی خلاصه می‏شوند که فعالیت در آن رشته‏ها را صرفاً در آن مجموعه‏ها خلاصه ساخته است تحت شرایطی خاص فراهم ساخته است.

این مجموعه ورزشی‏ها که در مرکز کشور، آزادی، انقلاب، شیرودی و شهید کشوری را شامل می‏شود بخش قابل توجهی از ورزش کشور را در سطوح ملی تغذیه می‏کند اما شاید در همین حد در ورزش محلی تاثیرگذار بوده و پایتخت‏نشینان از این مجموعه‏ها بهره می‏برند و هنوز مجموعه‏های ورزشی وسعی در قلب تهران مشابه این مجموعه‏های وسیع احداث نگردیده تا قدری بر سرانه اماکن ورزشی مرکز کشور افزوده شده و فشار و حجم متقاضیان نیز به شکلی متوزان توزیع شود تا خدمت‏رسانی ضعیفی را به شهروندان شاهد نبود.

در این میان مجموعه ورزشی انقلاب در شمال تهران یک مجموعه استثنایی با امکاناتی است که برخی از آنها تنها در سطح کشور با شمارگان یک در کشور وجود دارد که از آن جمله شاید بتوان به زمین گلف این مجموعه اشاره کرد که علی‏رغم احداث و افتتاح چند هزار پروژه عمرانی در چهار سال اخیر همچون بیش از چهل سالل قبلش، همچنان تنها زمین چمن گلف ایران است که اگرچه سال 1372 در یک اقدام غیرقابل هضم چند هکتار از آن جدا و از استاندارد جهانی خارج شد اما همچنان ایده‏آل‏ترین زمین گلف ایران در قیاس با زمین‏های خاکی گلف کشور است.

مجموعه زمین‏های خاکی روباز و استادیوم‏های تنیس مجموعه ورزشی انقلاب که در خاورمیانه بی‏نظیر بوده و با سی سال قدمت یکی دیگر از بخش‏های این مجموعه است که نمی‏توان از جذابیت حضور در آنها، راکت به دست گرفتن و آموزش در آن گذشت؛ علی‏الخصوص آنکه دریافت این مجموعه‏ها نیز علی‏رغم قدمت از باکیفیت‏ترین مجموعه‏های کشور محسوب می‏شود. سالن‏های بولینگ و پینت‏بال و استخرهای سرپوشیده بزرگ آقایان و بانوان نیز که امکان استفاده در هر زمان را برای همگان فراهم ساخته به همراه زمین چمن فوتبال و سالن‏های چند منظوره که برای فوتسال مناسب است، به انضمام جاده تندرستی که محلی برای پیاده‏روی است، دیگر اماکن ورزشی مورد توجه این مجموعه تلقی می‏شود.

در کنار ورزش اما می‏توان فعالیت‏های دیگری همچون ماهیگیری در استخر دوهزار متری ماهیگیری این مجموعه  انجام  داد و اگر چیزی نتوان صید کرد به سالن مهربانی مراجعه داشت و ناهار یا شام را در این مجموعه سفارش داد تا مفهوم یک مجموعه ورزشی و تفاوت آن با احداث یک یا چند سوله به نام سالن ورزشی بیشتر قابل درک باشد.

با این حال ورزش و تفریحات فوق به همین سادگی قابل دستیابی نیست و اگر قصد فعالیت ورزشی در آن مجموعه را کرد باید برای یک سال عددی شش یا هفت رقمی را در حساب داشت، چرا که این ارقام ریالی معمولاً همان ابتدا وصول می‏شود و همین امر باعث شده نه تنها طبقه متوسط رو به بالا که حتی بخشی از طبقه مرفه نیز رغبتی به استفاده از این مجموعه نشان ندهند اما به هر حال این موضوعات چندان مهم نیستند، چرا که در تهران تنها این مجموعه چنین امکاناتی را یک جا دارد و این یعنی حقی برای انتخاب وجود ندارد!

