ذوق‏زدگی از ده سال درجازدگی

ده سال متمادی و یک سکو؛ نایب‏قهرمانی جهان. این بهترین بخش کارنامه جهانی فدراسیونی است که نتوانسته خواست عموم را با پیشرفت برآورده سازد اما تکرار گذشته را همواره به عنوان افتخار بیان می‏کند و در میان ناکامی‏های بسیاری از رشته‏های شاخص به مثابه مرد یک چشمی در شهر کوران است.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ 1999، 2003، 2005، 2007 سال‏هایی بود که ادواری از مسابقات قهرمانی تکواندو جهان برگزار شد و تیم ملی ایران نایب‏قهرمانی را از آن خود ساخته بود. در این دوره طولانی و پرفراز و نشیب مسئولان فدراسیون پس از بازگشت از بزرگ‏ترین رویداد همواره با بهانه‏ها‏ یا دلایلی که هریک در هر دوره جای نقد و بررسی دارد، تکرار نایب‏قهرمانی جهان را توجیه کرده‏اند و این خود حکایتی دارد که پرداختن به جزئیات آن مبحثی مفصل را می‏طلبد اما در مجموع چند توجیه مشخص صورت می‏پذیرد.

تا پیش از این ظلم چشم‏بادامی‏ها به ایرانی‏ها در قضاوت و اعمال نفوذ در داوری‏ها، میزبانی بد و همچنین رشد سایر کشورها علل تکرار نایب‏قهرمانی ایران خوانده می‏شد و حتی تاکید می‏شد هنگامی که ایران نایب‏قهرمان جهان شده، در واقع هم‏پای سایر کشورها رشد کرده است و این اتفاقی مبارک است و در این میان دیدگاه اهالی فن بر این مبنا که تمرکز ایران دیگر صرفاً به تکرار گذشته خود را قانع ساخته و در نهاد عده‏‎ای باوری برای قهرمانی جهان وجود ندارد، نادیده گرفته شد.

این بار اما فدراسیون‏ جهانی تکواندو در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان 2009 راه را بر اعتراض‏های سوری یا حتی ناداوری بسته بود و با بکارگیری هوگوهای الکترونیکی و همچنین بازبینی مسابقات و بازگرداندن امتیازات اشتباه و دادن امتیازات محاسبه نشده، بهترین شیوه ممکن را برای جلوگیری از هرگونه اشتباه داوران یا ناداوری در دستور کار قرار داده بود اما باز هم ایران از دست رفتن نشان‏هایش را به گرده داوری نهاد!

میزبانی اما از نکات دیگری بود که مورد انتقاد رئیس فدراسیون ایران قرار گرفت، حال آنکه مسئولان فدراسیون جهانی تکواندو در گفت و گو و پیام‏هایشان هم از نوع و کیفیت میزبانی دانمارک و هم از کیفیت بالای قضاوت‎‏ها ابراز رضایت کرده و این رویداد را بهترین دوره مسابقات قهرمانی جهان از این حیث معرفی کردند و اینچنین بود که شاید حنای اتکاء به داوری برای اهالی رسانه که ده سال همین مسائل تکراری را شنیده‏اند، رنگی نداشته باشد.

ایران این بار با ترکیبی جوان راهی این رقابت‏ها شده بود و همین موضوعی بود که برای توجیه عنوان کسب شده و نقطه قوت نایب‏قهرمانی تیم ملی کشورمان با کسب یک مدال طلا، یک نشان نقره و سه برنز مورد توجه قرار گرفت، حال آنکه این نخستین بار نیز نبود که ایران با ترکیبی جوان راهی این رویداد می‏شد و یک سکو پایین‏تر از عنوان قهرمانی جهان می‏ایستد.

اگرچه نتایج مسابقات قهرمانی جهان 2007 غیرقابل هضم بود و برخی ناکارشناسان نتایج این دوره را با دوره پیشین مقایسه می‏کنند اما اگر قرار باشد معیار جوانگرایی را در نظر گرفت مسابقات قهرمانی جهان 2003 آلمان بهترین دوره برای قیاس است که ایران توانست نایب‏قهرمانی را با اقتدار به دست آورد و البته این موفقیت را با تکیه بر ترکیب جوان رقم بزند.

