آيا رژیم اسرائيل ارزش اين همه هزينه كردن را دارد؟

استقبال كشورهاي جهان منجمله اتحاديه اروپا از روند رو به رشد همكاري هاي فيمابين ايران و آژانس بين المللي انرژي اتمي، عدم كوچكترين موضع گيري از سوي وزير انرژي آمريكا بر عليه ايران در طول سخنراني نسبتاً‌ طولاني وي در نشست اخير كنفرانس عمومي آژانس بين المللي انرژي اتمي، استقبال دهها كشور منجمله شخص آقاي البرادعي از ابتكار موسوم به آغاز گفتگوهاي دو جانبه و بدون پيش شرط ميان آمريكا و جمهوري اسلامي ايران و موارد ديگر از اين دست در مجموع فضاي مناسبي را براي آغاز دور جديدي از گفتگوهاي اميدوار كننده ميان ايران با 1+5 را رقم زده بود. فضايي كه به مذاق اسرائيلی ها خوش نيامده و در حقيقت با سياستهاي امنيتي آنها در تناقض بود.

گواه اين ادعا عصبانيت شديد مديركل كميسیون انرژي اتمي اسرائيل در نشست كنفرانس عمومي آژانس بين المللي انرژي اتمي در وين بود. وي آشكارآ ايران را به فريب دادن جامعه بين الملل و پيگيري منظم برنامه هاي تاسيسات هسته اي متهم نموده و سعي كرد تا افكار اعضاي آژانس كه متاثر از جنايات اخير صهيونيستها در غزه بر ضد اسرائيل بود را به سمت ايران سوق دهد. علي ايحال اين سخنان و استدلال ها نتيجه معكوسي داشته و منجر به محكوميت صريح اقدامات فرا قانوني اسرائيل خصوصاً به دليل تداوم قانون شكني در نپيوستن به "NPT"و بالطبع عدم شكل گيري منطقه عاري از سلاح هسته اي در خاورميانه و همچنين تصويب قطعنامه اي مستقلي در محكوميت توانمندي هاي هسته اي اسرائيل، شد.

علاوه بر موارد فوق انتشار خبر گروه تحقيق سازمان ملل در مورد قطعي بودن وقوع جنايات جنگي و جنايت عليه بشريت از سوي صهيونيست ها در غزه و همچنين لو رفتن خبر قاچاق اعضاي بدن از سوي آنها توسط نشريات سوئدي در مجموع احساسات ضد اسرائيلي در جامعه جهاني را تقويت نموده و وضعيتي را رقم زد كه با توجه به قريب الوقوع بودن مذاكرات اوباما با زوج نتانياهو - محمود عباس در واشنگتن و همچنين برنامه هاي از پيش تنظيم شده در اعلام رسمي مواضع اسرائيل در خصوص عدم موجوديت مرزهاي 1967 و همچنين پايتختي قدس براي فلسطينيان از سوي نتانياهو در مجمع عمومي سازمان ملل متحد، قطعاً خوشايند اسرائيل نبود. در اين فضا كه لزوم ايجاد شوكي رواني و همچنين طراحي سناريوي جديدي با هدف انحراف افكار عمومي احساس مي شد، بزرگ نمايي موضوع هسته اي ايران بار ديگر در دستور كار قرار گرفت. سناريوي جديد با مديريت نامحسوس سران اسرائيل و ميانداري آمريكا و چند كشور مشخص غربي به مورد اجرا درآمده و نتيجه اين اقدامات در تناقض سياست هاي اعلامي و اقدامي اوباما به ثمر نشست. بعبارت ديگر جامعه جهاني براي اولين شاهد سخنراني اوباما به سبك جرج بوش و تفكرات فسيل شده جان بولتون بر عليه ايران، بود.
 
علي ايحال در فضاي متاثر از شوك وارده، نه تنها نسبت به تصميمات متخذه از سوي مثلث نتانياهو – محمود عباس - اوباما بر عليه ملت فلسطين اعتراضي نشد بلكه عليرغم اعلام صريح نتانياهو مبني بر عدم شناسايي مرزهاي 1967 و همچنين پايتختي قدس براي فلسطينيان در صحن مجمع عمومي سازمان ملل متحد و قلم بطلان كشيدن به آمال و آرزوهاي اعراب در مرزبندي مناطق جولان، سينا و ... عملاً‌ هيچ گونه اقدامي براي محكوميت اين اظهارات را شاهد نبوديم.

امروز در قرن بيست و يكم يعني عصر انفجار اطلاعات، منافع اقتصادي بي بديل برخاسته از دستيابي به فن آوري صلح آميز هسته اي و هجمه نانوشته كشورهاي مشخص و صاحب اين فن آوري در تداوم انحصار و وارد نشدن احدي (منجمله ايران) به اين حوزه ، بر كسي پوشيده نيست. اين همه در حالي است كه كشورهاي غربي هفته گذشته با تصويب قطعنامه جديدي در شوراي امنيت بار ديگر بر شناسايي مجدد حق كشورها در برخورداري از منافع NPT و همچنين ملزم بودن ايشان در حل و فصل اختلافات خود به روشهاي مسالمت آميز، اصرار داشتند.