تعرفه‏های این مجموعه زمانی بحث‎‏برانگیز می‏شود که موضوع دولتی بودن این امکانات و اینکه چرا باید امکانات دولتی با چنین ارقامی ارائه شود تا عملاً شهروند درجه یک، دو، سه و چهار شکل بگیرد و تنها درجه یک و اندکی از درجه دو بتواند از این مجموعه استفاده کنند، به عنوان پرسش مطرح می‏شود و البته عذری بدتر از گناه برای این حوزه خدمت‏رسانی مجموعه ورزشی دولتی به ملت ارائه می‏شود: اجاره به بخش خصوصی.


برای عبور از زیبایی ظاهرفریب این مجموعه و پی بردن به عمق فاجعه باید به عنوان یک شهروند عادی و بدون تکیه بر صندلی‏های چرم خودروهای مدل‏بالا وارد این مجموعه شد و برای ثبت‏نام و صرف یک وعده غذا که احتمالاً به سبب قیمت‏ها تبدیل به نوشیدنی می‏شود(!) چرخی در این مجموعه نسبتاً بزرگ زد تا دریافت که در این هکتارها زمین دولتی چه اتفاقاتی جالبی که نمی‏افتد.

ورود به مجموعه ورزشی انقلاب برخلاف تمامی مجموعه‏های ورزشی نیاز به داشتن کارت عضویتی دارد که قیمتش ناچیز و در صورت ایرانی بودن تنها 130 هزار تومان است. این تنها برای ورود پیاده به مجموعه است که تنها خدمات ارائه شده در آن امکان راه رفتن در معابر آن است که خدمت ویژه محسوب می‏شود! از همین حیث در صورت عدم برخورداری از کارت عضویت تقریباً ورود به معابر این مجموعه نیز غیرممکن است!

این ورودیه سالیانه خود از آن مباحث جالب است، به دلیل آنکه اگرچه دریافت مبلغی تا سقف یک دهم این رقم برای مسائل همچون خدمات مجموعه قابل توجیه است اما دقیقاً مشخص نیست مردم برای عبور از معابر این مجموعه دولتی چرا باید این مبلغ سنگین را پرداخت کنند؟! آیا راه رفتن مردم بر روی زمین‏های آسفالت این مجموعه اینقدر هزینه‏بر است یا حرف زور است و اگر بیش از این نیز باشد، مردم باید پرداخت کنند؟

از این گذرگاه که عبور کرد، زمین گلف مجموعه ورزشی انقلاب محلی جذابی است که نگاه خیلی‏ها را به سمت خود جلب می‏کند اما دریغ که مشاهده حق عضویت سالیانه دود از سر طبقه مرفه نیز بلند می‏کند و البته سایر اقشار را نیز به سجده وامی‏دارد که پیش از مشاهده این حق عضویت چوب‏های گلف را نخریده‏اند تا در انبار خاک بخورد! 800 هزار تومان رقم ناچیزی است که برای خارجی‏ها از سقف دو میلیون تومان نیز می‏گذرد و این گونه است که لابد توقع داریم گلف را به جز آنهایی که با خودروهای صدمیلیونی چوب‏هایش را می‏آورند، گروه‏های دیگر نیز بازی کنند و در المپیک 2016 نیز مدالش را به دست بیاوریم!

از خیر گلف که بگذریم، زمین‏های تنیس هم مورد توجه است اما دریغ که این ورزش نیز چندان کم‏هزینه نیست و اگرچه تعرفه‏هایش را هیات استان تهران تایید کرده باشد اما چند ساعت بازی یا آموزش در آن، رقمی چند ده هزار تومانی را طلب می‏کند و پرداخت چندده هزار تومان برای چند ساعت نیز چندان قابل هضم نیست؛ به خصوص آنکه این نکته را مدنظر داشت که برای پیشرفت در تنیس می‏بایست به صورت مستمر به این رشته پرداخت و این یعنی رقمی درشت‏تر از آنچه برای گلف پرداخت می‏شود، باید در زمین تنیس هزینه کرد و از همین حیث قید بازی در این زمین را همچون قشری عظیمی از مردم ایران می‏زنیم تا روی مدال‏آوری تنیس در المپیک 2012 به واسطه امکان بهره‏برداری تمامی اقشار مردم(!) از این امکانات و فراهم بودن امکان شناسایی استعدادهای تنیس از میان عموم مردم، حساب باز کرد!

