پيرمردي با انرژي هسته اي

گفتگو با چيرو بلاژويچ يك تجربه استثنايي است. او ممكن است در هر دقيقه دست شما را بابت سوالي كه او را به هيجان آورده بفشارد و بابت هر سوال بد دست شما را رها كند.

به گزارش گل؛ چيرو چانه گرمي دارد و به شدت سرگرم كننده است. مردي كه درباره هر موضوعي نظري دارد و درباره توضيح دادن آن هيچ ملاحظه اي نمي كند.

او در بخشي از مصاحبه كارلوس پيلاردو سرمربي سابق آرژانتين كه حالا دستيار ديه گو مارادونا در جام جهاني است را به درد نخور خطاب مي كند و اصرار دارد كه سيستم 3-5-2 را او اختراع كرده است.


اميدواري لشكر شكست خورده
مصاحبه با بلاژويچ زماني آغاز مي شود كه او درباره تشويش ها و نگراني هايش مي گويد. بلاژويچ مي گويد در طول اين هفته نتوانسته بيش از ده دقيقه به خواب برود.

موضوع او موضوع صعود تيم كوچك بوسني به جام جهاني است. تيمي كه توانست تركيه را متوقف كند و در يك قدمي صعود به پلي آف قرار بگيرد. او با انرژي راديواكتيوش، اين ماموريت را در حالي به پايان رساند كه در ابتدا هيچ اميدي به بوسني نبود.


مربي، مربي و مربي
از هر كسي كه بپرسيد چطور تيم درجه دوم بوسني توانست از شرايط بحراني به مدعي حضور در جام جهاني تبديل شود، به شما از سرمربي اين تيم خواهد گفت. جالب اينكه خود بلاژويچ نيز چنين عقيده اي دارد. او با محبوبيت غيرعادي اش، با متوقف كردن تركيه جشني ملي در اين كشور به راه انداخت.

آخرين تمرين بوسني قبل از بازي تركيه سيصد تماشاگر داشت كه اين هرگز قبلا ديده نشده بود. اين سيصد نفر با هر حركتي چيرو را تشويق مي كردند.

او هميشه ورزشگاه را با شكافتن حلقه علاقه مندان ترك مي كند، امضا مي دهد،‌ با زنان شوخي مي كند و براي بچه ها شكلك درمي آورد. او در كار يك سياست مدار دگماتيك است و در برخوردهاي بيروني يك فرد توده گرا. كسي كه نتيجه كارش هميشه عاليست.


متحد كردن بوسني
بلاژويچ زماني به بوسني آمد كه مهوكوردو مربي محبوب تيم ملي با نوزده بازيكن تيم ملي را ترك و بازيهاي ملي را بايكوت كردند.

با اين حال اين مبارزه جوي 74 ساله متولد شهر ترانيك بوسني، آماده انجام غيرممكن ها بود. او بعد از آنكه مدت طولاني را در سوييس كروواسي و ايران گذراند به خانه برگشت.

بزرگترين تاثير او در تيم بوسني، متحد كردن بازيكنان بود. او به اختلافات بين مسلمانان و صربها پايان داد و تيمي يكدست را روانه ميادين كرد.


خاطرات بيليچ از استاد
بزرگترين دستاورد دوران فوتبالي او، هدايت تيم كرواسي تا پله سوم جام جهاني است. او در جام جهاني 1998 به عنوان بهترين مربي مسابقات برگزيده شد.

اسلاون بيليچ سرمربي تيم ملي كرواسي درباره بلاژويچ مي گويد: «من نمي گويم كه او مربي خوبي هست يا نه اما چيرو يك مربي ايده آل براي ما بود. او انگيزه هاي شما را به نحو عجيبي تحريك مي كند و با حرف هايش در رختكن خواب را از سر شما مي پراند و وقتي شما كارتان را انجام داديد حتي مي توانيد براي رفتن به كلوپ شبانه از او اجازه بگيريد.»


نابغه رواني
شايد بلاژويچ تاكتيسين برجسته اي نباشد و از حرف زدن درباره شيوه هاي رياضي فوتبال متنفر باشد اما بدون شك در انگيزه دادن نابغه است.

بيليچ مي گويد: «در رختكن او ناگهان شروع به صحبت مي كرد و مي گفت اين استوني لعنتي مثل برزيل قدرتمند است. شما در اين لحظه مي دانستيد كه او دروغ مي گويد و اين تيم هيچ ربطي به برزيل ندارد اما مي گفتيد بله! اين استوني لعنتي. بازي سختي در انتظار ماست. يا وقتي با آرژانتين بازي داشتيم او مي گفت آرژانتين تيم بدي نيست اما هيچ كدام از بازيكنانش در بهترين تيم هاي اروپا بازي نمي كنند! در اين لحظه بود كه همه به او خيره مي شديم و مي گفتيم اين لعنتي درباره چه صحبت مي كند؟ شايد برايتان عجيب باشد اما همه باور مي كرديم كه آرژانتين خيلي هم تيم مالي نيست!»


روزي كه آلمان را له كرديم
بلاژويچ يك خاطره ويژه از بازي آلمان دارد مسابقه اي كه بزرگترين پيروزي تاريخ كروواسي را شكل داد. او مي گويد: «تمام شب به تئوري هاي مربوط به غلبه به بازي آلمان فكر مي كردم. من يك مشكل بزرگ داشتم و آن اوليور بيرهوف بود. مهاجم آلمان كه هيچ كدام از بازيكنان ما توانايي بازي او را در آسمان نداشتند. نقشه من قطع پاس ها قبل از ارسال بود. من ماجراي مارشال رومل و مونت گومري را در ذهن داشتم. رومل استراتژيست بهتري بود اما وقتي به تانك هاي آلماني سوخت نرسيد، مونت گومري جنگ را برد. صبح آن روز توجمان رئيس جمهور كروواسي با من تماس گرفت و گفت : «چيرو بايد اين بازي را ببري.»

من به رختكن رفتم و دوباره تئوري ها را بالا و پايين كردم بعد ناگهان چشمم به خودم افتاد كه درآينه رنگ عجيبي پيدا كرده بودم. دقت كه كردم احساس كردم صورتم به رنگ سبز مي زند!

تئوري هاي من طولاني بود و هفت هشت دقيقه طول مي كشيد و سخت بود كه بازيكنان اين زمان را با دقت به من گوش كنند. من در ابتدا درباره تئوري حرف نزدم اما بازيكنان لحظه به لحظه بيشتر سبز رنگ مي شدند! بنابراين من سكوت را شكستم و شروع به توضيح دادن كردم.

ما بازيكنان خوبي داشتيم، شوكر، بوبان و بوكسيچ و... اما آلمان تيم بهتري بود... لحظه اي فكر كردم و ناگهان فرياد زدم:« لعنت به تئوري! شما بايد به زمين برويد و براي پرچم كرواسي بميريد و به ياد مردمي بازي كنيد كه باعث شدند اين پرچم زنده بماند...» بعد از نود دقيقه خبري از بيرهف نبود و ما سه هيچ بازي را برده بوديم!


به اميد جام جهاني
بلاژويچ اميدوار است بوسني امروز مثل كرواسي 11 سال پيش باشد. او در جام جهاني 75 ساله خواهد بود و البته يكي از محبوبترين ها.