نهايتاً اينكه تداوم تهديد كشوري مانند ايران كه قدمت عدم تجاوزش به خاك احدي از كشورها با قدمت اعلام استقلال كشور آمريكا برابري مي كند، بنا به دلايل زير كماكان ناكارآمد و البته براي هر دو طرف پرهزينه، خواهد بود.
 
الف- بايد بپذيريم كه سير شكل گيري و ارسال پرونده ايران به شوراي امنيت عادي نبوده و آمريكا با بكارگيري زور و ارائه تفسير موسع از تهديد صلح و امنيت بين المللي از يك سو و تحت فشار قرار دادن مديركل و سيستم بازرسي آژانس از سوي ديگر، به اين موهم دست يافت. اين در حالي است كه عليرغم تصويب قطعنامه ها و ماده 25 منشور ملل متحد مبني بر لزوم اطاعت از آن، روابط اقتصادي و سياسي ايران با اعضاي جامعه بين الملل هرگز رو به افول نگذاشته و في الواقع قطعنامه هاي شوراي امنيت به درستي به مورد اجرا در نيامده است. دليل اين امر عدم شكل گيري اصل رضايت بعنوان پيش شرط قطعي در معتبر بودن هر گونه مصوبه خصوصاً قطعنامه هاي شوراي امنيت از يك سو و منطبق نبودن قطعنامه هاي صادره با اصول و موازين مورد توجه منشور خصوصاً لزوم رعايت عدالت و انصاف، از سوي ديگر است. به همين دليل سريعترين راه براي قرار گرفتن در مسير حل و فصل موضوع هسته اي ايران را مي بايست در قالب تصويب قطعنامه ديگري از سوي شوراي امنيت اين بار نه براي وضع تحريمهاي جديد بلكه با هدف بازگرداندن پرونده به آژانس بين المللي انرژي اتمي، جستجو كرد.

ب- عملكرد جمهوري اسلامي ايران در امر مبارزه با تروريسم و همراهي با قطعنامه 1540 شوراي امنيت، تلاشهاي بي شائبه اين كشور براي ايجاد صلح و ثبات در منطقه حساس خاورميانه خصوصاً در كشورهاي عراق و افغانستان، همراهي با جامعه جهاني در شكل گيري سند مذاكراتي كنفرانس خلع سلاح در سال 2009 خصوصاً موضوع كنترل مواد شكاف پذير براي بكارگيري در تسليحات هسته اي (مصوبات كنفرانس فوق اجماعي بوده و همه اعضاي اصطلاحاً از حق وتو برخوردارند)، پيش قراولي از سال 1974 و همراهي همه جانبه با ديگر كشورهاي منطقه در شكل گيري منطقه عاري از تسليحات هسته اي در خاورميانه... جملگي مصاديق پايبندي عملي و تعهد آور جمهوري اسلامي ايران به اصول و موازين بين المللي در راه استفاده صلح آميز و نه نظامي از دانش هسته اي محسوب مي شوند.

ج- با توجه به اينكه عملكرد و مقاومت ملت و دولت ايران طي 8 سال جنگ تحميلي و دهها سال تحريم ، واقعيتهاي منبعث از شعور و اراده اين ملت را بارها به جهانيان مخابره كرده شايسته است در ميدان جديد و جنگ تبليغاتي براه افتاده از سوي رسانه هاي مشخص، گروه 1+ 5 گيرنده هاي خود را نه با آنتن هاي جاسوسان اسرائيلي و يا اعضاي تروريستي سازمان مجاهدين، بلكه با واقعيتهايي چون احترام به سيستم بازرسي آژانس و عبور جمهوري اسلامي ايران از تمامي مرزهاي حساس دانش هسته اي، تنظيم نمايند. در غير اينصورت اشتباه در محاسبات اجتناب ناپذير بوده شده و مسئوليت ناشي از عواقب غير قابل پيش بيني بر دوش متمردين از واقعيات خواهد بود.

به راستي با در نظر گرفتن سرجمع هزينه هاي جاني و مالي وارده بر جهان در طول 6 دهه كذشته (از زمان اشغال فلسطين و تشكيل دولت اسرائيل) و هزينه هاي شگرف و غير قابل محاسبه ديگري چون نضج تروريسم در جهان، آيا وقت آن نرسيده كه 1+ 5 در سياست گذاري خود به جاي طناب فرسوده اسرائيل، به ريسمان ديگري چنگ زنند؟ آيا اسرائيل ارزش اين همه هزينه كردن را دارد؟

دکتر عرفان آراسته پژوهشگر