در این دوره از رقابت‏ها ایران با کسب دو نشان زرین یوسف کرمی و مرتضی رستمی، دو مدال نقره بهزاد خداداد و هادی ساعی و و گردن‏آویز برنز امید غلامزاده در شرایطی نایب‏قهرمان جهان شد که ملی‏پوشان ایران متوسط سنی‏شان اختلاف چندانی با نفرات اعزامی به این دوره را نداشت، حال آنکه بهترین و قدرتمندترین نایب‎‏قهرمانی ایران را رقم زدند که فاصله‏ای اندک با قهرمانی داشت. بنابر این قهرمانی با جوانگرایی نیز بار اول نیست که به وقوع پیوسته است و پیش از این با نتایجی به مراتب درخشان‏تر این اتفاق محقق شده است.

پس از آن در مسابقات قهرمانی جهان اسپانیا 2005، در پیکارهای قهرمانی جهان چین 2007 و در رویداد جهان دانمارک همواره افت نسبت به نتایج مطلوب حاصله در آن دوره مشاهده شده و این دوره نیز اگرچه نسبت به دو سال قبل نتایج بهتری رقم خورد اما در مجموع اتفاق خاصی به وقوع نپیوسته و ایران حتی موفق نشده نتایجی که 6 سال پیس  با ترکیب جوان رقم زده، این بار با ترکیب جوان دیگر تکرار نماید.

نکته جالب‏تری که در حاشیه قرار داده شد، جوانگرایی سایر قدرت‏های تکواندو جهان در این رویداد بود و به عنوان نمونه عنوان شد، کره‏ جدی‏ترین رقیب ایران تمامی چهره‏های کارکشته و پرسابقه‏شان را در ترکیب خود قرار نداده بود و این روالی است که بسیاری از کشورها پس از المپیک برای بازسازی ترکیب تیم ملی‏شان و فرصت دادن به چهره‏های کم‏تجربه‏تر به کار می‏گیرند و بر این اساس قاعده جوانگرایی برای سایرین نیز صادق بوده و به واقع جوانان ایران با تمام توان قدرت‏های تکواندو جهان رو در رو نشده‏اند.

حال اگر به این مسائل قرعه‏های ساده و کشورهای گمنامی که حتی در برخی اوزان تا پای فینال به بازیکنان ایران برخوردند نیز محاسبه کرد، آیا ذوق‏زدگی از درجازدگی تکواندو ایران و تکرار همان عنوانی که ده سال پیش نیز در اختیار داشتیم و شش سال پیش با جوانگرایی حفظ کرده‏ بودیم، یک امر قابل قبول است؟ آیا نباید کارشناسان و رسانه‏ها به القائات توجه نکرده و با بررسی مستندات و سوابق موقعیت تکواندو ایران را بررسی کنند.

حقیقتاً چه دلیلی جز ناکامی برخی رشته‏ها، به تشویق و تمجید و پیام‏های متعدد تبریک به واسطه این نایب‏قهرمانی تکراری منجر شده است؟ آیا در صورتی که تکواندو ایران ده سال دیگر نیز در همین نقطه بایستاد و به نایب‏قهرمانی با یک مدال کمتر یا بیشتر دلخوش باشد، موفق بوده است؟ آیا در این رشته المپیکی که دیگر داوری‏ها نیز قابلیت اعمال نفوذ را به حداقل رسانده، نباید با تغییر تفکر حاکم بر این مجموعه در پی قهرمانی جهان بود و خودباوری را با اصلاحات به این حوزه برای تاریخ‏سازی تزریق کرد؟

این در حالی است که در تکواندو بانوان نمود عینی سقوط با حذف تمامی نمایندگان ایران همچون سایر ادوار و همچنین افت جدید در رده‏بندی مشهودتر بوده است اما برخی جریان‏سازی‏های رسانه‏ای به سمتی حرکت کردند که ناکامی هوگوپوشان زن اعزامی ایران در بطن اخبار قرار نگیرد و چهره یک تیم پیروز از نمایندگان اعزامی کشورمان به معرض نمایش گذاشته شود.

این سبک اطلاع‏رسانی که انگیزه‏های مشخصی در پس آن نهفته است، خود نوعی خیانت به تکواندو است، چرا که با سرپوش گذاشتن بر ضعف‏های این رشته عملاً به وسعت بخشیده شدن به این نقاط ضعف کمک کرده می‏شود و چنین تصور می‏شود که واقعاً ایران موفق بوده و باید از نایب‏قهرمانی تکراری به عنوان یک اتفاق بزرگ در ورزش ایران یاد کرد.