نيم نگاهي به آينده استقلال و پرسپوليس
تغيير مديرعامل در پرسپوليس و استقلال حرف روز است. انصاري فرد بازي مديريت را در پرسپوليس باخته و واعظ آشتياني پس از آنکه قائم مقام سازمان تربيت بدني شده، دو شغله بودنش شايد پذيرفته نشود و باشگاه استقلال را ترک کند.
به نوشته قدس؛ دوباره پرسپوليس و استقلال و دوباره تغيير مديرعامل. اما اين بار در اين تغييرات، سازمان تربيت بدني دنبال چيست؟ آيا براي پرسپوليس دنبال مديرعاملي هستند که بتواند در اين مقطع بحران را پشت سر بگذارد؟ آيا براي استقلال، مديرعاملي را جانشين آشتياني مي کند که بتواند سناريوي مديرعامل قبلي را ادامه دهد و با آشتياني افکاري متفاوت نداشته باشد؟
اين سهل انگارانه ترين نگاه است و اگر بر اساس اين معيارها- گذر پرسپوليس از بحران درنتيجه گيري و به دام بحران نيفتادن استقلال- مديران جديدي براي پرسپوليس و استقلال انتصاب شوند، نشان مي دهد که سازمان تربيت بدني همچنان برنامه ويژه اي براي اين دو تيم ندارد. آنها حتماً همچنان دولتي به کار خود ادامه مي دهند و هيچ اتفاق تازه اي رخ نمي دهد. هدف موفقيت نسبي استقلال و پرسپوليس، اين دو تيم محبوب دولتي در آغاز کار رئيس جديد سازمان تربيت بدني است، هدفي که هميشه رؤساي سازمان آن را مهم مي پندارند.
درباره استقلال و پرسپوليس اگر سازمان تربيت بدني به خصوصي سازي فکر مي کرد، اگر تحولي در شيوه اداره اين دو تيم را مي خواست. اين روزها که به دو بهانه متفاوت، اين دو تيم به تغيير مديرعامل نياز دارند، معيارهاي انتخاب مدير عامل جديد تغيير مي يافت و مديراني برگزيده مي شدند که توان اجراي پروژه خصوصي سازي در استقلال و پرسپوليس را داشته باشند، مديراني با نگاه اقتصادي و با شناخت عميق از اقتصاد در ورزش.
اما مثلاً در پرسپوليس، سازمان در حال گزينش مديرعاملي است که حضورش احتمالاً بتواند تماشاگران را در اين مقطع آرام کند. انتخاب مديرعامل براي استقلال و پرسپوليس هميشه بر اساس مصلحت انديشي هاي مقطعي بوده و با اين مصلحت انديشي ها هيچ گاه مدير برجسته اي که بتواند تأثيري جدي و عميق بر کار استقلال و پرسپوليس بگذارد، يافت نمي شود. تفاوت چنداني بين مديراني که در ساليان سال در استقلال و پرسپوليس مديريت کرده اند، ديده نمي شود. کيفيت مديريت آنها چندان متفاوت نيست و فقط در ريزه کاري ها تفاوتهايي دارند.
آنها مي آيند و مي روند و قرار نيست کار ويژه اي انجام دهند، استقلال و پرسپوليس بايد با همين سيستم در فوتبال دولتي اداره شوند، چه با فتح ا... زاده، چه با نجف نژاد يا دوباره فتح ا...زاده و چه با آشتياني، چه با غمخوار، چه با کاشاني، چه با مصطفوي و چه با انصاري فردها.
آنها فاصله شگفت انگيزي در کيفيت مديريت با يکديگر ندارند و هدف از حضورشان نيز فقط گذراندن روزها در استقلال و پرسپوليس است و اين روزها اگر روزهاي خوبي باشد، عمر مديريت آنها افزايش مي يابد.
انتخاب مديراني از اين دست در اين مقطع براي استقلال و پرسپوليس، دوباره يادآوري مي کند که در استقلال و پرسپوليس اتفاقي تازه شکل نمي گيرد. همچنان مديراني در استقلال و پرسپوليس فعاليت مي کنند که فقط در سيستم دولتي فوتبال مي توانند مدير باشند و يکي از مهمترين افتخارات چند تن از اين مديران، دريافت بيشتر بودجه هاي دولتي است.
مديراني که بودجه هاي کلان تري را مي توانند از دولت دريافت کنند، کارآمدتر به نظر مي رسند و اين نگاه حتي در رسانه هاي ورزشي رواج دارد.
قرار نيست هيچ کس حتي اولين گامها را به سوي خصوصي سازي بردارد و اين نکته آينده فوتبال ايران را تيره و تار جلوه مي دهد!
وقتي مطالبات تماشاگران و رسانه ها، مطالبات حداقلي است، سازمان ورزش هم در تغيير مديريت ها در باشگاه هاي دولتي فقط دنبال چند پيروزي بيشتر و چند نتيجه بهتر است. استقلال و پرسپوليس از فوتبال دولتي ايران نمي توانند آينده اي را براي خود متصور باشند.
موفقيت در ليگ قهرمانان آسيا براي اين پرتماشاگرترين تيمهاي ايراني به يک رؤيا تبديل شده است و ما همچنان در حال تغيير مديرعامل براي گذر از بحرانهاي مقطعي هستيم.
