يك روز به یادماندنی با مترو

جام جم آنلاين: روز گذشته براي پيمودن مسير خيابان شهيد مفتح تا بلوار ميرداماد مثل هزاران نفر از شهروندان تصميم گرفتم از مترو استفاده كنم.

دليل من براي اين كار مثل همه مسافران ديگر مترو بود: زودتر رسيدن به مقصد، كمك به كاهش ترافيك و احيانا، پرداخت هزينه كمتر براي جابه‌جايي،‌ اما ديروز مثل خيلي از روزهاي ديگر كه در ماه‌هاي اخير شاهد آن بودم، دليل اول محقق نشد و پيمودن مسير يادشده، بيشتر از يك ساعت طول كشيد؛ حال آن‌كه طبق برنامه اعلام شده مترو، اين مسير بايد حداكثر ظرف 12 دقيقه طي شود، يعني فاصله رسيدن به هر ايستگاه، 2 دقيقه.

اما اين همه ماجرا نبود چون از هر 3 قطار خط يك فقط يكي مسير ايستگاه حقاني تا قلهك را طي مي‌كند. ديروز دقايقي انتظار كشيديم تا اين‌كه بالاخره قطار سوم كه روي تابلويش قلهك نوشته شده بود، در ساعت 17 و 30 دقيقه سر ‌رسيد. آن را سوار شديم اما تا حركت كند، در همان ايستگاه بيشتر از يك ربع منتظر شديم بدون آن‌كه كسي توضيح دهد چرا اين همه توقف و مكث. اما اين پايان ماجرا نبود، وقتي به ايستگاه شهيد همت رسيديم، راننده محترم قطار فرمودند: مسافران محترم، اين قطار به قلهك نمي‌رود. لطفا، از قطارهاي بعدي استفاده كنيد. نهايتا، با قطار ديگري كه جاي سوزن انداختن نداشت و ما را به ياد اتوبوس‌هاي واحد ساليان گذشته انداخته بود، پس از گذشت يكساعت به ايستگاه ميرداماد رسيديم بدون آن‌كه بدانيم چرا اين همه تاخير؟!

اين در حالي است كه مترو در همه دنيا به نظم در حركت شناخته مي‌شود و در ايستگاه‌هاي متروي ايران نيز برنامه حركت قطارها را به وفور چاپ كرده‌اند.

مي‌گويند يكي از ويژگي‌هاي جامعه، عدم پايبندي به نظم و اجراي دقيق برنامه‌هاست. با اين حال، بسياري اميدوار بودند با آمدن مترو و تبليغات شهرداري، اين ويژگي فرهنگي روز به روز به نحو مثبتي تغيير كند اما گويا همه چيز برعكس شده است. به جاي اين‌كه ما به دقت مترو عادت كنيم، مترو ايراني شده است!