جنگ قدرت با خط آتشی از پاستور تا سئول

محمود احمدی‏نژاد در مقطعی پیش از مشخص شدن نتایج اخذ رای اعتماد وزرای دولت دهم که یکی از آنها نیز محمد علی‏آبادی است، حکم علی سعیدلو را برای ریاست سازمان ورزش صادر کرد که شواهد از تقابل حامیان و مخالفان علی‏آبادی در مسیر بقاء خبر می‏داد و در نهایت نیز این تقابل برای عده‏ای که به سنگر رئیس جدید ملحق شده بودند، حاصلی در بر نداشت.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ پس از آنکه تغییر محمد علی‏آبادی در سازمان ورزش قطعیت پیدا کرد، جنگ روانی شدیدی برای معرفی شخص جایگزینش درگرفت و به دنبال آن اسامی متعددی مطرح شد که با برخی از آنها حتی کوچک‏ترین گفت و گویی در این ارتباط صورت نپذیرفته بود اما به هر حال در فضایی که هیچ نام طرح شده‏ای تکذیب نمی‏شد، هر مدیری میانی یا ارشد سابق و فعلی می‏توانست حداقل به یک مانور تبلیغاتی دست بزند.

با این وجود علی‏رغم آنکه پیگیری‏های اولیه در مورد بسیاری از این گزینه‏ها حکایت از عدم طرح نام ایشان در نهاد ریاست‏جمهوری برای معاونت سازمان ورزش داشت اما رسانه‏ها که در بی‏خبری مطلق از جانب منابع رسمی بودند، به اظهارات گزینه‏ها اکتفا می‏کردند و بدین شکل بود که هر روز یک نام طرح می‏شد و اهالی ورزش نیز بعضاً موضع‏گیری‏های پراکنده‏ای در خصوص گزینه‏هایی از این جمع که روابط نزدیکی با ایشان داشتند بیان می‏کردند.

با این حال در پس چنین شرایط ظاهری، جنگ سنگینی برای بقاء در سیستم ورزش میان مخالفان و موافقان علی‏آبادی در گرفته بود که به زعم طرفین پیروزی هریک به منزله حذف گروه مقابل بود و البته این طرز تلقی نیز با مختصاتی که پس از انتصاب علی سعیدلو به جانشینی محمد علی‏آبادی مشخص شد، چندان تفاوت فاحشی ندارد.

در این میان شنیده‏ها از معرفی چند گزینه توسط علی‏آبادی برای جانشینی‏اش به رئیس‏جمهور حکایت داشت تا او در پست ریاست کمیته ملی المپیک، دغدغه‏هایی که قراخانلو با خودش داشت را احساس نکند و هماهنگی دو نهاد اصلی ورزش کشور بر هم نخورد که علی سعیدلو یکی از این گزینه‏ها بود.

با این حال برخی مسائل از جمله طرح چنین دغدغه‏ای برای حامیان علی‏آبادی که نه تنها این هماهنگی رقم نخورد، بلکه با گرد آمدن برخی مخالفان جدی رئیس سابق در اطراف رئیس جدید، کرسی ریاست کمیته ملی المپیک نیز از دست برود، باعث شد مواضعی در حمایت از علی‏آبادی اتخاذ شود و این مواضع در قالب گفت و گوهای متعدد و دست آخر طوماری به رئیس جمهور بیان شود.


مخالفان علی‏آبادی که از انتشار آثار این طومار به خوبی آگاهی داشتند اما رویه‏ای به جز غوغاسالاری را در پیش گرفتند و از هر آنچه موافقان انجام می‏دادند -از جمله طومار روئسای فدراسیون‏ها- در جهت تسهیل مسیر تغییر علی‏آبادی بهره می‏بردند و در این فضا بود که برخی معاونان سازمان ورزش و روئسای فدراسیون‏های ورزشی که ابقاء رئیس ورزش دولت نهم در دولت دهم را به منزله پایان حضورشان در کرسی‏های ورزشی می‏یافتند، تمام توان خود را برای حذفش به کار بستند.

برگزاری برخی جلسات مدیران دستگاه ورزش و تعدادی از روئسای فدراسیون‏ها با مخالفان خارج از ورزش برای تحصیل آن دست مستندات علیه شخص اول ورزش که در اختیار همسو با علی‏آبادی، بیانگر عمق فعالیت‏ها و تلاش مخالفان برای بقاء خود در صحنه ورزش و فنای علی‏آبادی بود که نتایج رضایت‏بخشی برای مخالفان به همراه آورد و برخی اختلافات را به نقطه پایان رساند.

