از جواني دايي تا کارکشتگي ماچالا!
1 ) روز حذف تيم ملي عربستان از رقابتهاي مقدماتي جام جهاني پس از 5 دوره حضور متوالي اين تيم در مرحله نهايي اين تورنمنت، بي گمان در تاريخ فوتبال قاره ثبت خواهد شد. اين همه ماندگاري البته صرفاً به اين دليل نيست که سعودي ها سرانجام طعم گس سقوط را چشيدند و باخت را مزمزه کردند.
به نوشته قدس؛ راز اين پايايي حتي مربوط به اين مسأله مهم هم نمي شود که عربهاي رياض، به دست تيمي اوت شدند که تا همين هشت سال پيش، بازيکنانش غلام حلقه به گوش آنها بودند و پس از حذف ايران از مقدماتي جام جهاني در منامه به نفع ايشان، با پرچم عربستان برايشان رقص و پايکوبي کردند.
آنچه باعث مي شود نهم سپتامبر 2009 را روزي در ژرفاي تاريخ فوتبال آسيا بدانيم، اتفاقاتي است که در دو دقيقه پاياني ديدار عربستان و بحرين رخ داد؛ آنجا که ميزبان با فشار تماشاگرانش سرانجام در سومين دقيقه از وقتهاي اضافي نيمه دوم دروازه بحرين سمج را گشود تا به خيال خودش از حذف برهد و نيمه راه صعود به ژوهانسبورگ و کيپ تاون را بچشد، اما يک دقيقه بعد و ثانيه اي پيش از سوت پايان مسابقه، ضربه شست ديگري از بحريني ها خورد تا خنکاي بهشت، ظرف چند لحظه جايش را به هرم و حرارت دوزخ بدهد. بله، بحرين به يک قدمي نقطه فراز تاريخش و حضور در جام جهاني رسيد، چون پيري کارکشته و خبره، نظير «ميلان ماچالا» را روي نيمکت خود داشت.
2 ) روزهاي زيادي نمي گذرد. از نوروز 88 که تيم ملي ايران براي اولين بار در تاريخ، يک شکست تلخ خانگي برابر عربستان سعودي را تجربه کرد تا شامگاه چهارشنبه گذشته که پسيروي پرتغالي در برابر بحرين تازه مدعي زانو زد، روزهاي زيادي نمي گذرد. شباهت غريبي وجود دارد بين جدال عربستان با ايران و بازي اين تيم در مقابل بحرين؛ سناريوهايي شبيه هم با پاياني کاملاً برعکس!
اگر در تهران سعودي ها توانستند در واپسين دقايق مسابقه از شکست فرار کنند و پس از به تساوي کشيدن رقابت، به گل برتري نيز دست يابند، حضور تيزهوشانه بحريني ها در رياض سرنوشت متفاوتي را براي آنها رقم زد؛ چه اينکه تنها دقيقه اي بعد از نجات عربها از حذف؛ اين ستاره هاي بي نام و نشان ميهمان سرخپوش بودند که قافيه را نباختند و اميدوار و سختکوش، نتيجه بازي و چه بسا فهرست تيمهاي شرکت کننده در آفريقاي جنوبي را تغيير دادند. اين افتراق، بي شک ريشه در تفاوت روحيات و طرز تلقي علي دايي و ميلان ماچالا دارد.
درست همان زمان که سرمربي جوان و به تعبيري «در دام افتاده» ايراني بعد از گل عربستاني ها عنان اختيار از کف داده و روي نيمکت ميخکوب شده بود، ماچالاي پرتجربه و کهنه کار لب خط به تيمش روحيه داد تا بحريني ها ثانيه هايي پس از دريافت گلي که مي توانست «نابودگر» باشد، توپ را در ميانه ميدان بکارند، بازي را از سر بگيرند و به همان يک دقيقه باقي مانده براي تغيير سرنوشت شان حمله ببرند... آري! اين است تفاوت مربي با مربي!
3 ) مسابقات مقدماتي جام جهاني 2010 که هم اکنون در نقاط گوناگون جهان انجام مي شود، مملو از درسهاي ريز و درشتي است که سطح اول فوتبال جهان براي کشورهايي نظير ما به دنبال دارد. يکي از اين آموزه ها، آن است که با ستاره يا بي ستاره، اکنون نبض شکست و موفقيت يک تيم فوتبال، بيشتر از هر جاي ديگري روي «نيمکت» آن مي تپد.
بله، اين مهم است که شما در تيم تان سوپراستار داشته باشيد، مهمتر از آن، اين است که يک مربي کاربلد و انديشمند که از پس فوتبال شطرنج گونه امروز بربيايد، هدايت تيم شما را بر عهده داشته باشد. به آرژانتين و پرتغال نگاه کنيد؛ ليونل مسي و کريستيانو رونالدو- بهترين بازيکنان سه سال اخير فوتبال جهان به تأييد فيفا در آستانه حذف از جام جهاني قرار گرفته اند، چون تيم ملي کشورشان در چنگ مربيان ناکارآمدي مثل مارادونا و کوئيروز اسير شده.
اين، همان سرنوشتي است که براي فرانسه رقم مي خورد؛ جايي که ريمون دومنک، امثال آنري وريبري و آنکلا را به بازي گرفته است. در نقطه مقابل، همين تورنمنت نشان مان مي دهد چگونه يک مربي فکور مثال ميروسلاوبلاژويچ- هم او که از ايران رانده شد! - مي تواند امثال بوسني و هرزگويين را به يک قدمي جام جهاني برساند و يا فابيو کاپلوي مجرب- دومين سرمربي خارجي تاريخ تيم ملي انگلستان- گربه سياه اين سالهاي بريتانيا، يعني کرواسي را زير پا له کند!
4 ) دنياي مدرن فوتبال، امروز محفل انديشه گرايي و کار عقلاني است. تجربه و تخصص متاع ممتاز اين روزهاي فوتبال بين المللي هستند و خطاي ما که حالا بايد بنشينيم و براي بحرين کف بزنيم، از زماني شروع شد که بدون در نظر گرفتن اين همه، رداي مربيگري تيم ملي را بر تن دايي جوان و خام پوشانديم و خرمن را آتش زديم؛ اشتباهي که اين روزها نيز در حال تکرار شدن است...!
