از اخم فيدل تا بغض ديگو
1 ) روساريو برايش جهنم بود. ستاره شايد هيچ کجاي زندگي حرفه اي اش چنين رنجي را تحمل نکرد؛ هيچ کجا. چه آن زمان که لوله هاي باريک و بلند آزمايشگاه گند دوپينگش را بالا آوردند و چه حتي آن زمان که با فرشته مرگ، پنجه در پنجه انداخته بود و با تابوت اعتياد به سمت گورستان مي تاخت. هيچ کجاي زندگي ديگو، اين همه تلخکامي نبود.
به نوشته قدس؛ استارت کار را خودش زد. وقتي يک هفته پيش از نبرد مرگ و زندگي، باب جنگ رواني را باز کرد و با جمله تحقيرآميز«پله بايد دوم بودن را ترک کند» به جنگ اسطوره اردوگاه رقيب رفت، شايد هيچ وقت نمي توانست تصور کند که جرقه او، آتش عظيمي از کل کل و درگيري لفظي را برپا کند و البته عاقبت، خود وي در اين حريق ميسوزد. صبح يکشنبه، کارگردان تلويزيوني بازي کلاسيک؛ پياپي چهره ستاره را به تصوير مي کشيد؛ ديگو، با بغضي فرو خورده و چشماني نمناک که نمي توانست خيسي شان را حاشا کند.
2 ) ديگو آرماندو مارادونا هميشه خودش را بهترين گزينه براي سرمربيگري تيم ملي آرژانتين مي دانست. اسطوره بي همتاي تاريخ فوتبال جهان، با اين تصور که حقش غصب مي شود، هيچ گاه اجازه نداد آب خوش از گلوي صاحبان نيمکت راه راه آبي و سفيد پايين برود. از بيلسا و پاسارلا تا پکرمن، هيچ کس از گزند زخم زبانهاي ديگو در امان نبود.
او گمان مي کرد سزاوارترين گزينه هدايت تيم کشورش است و البته ديگران اجازه نمي دهند چنين چيزي محقق شود. عاقبت، بيماري ناگهاني قلبي آلفيو باسيله به مدد مارادونا شتافت تا در کمرکش مسابقات مقدماتي جام جهاني، ناگهان نام او از صندوق فدراسيون فوتبال آرژانتين بيرون بيايد.
زعماي فوتبال در سرزمين جادويي، سرانجام يک بار براي هميشه تصميم گرفتند دين خود را به اسطوره تاريخ شان ادا کنند. مارادونا در کنار بيلاردو، با انبوهي از بيم و اميد روي نيمکت آرژانتين نشست تا شکوه دوران بازيگري اش را اين مرتبه در عالم مربيگري تجربه کند، اما...
3 ) روساريو برايش جهنم بود. هيچگاه نمي توانست فکرش را هم بکند که در جدال حيثيتي آمريکاي جنوبي، مسابقه اي را به دشمن قديمي واگذار کند که تيفوسي ها براي تماشايش از 48 ساعت پيش صف کشيده بودند.
حالا آرژانتين در اتفاقي تاريخي، در آستانه حذف از جام جهاني قرار گرفته است، آن هم در دوراني که هدايت خود را در دستان آقاي اسطوره مي بيند!
اگر شکست سهمگين به بوليوي در لاپار، بدترين رکود 60 سال گذشته آبي و آسماني ها به حساب مي آمد، اينک باخت تحقيرآميز خانگي در برابر برزيل زخم کاري ديگري بر پيکر ديگو به جا مي گذارد؛ هم او که با چشماني اشکبار مي گفت هر گل بوليوي به آرژانتين، به مشابه ضربه خنجري در قلب او بوده است!
4 ) دلش مي خواست همان طور که خودش گفته بود، 20 سال جوانتر مي شد تا براي تيم سردرگمش به ميدان برود و مانع از حقارت آرژانتين در مقابل دشمن بزرگ شود، اما اين رؤيايي دست نيافتني بود. ديگوي 1986 به تاريخ پيوسته، تا آن کسي که روي نيمکت آرژانتين مي نشيند، مربي ناکارآمدي باشد که هنوز با عادتهاي دوران ياغي گري اش نفس مي کشد.
حالا شايد مارادونا دريافته باشد که براي مربيگري، «استعداد» تنها کافي نيست و چه بسا يکي مثل مورينيو با آن بلاهت شگفت انگيزش در مستطيل سبز، مهره مؤثرتري روي نيمکت باشد. آرژانتين دارد حذف مي شود و حالا هر دوي آنان غمگينند، هم ديگو و هم فيدل کاسترو که حتي در تصوير حک شده اش روي بدن مارادونا، بغض کرده است!