جنگ سرد بر سر قدرت میان مخالفان علی‏آبادی و موافقانش زمانی بیش از این شدت گرفت که علی سعیدلو با صراحت از انتصابش در حوزه ورزش سخن به میان آورد و این موضوع را مکرراً بیان کرد و حتی بر پایه ان نشست‏هایی را با برخی اهالی ورزش و نزدیکانش انجام داد و اینچنین بود که دو طیف طرفداران علی‏آبادی و طرفداران سعیدلو شکل گرفت و طرفین در تلاش برای خط و نشان کشیدن مقابل دیگری برآمدند.

خط و نشان کشیدن‏ها نیز همچون سایر ماجراها در لفافه صورت پذیرفت اما در نهایت وسعت تقابل آنچنان وسیع شد که حجم رفت و آمدها و فعالیت‏ها در له یا علیه یکدیگر دو خط آتش را از حوالی ریاست‏جمهوری واقع در خیابان پاستور تا حول و حوش سازمان ورزش در خیابان سئول شکل داد و در هر دو سو جریان تخریبی سنگینی رقم خورد که قطعاَ باب میل سعیدلو یا علی‏آبادی نیز نبوده باشد اما اشخاص ذینفع در این موضوع بر شدت تقابل می‏‏افزودند.

جنگ روانی در این خصوص آنچنان بالا گرفت که برخی اشخاص در روزهای اخیر با جعبه‏های شیرینی به سراغ همکارانش در این حوزه ورزشی رفت و از ابقاء محمد علی‏آبادی در پست ریاست سازمان ورزش خبر داده بود و البته در گروه موافقان علی سعیدلو نیز به تلافی چنین حرکت‏هایی، گزینه‏هایی برای پست‏های کلیدی دستگاه ورزش در رسانه‏ها مطرح کردند!

اما تیرخلاص را کسی جز "ر.م" یکی از نزدیک‏ترین اشخاص به محمد علی‏آبادی نزد؛ او که عضو هیات رئیسه یکی از فدراسیون‏های ورزشی بود، زمانی که متوجه تلاش علی‏آبادی برای تغییر رئیس آن فدراسیون شد از رئیس سابق دستگاه ورزش خواست تا دست به ترکیب فدراسیون مذکور نزند اما علی‏آبادی علی‏رغم اصرار این شخص، رئیس فدراسیون نزدیک به این شخص را از گردونه خارج کرد تا این چهره نزدیک به احمدی‏نژاد از این موضوع دلخور شود و در هنگامی که از او در خصوص ابقاء یا تغییر علی‏آبادی سخن به میان می‏آید، او یاد دلخوری‏ها بیافتد و البته با استناد به عملکرد غیرقابل دفاع رئیس سازمان ورزش در دولت نهم، خواستار تغییرش شود و اینچنین بود که پرونده علی‏آبادی در دولت دهم نیز تقریباً بسته شد.

از سوی دیگر علاوه بر آنکه برخی که حضورشان در صورت ابقاء علی‏آبادی در بدنه ورزش منتفی بود، تلاش کردند تا زمان ابلاغ رسمی احمدی‏نژاد به سعیدلو خود را در پست‏هایشان حفظ کنند، عده‏ای نیز که رفتن علی‏آبادی به منزله پایان امید استمرار حضورشان در این حوزه بود در صدد برآمدند تا تغییر حالت اجرایی به خود نگرفته، حکم چهارساله‏ای دریافت کنند و تا حدودی ماندگاری‏شان را پیش از روی کارآمدن رئیس جدید تثبیت کنند که در این زمینه نیز دو طرف تا حدودی موفق عمل کردند.

با این حال با تغییر محمد علی‏آبادی و روی کارآمدن سعیدلو که به منزله رفتن یک غیرورزشی و آمدن یک غیرورزشی دیگر بود، برخلاف تصورات عموم وقوع تغییرات در برخی فدراسیون‏های ورزشی و پست‏های سازمانی دستگاه ورزش همچنان قطعی به نظر می‏رسد و این به منزله بی‏مزد ماندن برخی از آنهایی است که در این مدت از بغض علی‏آبادی، شدیداً حب سعیدلو را در دل راه داده بودند.