آخرين نفس هاي فوتبالفارسي

نظر مجيد جلالي اين است: «سطح نهمين دوره ليگ حرفه اي ايران جاي نگراني دارد و نسبت به گذشته هيچ پيشرفتي نداشته.» جلالي در ليگ هفتم حرفه اي و در بحبوحه رقابت استقلال و سايپا بر سر قهرماني هم چنين عقيده اي داشت و شايد در ليگ هشتم به اين دليل از پافشاري بر اين موضع کوتاه آمد که خودش با يکي از تيمهاي اين ليگ ضعيف درگير بود.

به نوشته قدس؛ در سطوح غير فني اما پيشرفتهاي آشکاري ديده مي شود که ريشه هاي آن در همراهي ذهنيت عمومي جامعه فوتبال با نظريه جلالي مستتر است.هوادارعامي فوتبال ديگر صرفا با تماشاي يک مسابقه فوتبال سيراب نمي شود و به کيفيت اهميت مي دهد.

حمايت کورکورانه از تيمهاي محبوب به حداقل کاهش پيدا کرده و سکوهاي خالي ورزشگاهها پس از نمايش ضعيف تيمها جلب نظر مي کند. امروز هوادار زماني براي تيمش هورا مي کشد که فوتبال خوب مي بيند و اسطوره ها زماني تشويق مي شوند که توقعات عمومي را برآورده مي کنند. توده جامعه با مجيد جلالي هم عقيده است و قبل از آنکه مثل هميشه محتويات ظرف غذا را ببلعد، تصميم گرفته به رنگ، بو و طعم آن هم توجه کند.

کمرنگ شدن اسطوره ها و توجه بيشتر به بازيکناني که منافع تيمي را بر منافع فردي ترجيح مي دهند نشانه آشکاري از رواج اين ذهنيت در جامعه فوتبال است. پرسپوليس در نيمه دوم بازي مقابل صبا،هجومي و تماشاگرپسند بازي مي کند و هياهوي شصت هزار نفر را پشت سر خود مي بيند. در آن لحظات براي هوادار تفاوتي ميان علي کريمي و هادي نوروزي نيست و او از بازي هدفمند و پر شور تيمش به وجد مي آيد.

وسلي برازيليا در اولين دقايق حضورش در ميدان مورد تشويق تماشاگر قرار مي گيرد، چون خوب مي دود، خوب درگير مي شود و براي تيمش موقعيت مي سازد. هواداران پرسپوليس خيلي زود تلفظ نام او را ياد گرفتند، چون با بازيکني مواجه بودند که براي توليد فوتبال خوب و با کيفيت تلاش مي کند.

درست در لحظاتي که تماشاگران وسلي را فرياد مي زدند، چهره بي تفاوت شيث رضايي روي نيمکت ذخيره ها جلب نظر مي کرد. بازيکني که به تبعيت از الگوهايي چون بهروز رهبري فر،مهدي هاشمي نسب و علي انصاريان قواعد اسطوره شدن را آموخت، اما در زمانه اي گرفتار شد که هوادار ايرادهاي فني را به فيگورهاي متعصبانه و مانورهاي رسانه اي نمي بخشد.

شيث رضايي روي نيمکت مي نشيند و هوادار بازيکنان گمنامي را صدا مي زند که اولين روزهاي زندگي در کنار پيراهن سرخ را تجربه مي کنند. آيا او گمان مي کرد پرسپوليسي هاي حاضر در ورزشگاه از غيبتش در ترکيب اصلي متعجب مي شوند و فرياد اعتراض سر مي دهند؟ آنها حتي خواهان حضور مهدي شيري در ترکيب اصلي شدند اما نامي از شيث نبردند.

سير صعودي محبوبيت کريم باقري به عنوان يک اسطوره تمام عيار نشان ديگري از تغيير رفتار و ذائقه تماشاگر است. کريم در 37 سالگي براي دويدن پا به پاي جوان هاي پرسپوليس مايه مي گذارد و از اعتبارش خرج نمي کند.در چهره او حتي در روزهايي که از اوج فاصله دارد، تلاش و انگيزه بهترين بودن ديده مي شود و باقري درست به همين دليل هرگز نمي تواند از دايره محبوبيت و احترام هواداران فوتبال بگريزد.

در استقلال صحبت از خط دفاعي مستحکمي است که رکورد ويژه اي را از آن خود کرده و کمتر نامي از پيروز قرباني که قريب به يک دهه در اين منطقه از زمين استقلال حضوري فعال داشت مي شنويم.

کارشناس و کارناشناس لب به تحسين ذوب آهن باز مي کنند و تيم منصور ابراهيم زاده را صاحب کلاسي متفاوت از ساير تيمهاي ليگ مي دانند.روشن است که ذوب آهن تيم ترين تيم حال حاضر فوتبال ايران است و نه پر ستاره ترين تيم آن.

به سير جديد فوتبال در ايران بايد فرصت داد. شايد ليگ از لحاظ سطح فني چنگي به دل نزند اما همين تغيير ذائقه ها مي تواند در آينده اي نزديک به خلق سياقي جديد در فوتبال کشور ختم شود.

الگوي علايق هوادار فوتبال بتدريج به بازيکن منتقل مي شود و او ترجيح مي دهد هماني باشد که سکونشين ها مي پسندند. بايد زمان داد تا فوتبال پوست بيندازد و از سايه اسطوره هاي دروغين خارج شود. دوره فوتبالفارسي آرام آرام به پايان مي رسد و بازيگران اين عرصه چاره اي نخواهند داشت، جز اينکه به نمونه هاي حرفه اي و بين المللي نزديک شوند.