چرا براي دادکان آغوش گشوده ايم؟

... و همه براي استقبال از محمد دادکان آغوش گشوده ايم، براي مديري که از فدراسيون محسن صفايي فراهاني آن چنان انتقاد کرد تا سرانجام در همان فدراسيون برسرکار رفت و سپس رئيس فدراسيون فوتبال شد.

به نوشته قدس؛ دادکان، رئيس فدراسيوني شد که پيش از رياست او، سرمربي تيم ملي اش ميروسلاوبلاژويچ بود، بهترين مربي جهان در سال 1998. اما دادکان، همايون شاهرخي را براي تيم ملي برگزيد تا آن روزها حتي منتقدان فدراسيون صفايي و ميروسلاوبلاژويچ، به منتقد سرسخت دادکان تبديل شوند. باور کردني نبود که همايون شاهرخي جانشين ميروسلاوبلاژويچ شود و اين حتي از سوي منتقدان مربيان خارجي در فوتبال ايران نيز پذيرفته نشد.

دادکان خودرأي بود و انتقادات را نمي شنيد تا اينکه رسانه هاي ورزشي زورشان چربيد. سازمان تربيت بدني سخت تحت تأثير انتقادات روزنامه هاي ورزشي از دادکان و شاهرخي، وارد عمل شد. محسن مهر عليزاده، دادکان را غافلگير کرد و برانکوايوانکوويچ را از کرواسي به دفتر خود فرا خواند.

مذاکرات با سرمربي تيم ملي فوتبال در دفتر رئيس سازمان تربيت بدني انجام شد و دادکان چاره اي جز پذيرفتن حکم بالا دستي اش نداشت. برانکو آمد، بدون آنکه دادکان بخواهد و با يادآوري اين اتفاقات، حالا بايد تصور کنيم که اگر رئيس سازمان تربيت بدني دخالت نمي کرد و شکست تيم ملي با شاهرخي مقابل اردن در بازيهاي بعدي تکرار مي شد، امروز از دادکان چگونه ياد مي کرديم؟ يک رئيس فدراسيون موفق يا يک ناکام بزرگ؟

البته دادکان آنقدر زيرک بود که خيلي زود به حامي برانکوايوانکوويچ تبديل شود، اگر چه دادکان يک بار ديگر در دوره رياست علي آبادي در سازمان تربيت بدني نيز دخالت رئيس سازمان را در زمينه تمديد قرار داد برانکو تا پايان جام جهاني 2006 پذيرفت. دادکان دخالتها را مي پذيرفت، اما هميشه نوعي رفتار مي کرد که مدير مقتدري درمقابل مافوق به نظر برسد و البته اختلافاتش در پايان دوره رياستش در فدراسيون فوتبال با محمد علي آبادي، او را مديري جلوه داد که دخالتها را نمي پذيرد، در حالي که او در دوران رياستش در حساس ترين تصميم گيريها دخالتها را پذيرفته بود!

محمد دادکان با مربيگري برانکو در تيم ملي، به رئيس فدراسيون تبديل شد که فوتبال ايران را به جام جهاني رساند، اما هرگز فراموش نمي کنيم که او به مربيگري همايون شاهرخي و حسين فرکي در تيم ملي اعتقاد داشت و اگر دخالت بالادستي اش تحت تأثير رسانه هاي ورزشي نبود، در فدراسيون دادکان هرگز تيم ملي به جام جهاني راه نمي يافت.

محمد دادکان در واقع بيشترين بهره را از انتقادات روزنامه نگاران ورزشي برد. اين جمعي از روزنامه نگاران بودند که با انتقاد از تصميمات دادکان، بهترين اتفاقات را در فدراسيون او رقم زدند، اما دادکان شايد به اين دليل که انتقادات روزنامه نگاران، دخالت رئيس سازمان را باعث مي شد، هميشه با روزنامه نگاران ورزشي در جنگ بود و آنها را متهم مي کرد، درباره عده اي به واقعيات اشاره مي کرد و درباره عده اي ديگر قضاوتهايي ناعادلانه داشت.

... و همه براي استقبال از محمد دادکان آغوش گشوده ايم و اين البته يک علت دارد: فدراسيون فوتبال پس از رياست دادکان، هرگز سامان نيافت، حتي پس از رفع تعليق از سوي فيفا، باز هم در فدراسيون تصميمات حرفه اي و موفقيت آميز اتخاذ نشد، آن چنان که جام جهاني 2001 را از کف داديم.

پس از دادکان، رئيس فدراسيون مقتدرتر با کيفيت مديريت بالاتر مي خواستيم، همان طور که پس از جام جهاني، مربي بزرگتري در مقايسه با برانکو را مي طلبيديم، اما نه هرگز مديري بزرگتر از دادکان فدراسيون را اداره کرد و نه هرگز يک مربي بزرگتر از برانکوايوانکوويچ را در تيم ملي ديديم.

فوتبال ايران پس از جام جهاني 2006 کوچک شد، کيفيت مديريت به سطح نازلي رسيد و مربيان تيم ملي هرگز در اندازه برانکو ايوانکوويچ هم نبودند. در اين شرايط حق داريم براي دادکان آغوش بگشاييم، حتي وقتي مي بينيم که دادکان مي خواهد دوباره از همان راهي به فدراسيون فوتبال برگردد که خارج شده بود!