این بوکس هیچ چیز ندار!

خبر کوتاه بود اما آنقدر دردناک به نظر می‏رسید که نتوان به سادگی از کنارش گذشت. در نگاه نخست شاید برای بنده که خود را عضوی از آن خانواده می‏یافت، دردآور می‏نمود اما با قدری تامل دریافتم که برای عموم نیز بوکس تا حدودی مورد توجه قرار می‏گرد و اینچنین نیست که مردم کاملاً بر آنچه در این رشته می‎‏گذرد بی‏تفاوت باشند. سرانجام «مرتضي سپه‌وند» از كارش اخراج شد!

به خبرنگار ورزشی تابناک؛ مرتضي سپه‌وند که بارها در خصوص وضعیت شغلی‏اش گلایه کرده بود و از کار شبانه‏اش برای گذراندن ایام و تمرین صبحگاهی برای حضور در تیم ملی سخن به میان آورده بود، سرانجام از محل کارش که یکی از بخش‌هاي شركت ملی نفت بود اخراج شد تا تنها بوكسور کاربلد سبک‏وزن کشورمان تيم ملي بزرگسالان را نیز از دست رفته ببنیم.

پرافتخارترين بوكسور ايران در ادوار بازي‌هاي المپيك که با راه‌يابي به جمع 8 نفر پاياني بهترين عملكرد را در ميان بوكسورهاي ايران از خود به يادگار گذاشته بود، هنگامی که روز دوشنبه براي پيگيري نامه اشتغالش در شركت نفت با مسوولان نهاد رياست جمهوري در تماس بود، متوجه شد كه يك سال است از كارش اخراج شده است و خودش خبر ندارد! پاداشی که به او برای مشت خوردن در اردوهای سنگین و طاقت‏فرسای تیم ملی اهداء شد تا دیروز این واقعه آنقدر برایش سنگین تمام شد که او به دشواری بتواند صحبت کند.

روز دوشنبه براي پيگيري نامه اشتغال به كارم با يكي از مسئولين دفتر مشايي در نهاد رياست جمهوري تماس گرفتم كه وي در جواب نامه‌ من گفت: شما به دليل يك سال غيبت و حضور نداشتن در كار، از كارتان اخراج شده‌ايد. پس از اين گفته، بسيار متعجب شدم چرا كه در اين مدت من به طور كامل در اردوهاي تيم ملي براي بازي‌هاي المپيك پكن، مسابقه‌هاي قهرماني آسيا و مسابقه‌هاي جهاني بودم و هيچ‌گاه بدون هماهنگي ميان فدراسيون و محل كارم آنجا را ترك نكردم. به هرحال اين شايد پاداش خدمت در تيم ملي است كه ملي‌پوشي پس از يك سال متوجه شود از كار اخراج شده است.

سپه‌وند با اشاره به سابقه 12 ساله‌اش در تيم ملي بوكس گفت: در اين مدت از همه چيز خود مايه گذاشته‌ام. خانواده‌ام،‌ جواني‌ام و احساساتم اما، نمي‌دانم كه چرا با يك ملي‌پوش اين طور برخورد مي‌كنند و راه امرار معاش او را مي‌بندند. طبق قانون بايد براي ملي‌پوشان كه در خدمت وطن هستند، تسهيلاتي در نظر گرفته شود اما، نمي‌دانم چرا اين تسهيلات تنها براي عده‌ معدودي از ورزشكاران شامل مي‌شود و شامل من نمي‌شود.

حدود 5 سال است كه در اين بخش شركت نفت كار مي‌كردم اما، هيچ گاه بدون اجازه آنها جايي نمي‌رفتم اگر جايي هم مي‌رفتم فدراسيون بوكس قبلا با آنها هماهنگ كرده بود با اين حال نمي‌دانم كه چرا به يك باره مرا از كار اخراج مي‌كنند. دو سال پيش و پيش از بازي‌هاي المپيك ناطق نوري رييس فدراسيون بوكس قول داده بود كه بلافاصله پس از بازگشت از المپيك شرايط كارم در شركت نفت را درست كند اما پس از دو سال نه تنها اين مشكل حل نشد بلكه بدتر هم شد. مسوولان فدراسيون تنها چيزي كه به من مي‌گويند اين است كه برو تمرين كن كارت درست مي‌شود اما متاسفانه با حلوا حلوا كردن دهان شيرين نمي‌شود.

حرف‏های سپهوند مثل خنجری بر دل هر دلسوز ورزش با زخمی است که سوزش آن برای اهالی بوکس دو چندان می‏نماید. در فدراسیونی که احمد ناطق‏نوری ریاست می‏کند، مشتزنی که سنبل ایران در رینگ المپیک پکن بوده، دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد و نان دانی‏اش نیزی قطع شده است.

این نقطه زمانی، وقت ناامیدی از رینگ بوکس است؛ زمانی که هیچ پدری اجازه نخواهد داد پسرش داخل رینگ برود، چرا که برای قهرمان بوکس کسی تره هم خورد نمی‏کند اما برای فوتبالیست‏هایی که برخی از آنها هنوز حرف زدن را به شیوه استاندارد(!) نیاموخته‏اند، رقم‏های چند صدمیلیونی جا به جا می‏شود.

نگارنده به شخصه توصیه می‏کند، بوکسورها نیز رشته ورزشی‏شان را به سایر رشته‏های رزمی که قهرمانانشان روی تبق این سو و آن شو می‏روندف گرایش پیدا کنند و به خانواده‏ها نیز توصیه می‏کنم، در صد قدمی رینگ بوکس ظاهر نشوند. این بوکس هیچ چیز جز صورت‏های متورم و یک عشق ندارد؛ چیزی که صد سال پیش موتور محرک بوکس ایران بود و هنوز هم هست!