برای اجاره سالن و انجام یک بازی با دوستان نیز چندان تمایلی نمی‏توان نشان داد، چرا که اگر هزینه‏ها را با مشارکت تمامی شرکت‏کنندگان پایین آورد، زمان خالی برای گرفتن این سالن‏ها وجود ندارد و به همین منظور پس از مشاهده ورزش کردن برخی‏ها از پشت حصارها و تورها، بهترین پیشنهاد نشستن در یک رستوران و صرف یک وعده غذا است تا انرژی تحلیل رفته از پیاده‏روی در این مجموعه بازگردد اما اصولاً هزینه صرف یک وعده غذا در این مجموعه نیز همچون برخی رستوران‏های شمال شهر آنچنان قابل توجه است که ترجیح داد با یک نوشیدنی ساده، به این تور پایان داد.

مجموعه ورزشی انقلاب بهترین محل برای لمس نزدیک و بی‏واسطه اختلاف طبقاتی و له کردن عدالت اجتماعی است. اجاره این مجوعه به پیمانکاران خصوصی، امکانات دولتی را آنچنان لوکس کرده که صرف واژه دهان‏پرکن عدالت در پایتخت قدری به طنز شباهت پیدا می‏کند. اینجا اما هیچ‏کس پاسخگو نیست که چرا ورزش همچون یک ساعت سوئیسی برای جماعت کارمند و حتی بالاتر از آنها است که تنها از پشت فنس‏هایی همچون ویترین ساعت‏فروشی قابل مشاهده با چاشنی برخواستن یک آه از نهاد است.


این مشکلات زمانی حساسیت‏برانگیز می‏شود که حتی برخی فدراسیون‏های ورزشی نیز نمی‏توانند به سهولت از این امکانات بهره ببرند و یا به برخی اشخاص مستعد امکان استفاده رایگان از بخش‏های مختلف مجموعه را بدهند و بر این اساس همواره اعتراض خاموشی را به مسئولان سابق ورزش داشته‏اند اما انگار مجموعه ورزشی انقلاب باید هزینه‏ خیلی مسائل را تامین کند.

عدالت اینجا منتظر بازگشت است اما آیا سعیدلو که یکی از ارکان چهارگانه‏ای که قرار بود اساس کارش برآن استوار باشد، همین عبارت بود، می‏تواند با اصلاحات در جهت تحقق ان گام بردارد؟ آیا خصوصی‏سازی به این سبک پایان خواهد یافت و طبقه کارمند یا جوانان مستعد از خانواده‏های متوسط پایتخت نیز می‏توانند روی چمن‏های گلف یا زمین‏های خاکی انقلاب گام بردارند یا مثل برخی جوانان از امکانات سالن بولینگ به قیمتی قابل قبول استفاده کنند؟

نگاه توسعه‏محور به مجموعه ورزشی انقلاب و همچنین سپردن این مجموعه به مدیریتی که توان برقراری عدالت را با دریافت حداقل‏ها و فراهم ساختن امکان استفاده عموم می‏تواند بخش قابل توجهی از مشکلات را مترفع سازد. جامعه در این شرایط در انتظار بازگشت عدالت به شمال پایتخت است؛ پایتختی که تنها یک مجموعه ورزشی انقلاب با این امکانات دارد و هیچ حق انتخابی برای گریز از این ارقام نیست. پایتختی که حتی کارمندان دستگاه ورزش نیز به سمت این مجموعه که متعلق به دستگاه‏شان است، نمی‏روند. مجموعه ورزشی انقلاب مدیران متعددی را در چهار سال اخیر به خود دید اما دریغ که هنوز شرایطی معقولی بر آن حاکم نیست و این یعنی اصلاحات برای تن ندادن به بی‏عدالتی، اجتناب‏ناپذیر است.