مازیار ناظمی و رسانه سالاری ورزشی

مازیار ناظمی در آخرین یادداشتش در وبلاگش نوشت؛ شاید کمتر بدانید که ایران در مقام تعدد مطبوعات یومیه ورزشی در دنیا اگر مقام نخست را نداشته باشد ، حداقل جزو پنج کشور نخست! جهان در زمینه دادن مجوز به انتشار مطبوعات ورزشی است، جالبه که بازهم بدانید کشورهایی پیشرویی در ورزش مثل آلمان، فرانسه و ایتالیا، تعداد نشریات روزانه ورزشی آنها گاهی به پنج تا هم نمی رسد.

البته حالا که در مقام مقایسه هستیم باید بگوییم مهمترین تفاوت نشریات ورزشی ما با آنها در سطح و عمق است، یعنی ما هرچه در سطح گسترده ایم (تعدد نشریه) آنها در عمق گسترش داده اند (تیراژ) مثلا روزنامه گازتا دلا اسپورت (و اینجا) با یک میلیون تیراژ روزانه ، مخاطبان زیادی را در سراسر جهان پوشش میدهد.

در حالیکه تیراژ روزنامه های ورزشی ما (بعد جهانی آن بماند) در بهترین حالت ان به 30 یا 40 هزار نسخه در روز هم نمی رسد. شاید ذکر این نکته هم ضروری باشد که کشورهای غربی عمدتا، اگر در تعدد انتشار روزنامه های یومیه ورزشی در مقام پایین تری قرار میگیرند، ولی در قسمت تولید و نشر مجلات تخصصی در رشته های مختلف ورزشی بسیار بسیار جلوتر از ما هستند .... تمام این مسایل را گفتم تا به دلیل اصلی تعدد نشریات ورزشی در سپهر اطلاع رسانی ورزش ایران برسم، معضلی بنام رسانه سالاری ورزشی.

هرچند رسانه ها (به معنای عام) رکن چهارم دموکراسی (حکومت مردم) هستند ولی در بسیاری از موارد می توانند اسباب تضعیف این بخش را فراهم کنند تا جایی که به جای خدمت به جامعه ، نوعی حکومت در سایه تشکیل بدهند و نظامی را بر تصمیم گیران تحمیل کنند که با منفعل کردن آنها، مدیران افرادی شوند که صرفا به دستورات و جریان سازیهای رسانه ها گردن می گذارند. رواج این شیوه به زعم من، حقوق شهروندان را ضایع میکند و فرصت طرح دیدگاههایشان را از آنها می گیرد.

تصورم بر این است که در ورزش ایران هم اکنون بخشی از مطبوعات ورزشی، صدای برتر و قدرتمند جامعه شده اند و در حقیقت نوعی الیگارشی ( تصمیم گیری یک گروه با نفوذ ) رسانه ای بر اساس منافع سودانگارانه، حاکمیت پیدا کرده است.

این وضع صرفا متعلق به امروز نیست، از حدود اوایل دهه هفتاد شمسی، در برهه های مختلف، تاثیر مطبوعات ورزشی را نه در مقام چشمان ناظر افکار عمومی بلکه در نقشی زیر پوستی تر، به عنوان عاملی برای جلوگیری از انتشار حقایق و مسدود کردن فضا برای گفت و گوی های استدلالی و خلاق شاهد بودیم.

این وضع به قدری روشن است که با یک بررسی ساده از آرشیو برخی نشریات ورزشی می توان به موارد مهمی از تاثیر برخی مطبوعات ورزشی در شکل بندی اذهان ورزش دوستان در مقاطع زمانی مختلف و تعیین چار چوب های تصمیم گیری مورد نظرشان برای مسئولان و مدیران ورزش ایران در طول سالهای گذشته رسید.

امید که در دور جدید حضور مدیران ورزشی منشا این رسانه سالاری ورزشی شناخته و تصمیمات مسئولان بر اساس تدبیر و نیاز ورزش گرفته شود تا تاثیرپذیری از جریان سازیهای برخی رسانه های ورزشی.