تاسوعا، زمان ثبت وفاداری و شهامت یاران حسین (ع)

هوا گرم است و صحرا تشنه! آسمان هنوز به کاروانی می نگرد که چند روزی ست میهمان این صحرای تشنه شده است. هوا گرم است و تنها نُه روز از محرم گذشته است؛ نُه روز از آغاز سالی که خونین ترین فصل در کتاب تاریخ اسلام خواهد شد.

نگاه های امروز از حسی عاشقانه سرشارند؛ چرا که چشم ها هنوز غبار خون به خود ندیده اند. عطر لبخندهای دل انگیز، شادابی خیمه ها را دوچندان کرده است. هر چند هوا گرم است و لطافت صحرا هر لحظه تبخیر می شود. آه که آن سوتر از این خیمه ها صدای امواج آب چقدر ناخواسته دل انگیز است.

هوا گرم است، اما فرات سرگرم خویش است؛ همان گونه که امت اسلام گرد خانه ی کعبه سرگرم خویش اند و مردمان تازه مسلمان بلاد دور بدون امام هر روز تمرین نماز جماعت می کنند.

هوا گرم است، گرمای آسمان امروز این جمع را به هم نزدیک تر کرده است. کاروانیان نمی دانند که امروز تنها واپسین روز عاشقانه زیستن است؛ عارفانه بودن و عالمانه اندیشیدن.

 

امروز، روز حضور است و فردا روز شهود! امروز نگاه تاریخ خود را محو قامت مردی ساخته است که روزی تمام قله های شهامت را پشت سر خواهد گذاشت و با پرواز در مسیر وفا و غیرت حیرت ملکوتیان را برخواهد انگیخت.

جوانمردانه با اسب خویش دل به امواج فرات خواهد زد و از دریای زلال تشنه بیرون خواهد آمد. او تشنه خواهد بود و تشنه شهید خواهد شد، ولی روح آزادگی همیشه سیراب از جوانمردی او خواهد شد.

امروز، روز تاسوعاست؛ تاسوعایی که تا نامی از جهان باقی ست با نام مبارک قمر بنی هاشم(ع) عجین خواهد شد و با سوز اشک سکینه(س) قرین! این روز در دیوان شهادت چون دیباچه ای ست که با آراستگی مخاطبش را به غزل خوانی اشک و عطش می برد.

تاسوعا، دیباچه ی عاشوراست! شیرازه ی لشکری که در نهایت کمیت به غایت کیفیت رسید. تاسوعا، فروردین نویدبخش اردیبهشت عاشوراست! آیینه ی گذشتن از دنیایی که تحمل امامش را ندارد؛ دنیایی که آماده ی ستم به علی اصغر(ع) است. دنیایی که به قامت علی اکبر(ع) رشک می برد. دنیایی که برای قاسم(ع) به تلخی زهر است. دنیایی که برای زینب(س) صحنه ی امتحانی شگرف است. دنیایی که جز اندوه و اشک برای امام سجاد(ع) ارمغانی به همراه نخواهد داشت. چشمانی که شاهد شهادت تمام خویشانش بوده است، چگونه می تواند یک عمر به ناخواسته ها بنگرد و پر از آشوب گریه نشود!

آری، امام سجاد(ع) بیش از دیگران در داغ شهیدان عاشورا گریست: هر گاه آب دید، گریست. هر گاه تشنه دید، گریست. هر گاه کشته دید، گریست. هر گاه نامی از کربلا برده شد، یعقوب چشمانش در سوگ یوسف عاشورا گریست و گریست و گریست. ...

او از همان صبح تاسوعا تمام دلش را تا شام عاشورا گریست، اما در نهان خانه ی دل؛ همان دلی که در غروب عاشورا جز صدای گرفته و حزین عمه، همراهی نداشت. تنها زینب بود که صدایش مرثیه گر غروب عاشورا و شام غریبان می شد. امان از دل زینب(س)! امان از دل زینب(س)! در دنیایی که هیچ گاه مجال شادی به زینب(س) نداد، تنها ارمغانش برای دختر علی(ع) اندوه بود و اندوه و همیشه ماجرای کربلا با زینب(س) تمام می شود؛ زینب!