مردم ایران در انتظار پایان درجازدن

نود؛ تكواندو ايران براي نخستين بار در سال 1975 در دومين دوره رقابت هاي جهاني به ميزباني سئول كره جنوبي شركت كرد كه تنها مدال برنز حسين ربيع زاده ثمره آن بود. به دنبال آن ايران سه دوره در پيكارهاي جهاني حضور نيافت؛ تا اينكه در سال 1983 به ميزباني كپنهاك دانمارك با تك مدال برنز نادر خدامرادي به كارش در ششمين دوره مسابقات جهاني ادامه داد.

در سال 1985 هفتمين دوره اين رقابت ها به ميزباني دوباره سئول كره جنوبي برگزار شد كه حسن زاهدي و فيصل دانش به ترتيب يك مدال نقره و يك برنز براي ايران بدست آوردند تا ايران رده هشتم جهان را به خود اختصاص دهد. تيم ايران كه در هشتمين دوره مسابقات قهرماني جهان حضور نداشت، سال 1989در سئول كره جنوبي تا رده چهارم جدول رده بندي بالا آمد. فرزاد زرخش، حسن زاهدي و فريبرز دانش در اين ميدان سه مدال برنز بدست آوردند.

آتن يونان در سال 1991 ميزباني دهمين دوره اين رقابت ها را برعهده داشت كه سهم ايران از اين ميدان سخت تنها مدال برنز سيروس رضايي بود. تيم ايران كه در يازدهمين دوره نيز شركت نداشت تا به امسال در تمامي پيكارهاي جهاني به طور مرتب شركت كرده است. تكواندوكاران سال 1995 در مانيل فيليپين، از سوي مهرداد ميرركني به مدال نقره رسيد و بيژن مقانلو و فريبرز عسگري به 2 برنز دست يافتند. در آن سال تيم ايران رده پنجم جدول رده بندي را بدست آورد. سيزدهمين دوره مسابقات جهاني سال 1997 به ميزباني هنگ كنگ برگزار شد كه طي آن مهدي بي باك و حسن اصلاني برسكوي دوم ايستادند و مجيد افلاكي برنز گرفت.

سال 1999 كانادا ميزباني چهاردهمين دوره مسابقات جهاني را برعهده داشت كه طي آن تيم ايران نخستين مدال طلاي خود در عرصه جهاني را بدست آورد. هادي ساعي و مجيد افلاكي طلسم ايستادن بر سكوي قهرماني را در اين ميدان بزرگ شكستند تا ايران براي اولين بار نايب قهرماني جهان را تجربه كند و به يكي از قطب هاي اصلي تكواندو بدل شود.

بهزاد خداداد در پانزدهمين دوره اين رقابت ها كه سال 2001 در ججو كره جنوبي انجام شد، يك طلاي ديگر را به نام ايران ثبت كرد و هادي افشار بر سكوي دوم ايستاد. ايران در آن سال با يك پله سقوط سوم شد. شانزدهمين دوره مسابقات جهاني به ميزباني گارميش باخ آلمان، پرمدال‌ترين سال براي ايران بود. يوسف كرمي و مرتضي رستمي 2 طلا، هادي ساعي و بهزاد خداداد 2 نقره و اميد غلامزاده يك برنز بدست آوردند تا سكوي نايب قهرماني بار ديگر زير پاي ايران قرار گيرد. روند نايب قرماني ايران در مسابقات جهاني 2005 مادريد اسپانيا ادامه يافت.

هادي ساعي دومين مدال طلاي جهاني خود را در آن سال به خود اختصاص داد. فيض اله نفجم، بهزاد خداداد و علي تاجيك سه نقره كسب كردند و يوسف كرمي بر سكوي سوم ايستاد. تيم ايران كه در چهار دوره آخر بدون مدال طلا، مسابقات جهاني را ترك نكرده بود، سال 2007 در هجدهمين دوره اين پيكارها به ميزباني چين از كسب مدال طلا ناكام ماند. در اين مبارزات اتفاقات جالبي افتاد و بسياري از كشورهاي بي نام و نشان مثل مالي، كرواسي و كوبا به مدال طلا دست يافتند. اميدغلامزاده و مرتضي رستمي از ايران مدال نقره و هادي ساعي برنز گرفت. اگر رده بندي تيم ها با احتساب امتيازات انجام نمي شد؛ شايد ايران به جاي نايب قهرماني در رده هاي پايين تر ايستاده بود.

سهم ايران از رقابت هاي جهاني در اين سال ها كسب 31 مدال رنگارنگ، 4 عنوان نايب قهرماني و يك مقام سومي بود. بيشترين مدال براي ايران(2 طلا، 2 نقره و يك برنز) در سال 2003 در مسابقات گارميش باخ آلمان بدست آمد اما از اینها که بگذریم، تيم ملي تكواندو با چهره‌اي متفاوت که شباهت‏های فراوانی به مسابقات آسیایی دارد که ایران قهرمانی در آن را رقم زد، این بار با این توقع پای در میدان خواهد گذاشت که قهرمانی جهان را از آن خود سازد و به درجا زدن در جایگاه نایب‏قهرمانی پایان دهد. مي‌كوشد شگفتي آسيايي چين در سال 2008 را تكرار كرده و بار ديگر بر سيطره كره‌اي‌ها اين بار در عرصه جهاني خاتمه دهد و توقع مردم ایران که صعود یک پله‏ای و قهرمانی جهان است را محقق سازد.

تكواندوكاران جوان ایران با هدايت رضا مهماندوست توانستند قهرمانی آسیا و رقیب سنتی ایران یعنی کره جنوبی را شكست دهند تا قهرمانی جهان نیز در دسترش قرار گیرد اما واقعیت آن است که نحوه مدیریت تیم ملی از قبل المپیک تاکنون با نقدهایی همراه بوده که تحقق این مسئله را در سایه تردید فرو برده است و باعث شده تیم ایران در حالی بامداد جمعه راهي كپنهاك دانمارك شود که برخی کارشناسان ترجیح دهند در عوض پیش‏بینی قهرمانی تیم ایران، حتی در خصوص نایب‏قهرمانی نیز سخنی بر زبان نیاورند و تا چهارشنبه آينده که در نوزدهمين دوره مسابقات قهرماني جهان آغاز خواهد شد و هوگوپوشان ایران راند به راند تا قهرمانی جهان خواهند جنگید، سکوت پیشه کند.

در اين سال ها ایران یک قهرمانی جام جهانی را از آن خود ساخته اما سطح و فضای جام جهانی به هیچ عنوان با مسابقات قهرمانی جهان قابل قیاس نیست و به همین دلیل به رئیس فدراسیون در مناظره رادیویی که داشتم تاکید کردم عیار تکواندو ایران در آذربایجان مشخص نشده و در دانمارک معمول می‏شود، چند مرده حلاجید.

از زمانی که هوگوي الكترونيكي در تكواندو به كار گرفته شده است، كره ديگر مانند گذشته نمي تواند برتر مطلق ميادين مختلف باشد؛ چراكه دست داوران از حمايت اين كشور تا حدود زيادي كوتاه شده است و البته هیچ تیمی از جمله ایران نیز دیگر نمی‏تواند شکست‏هایش را به گردن قضاوت‏ها بگذارد و همین امر قدری کار را دشوار ساخته است تا بهانه‏ها به حداقل برسد و بهای مدال‏آوری بیش از پیش افزایش یابد.

رشد اروپایی‏ها قطعاً برای ایران دردسرساز خواهد شد و شاید آذربایجان و ترکیه حتی خطرناک‏تر از کره جنوبی ظاهر شوند که در این شرایط قطعاً تجربه چهره‏های همچون مهدی بی‏باک، مرتضی رستمی وبهزاد خداداد به فریادمان می‏رسید اما حالا که آنها را نداریم، چاره‏ای نیست، جز آنکه دعا کنیم، جوانگرایی فدراسیون تکواندو بی‏هدف نبوده باشد و جایگزین بتوانند کاری کنند.